Super cantica canticorū5
orationē/ ſciens illud. Sine me nihil poteſtis facere. Et qꝛ nemo venit ad patrē niſi ⁊c̄. adiungit fidei ſpei ⁊ caritati or̄onē vtapproximet deo ſcd̓m doctrinam dionyſijEt qꝛ oratio ſepius arida eſt niſi lactet̉ etfoueat̉ adiūgit lectionē ſcd̓m doctrinā pietatis. quā cōtinēt vniuerſe ſcripture canonice ⁊ ſancte deuotioni cōgruētes. Et hasſignificat ſub metaphoris varijs ad lectionem ⁊ meditatōeꝫ aptis. vt ꝑ agrū in quoeſt theſaurus regni celorū. In quo ꝑ allegoriā dicit̉ exiſſe Iacob ⁊ Iſaias ad meditandū. Cōparat ⁊ libros villis ⁊ vineis ⁊malis punicis vnde ſuſcipit flores ⁊ fructꝰſanctoꝝ deſiderioꝝ vt incipiat doctrīe lacin vberibꝰ. que dare poſſit dilecto. Coniūgit ad extremuꝫ fidei ſpei caritati orationilectioni ⁊ meditationi gr̄arūactionē que īodore mādragoraꝝ ſpirātiū in ſportis ſenſuū ſuauiter ⁊ ad fecunditatē valentiū deſignatur ¶ Amor nouitiꝰ ſubinde notat ꝓprietate alterā antepenultimā in ordīe qͥnquaginta ⁊ ſcd̓am in hoc ſympſalmate/ ſine qua nullꝰ aut exiguꝰ in doctrina pietatꝭprofectꝰ accreſcit. Et hec ē remēoratio ſeunō obliuioſa retentio ꝑlectoꝝ. Et hoc obſeruaſſe denotat vbi ſubſequit̉/ Omniapoma noua et vetera dilecte mi ſeruaui tibi ſuꝑ bonitate ⁊ adiutorio memorie ſenſualis intrinſece. Multi multa tradiderūtSeneca in epl̓is Tullius in rhetorica noua tradens artē qͣndā ꝓ rhetoribꝰ/ cōpoſuerunt. alij certas abbreuiatōes ſnīaꝝ. vel exalijs cōpoſitas tradiderūt mēorie. figurasnōnulli ꝓtraxerūt quēadmodū fecimꝰ cantici cordis/ ⁊ alibi de pēnis colūbe/ de pſalterio/ ⁊ alijs muſicis. Tradunt̉ hac intētione in mathematicis figure theorematū. nōvt ibi maneat herēs imaginatō. Alioquindicēte Auguſtino facilius eſt in terra nauigare qͣꝫ ꝑ hmōi figuras ſcīam adquirere.Alioquin p̄terea reddet̉ homo faciliter fantaſticꝰ ⁊ ineptꝰ ad intelligibilia. Sint igit̉figure pauce ⁊ ordinate ad adiutoriū fantaſie. mīſtrare debētis intellectui fantaſmata clara ſerena ordinata trāquilla ad intelligibiles ſpēs abſtrahendas ẜm qͣs intellectus ⁊ volūtas iā valeāt dimiſſis vel quaſiſopitis fantaſmatibꝰ negociari circa rōemintelligētiā ⁊ amorē diuinoꝝ. Cōuenit hͦmō remēorari parabolicos ſermones ſcripture ſacre ꝑticulares inſuꝑ hiſtorias d̓ rebus ſingularibꝰ. Nā cū ſcīa ẜm Ariſtotelē
ſit de primis ꝑ ſe vniuerſalibꝰ ⁊ neceſſarijsnūqͣꝫ habet̉ ſciā de p̄dictis niſi ꝑ reductōeꝫad intelligibilia ⁊ vniuerſalia. ꝓpter q̄ ſenſibilia ⁊ ꝑticularia inducunt̉ tanqͣꝫ ꝓ exemplis manuducētibꝰ a ſenſibꝰ in intellectuꝫ.Sic enī oīa lr̄aliter poſita de hiſtorijs r̄ducunt̉ ad vniuerſalē dei ꝓuidentiā. nec alid̓nitunt̉ on̄dere. aut ad moralē ⁊ diuinaꝫ inſtructionem ſub vniuerſalibꝰ regulis vt ꝙlya ſignificat vitā actiuā ⁊ rachel vitā ꝯtēplatiuā ſicut martha ⁊ maria petrus ⁊ Iohānes ⁊ ita de ſimilibꝰ ſuo mō ẜm q̄ ſciētiacōcludit̉ vera ⁊ certa. qd̓ fieri nequit innitēdo imaginationi ⁊ mēorie ſenſuali. Amornouitiꝰ concepto feruore ſpūs ex doctrinapietatis ⁊ aſſidua ruminatōe ip̄ius iā oſcula vult pueri xp̄i Quid mihi det inqͥt tefratrē meū ꝑ ꝯformitatē hūanitatis ſugētē vbera mr̄is mee ꝑ dignatōeꝫ nimiecaritatis/ vt inueniā te ſolū foris ne turba pudoris turbatōꝫ inducat Et deoſculer te ꝑ ſincerū ⁊ ſanctū deuotōis affectuꝫin pignꝰ dilectōis ⁊ arrā ſperate deſpōſationis/ ⁊ iā me nēo deſpiciat/ velut īdignaꝫte tāto amore App̄hendā te nō ꝓprijs viribꝰ ſed dignāter app̄hēſa a te/ ⁊ ducā ducta a te/ in domū mr̄is mee/ qd̓ eſt vl̓is eccleſia fideles ī te regenerās/ ⁊ in cubiculuꝫgenitricis mee qd̓ ē aliqͣ ſpēalis ⁊ artiorreligio qͣꝫ ſola vl̓is ſub te abbate xp̄o vbi obſeruer orner ⁊ erudiar ī nouiciatu meo placentior eē tāqͣꝫ ſub aggeo eunucho in triclinio femīaꝝ/ ibi me doceb̓ qm̄ tu deꝰ ſcientiaꝝ dn̄s es/ ⁊ edocta ⁊ ſpūalibꝰ epul̓ referta. de manu tua dabo tibi poculū ex vinō ꝯdituꝫ ⁊ muſtū maloꝝ granatoꝝ meorū nō qͦ tu veſcaris vel inebriaris ſed egoꝑ te. Dicā qͦꝫ ex ſnīa in exꝑientia ſpūs ⁊ deuotōe leua eiꝰ ſub capite meo ꝑ ſpei ſuſtentatōeꝫ. qͣtenꝰ in pace in id ip̄m dormiāet reqͥeſcā. Donec dūtu dn̄e ſingularit̓ cōſtitueris me/ ⁊ dextera caritatis tue amplexabit̉ me te ꝓtegēte ⁊ cuſtodiēte in metrāquillū hūc deuotōis ſtatū a ꝯturbatōehoīm ⁊ ꝯtradictōe linguaꝝ ꝑ miſteriū filiarū hierl̓m quibꝰ digneris ita mādare ⁊ dicere Adiuro vos filie hierl̓m ne ſuſcitetꝭ neqꝫ euigilare faciatis dilectā donec ip̄a velitQuintiā dicāt cū admiratōe Que ē iſtaque deſcēdit de deſerto d̓elicijs affluēs innixa ſuꝑ dilectū ſuū Nimiꝝ ego ſuꝫ monita ꝑ te ꝑ os yſaie ſuadētis. Ut qͥ ābulauerit in tenebris. ⁊ nō eſt lumē ei ſperet in
T
U