Epithaphiū iohā. Gerſon
in amicoꝝ pn̄tia Fuge dilecte mi aſſimilare capree hynnuloqꝫ ceruoꝝ per alacrēamoris ⁊ ſurſum agētis hilaritatē ſupermōtes aromatū mōtes eternos a quibuſmirabiliter illuminas vbi eſt ſecretn̄ ſolitudinis. ſerenū luminis cubiculū pacis. latibulū caliginis/ in foraminibꝰ petre in cauerna macerie) vbi ſunt deſerta ſeculoꝝ ⁊ſpecioſa deſerti regio pacis ⁊ lucis et terraviuentiū deſerta inuia ⁊ inaquoſa carnalibus/ vbi eſt deſideriū collium eternoꝝ vbiloqueris ad cor in multitudīe magna dulcedinis amantibꝰ te abſcōdens eos in abſcondito faciei tue a ꝯturbatōe hominū ⁊in abſcōdito tabernaculi tui a ꝯtradictōnelinguaꝝ. Illuc ad extremū tracta ⁊ poſitaſola cū ſolo vnica cū vnico quid aliud expectem. quid orem quid inſinuem a dignatōne dilecti mei niſi illud ab initio oſculeturme oſculo oris ſui.Explicit Iohānes de Gerſon ſuper cantica canticorum.Frater Iohānes prior celeſtinorū lugduni de completione huiꝰ operis ⁊ morte fratris ſui adiunxit quod ſequitur.Ompleuit iſte doctor eleuatꝰ hocc opus egregiū ſuꝑ cantica canticorum apud lugdunuꝫ gallie. Annodn̄i. M.cccc. xxix. die ſabbati nona mēſisiulij. Duodecima vero die eiuſdeꝫ menſisanno etatis ſue. lxvi. inter verba orationisſpiritū deo deuote reddidit. ⁊ dulcibꝰ nuncvt pie credit̉ amplexibꝰ ⁊ oſculis dilecti ſpōſi ꝑfruit̉. De quibꝰ in his vltimis ſuis canticis tanta ⁊ tam ſublimia mira ſubtilitate⁊ affectꝰ ſuauitate. dulci gutture velut olorparata modulatꝰ eſt. Uale mi dn̄e ⁊ frater⁊ vnici tui germani celeſtini quōdam tibicari in hoc ceno relicti curam apud domiuum piam agere nō deſiſte.Epithaphiū magiſtri Iohannis de Oerſon.Uocat ad plāctū/ ſtudiū te ꝑiſiēſe.Et celebrē gēitū funere plaga r̄cēsQui tibi nc̄ rapit̉ p̄clarꝰ morte IoCancellariꝰ in te fuit officio.(hānesIntra tuos natos nō huic ſil̓em meruereCernere/ vel quēquā ſecula noſtra parem:Nullꝰ pāgerico mēdaci me putet iſtaTatius vt creſcat. ſcribere/ fama viri
Huius. teſte deo. virtꝰ ſuperauerat omneHic calamꝰ laudis qd̓ ſibi ferre valet.¶ Primitias eui xp̄o dās indole puraIacta ſenex legit ſemina meſſe grauiOcia deuitans puerilia/ tunc puer ipſeGrandis honeſtatis prodidit indiciaCarnis ſorde carens. etatis iter iuuenilisTranſijt hinc lubricū. quo fere quiſqꝫ ruit¶ Om̄e ſequēs tꝑs dedit alme theologieCuius profeſſor claruit eximiusCepit enī rectū facere/ poſt recta docereUt melius voci conſona vita foretTinnula vox eiꝰ/ geſtu comitata venuſtorUera ſuadebat. celica verba docensAt quotiēs dura ceruix flecti reproborumDebuit. inſonuit aſperiore tono.Rhetor ⁊ orator miro ſermone diſertoDicta coaptauit moribus in varijsDoctrina quātꝰ fuerit. quātū arte ꝓfundꝰEdita que fecit plurima ſcripta docentScripſit ad om̄e genꝰ mulierū ſiue virorūAd chriſtum via ſit quo breuiore modoMultos p̄terea tractatus/ opuſcula grataCondidit. hec moꝝ ſunt decus ⁊ ſpeculuꝫSermo tenax veri. ferro penetrātior oīSemper amicus ei fluxit ab ore ſuoPredicat hūc ꝯſtās ſecurꝰ ⁊ abſqꝫ timoreQue ſibi cauſa dedit aſpera multa patiPropter eū natale ſolū linquēs ꝑegrinusOris ſe externis tradidit atqꝫ locisUn̄ a re ſumpſit gerſon cognomē honeſtūQuod ſi tranſfertur aduena ſignificatTalia prīcipia meritoꝝ totqꝫ triūphosQuis finis claudet meta ve qualis eritHeu mors ſeua nimis ſubijt q̄ florida cūCōtriuit vaſtās ac cito cōminuit (ctaTot bona furatur vna qua ꝓximat horaFilum ſuccidens impia parca ferox.¶ Sꝫ qͥd ago dū te mors crudelē vocitauiIlli cum potius grandia dona paresEgit enī noriēs xp̄s/ ꝙ porta quietisPerpetis. atqꝫ fores luminis introitusHinc ipſi refero grates ꝙ te ſpoliauitꝯcciſusqꝫ tuam perniciem perimit.Quo fuerit natꝰ anno vel obit. retinereIn promptu ſi vis/ calculus iſte dabitAnnos mille cape xp̄i. centū quater addeUicenum nonum tu ſimul accipitoIulius orbe ſuo lucem voluit duodenamCurarū requies. que ſibi grata fuitIam ſexagenis terris cū liber abiretEt ſextus ferme fluxerat annus ei.¶ Hūc cāpanꝰ ager gallꝰ dat pariſiorū.