Oratio pro peccatis dimittēdis

Atiſſime et mitiſſime amator deus hoīm creator ⁊ gul̓nator oīm creaturaꝝ. immenſe bonitati tue cōfiteor omīapeccata mea quecunqꝫ quo qͦmodo feci/ ex illa hora ex qua peccare potui vſqꝫ ad hanc horam/ in qͣ adhuc ꝑ miſericordiam tuaꝫ viuere me pateris Omniūvero nō poſſum eſſe memor. qꝛ multa ſuntet facile enumerari nō pn̄t. Sed tu miſericordiſſime ⁊ pijſſime deuſ/ cui nota ſūt oīaanteqͣꝫ fiant/ qui verus inſpector cogitatōnum ⁊ iuſtiſſimus es ſcrutator cordis ⁊ renum/ tu noſti oīa pctā quecūqꝫ egi vte adhuc ago/ vel intus in aīa mea ꝑ occl̓tas cogitationes vel foris ꝑ aꝑtas oꝑationesEt ꝓpterea qꝛ veraciter tibi hec omīa notaeſſe ſcio/ de his omnibꝰ q̄ me feciſſe contravolūtatem tuam intelligis/ coram maieſtate tua ⁊ coram omnibꝰ ſctīs tuis me reuꝫ etculpabilem eſſe cōfiteor. Et niſi indulgentiſſima mīa tua pͥus ſubueniat/ poſt mortēcarnis/ eterna morte me eſſe damnandumeternis tormētis eternaliter eſſe torquēdū/ſcio. ¶ Dulciſſime deus ſcio qꝛ me creaſtet creatū miſericorditer dilexiſti At qꝛ ob hͦme creaſti vt et ego qͦꝫ te meum creatoreꝫ ſicut dignum eſſet diligerem/ tuisqꝫ p̄ceptiſꝑ omnia obediens eſſem Et hoc totum acbonū meū feciſti. nō vt ꝑ me vel melior eſſes. vel in aliqͦ ditior exiſteres. tu enī nullobono eges. qꝛ tu eſſentialiter ip̄m bonū es.et a te eſt omnis bonus/ quicūqꝫ bonus eſtEt iō nō potes eſſe maior vl̓ ditior. Et hocnō ꝑ falſam impotētiam ſed ꝑ verā potentiam nō potes. Qui enī malum pōt ⁊ facitmalo ſuo hoc pōt et facit. Sed ꝑ hāc potētiam nō ſurſum ad excelſa erigitur feliciterſed deorſum ad ima trahitur infeliciter. ¶Hac potētia vel potius impotētia miſerabiliter ſeductus/ et quaſi veſica turgens inaniter inflatus. extra rōem poſitus. Et qͣſiiumento inſipienti ſimilis factus. telo ſuꝑbie miſerrime ꝑcuſſus ⁊ ꝓſtratus te creatorem meū ⁊ miſericordiſſimū dn̄m/ in tuiſ p̄ceptis q̄ mihi ad bonū meū ſi obſeruaſſeꝫdediſti cōtemnens/ et veluti mēte ꝑditus/dum adhuc illucqꝫ quaſi ſuꝑbe feror. veraſoliditate ꝑdita. vias ꝑditionis ⁊ mortꝭ incurro. ac vanitatem vaneqꝫ elationis ventum ſtulte ⁊ inſipienter ſequor. ¶ Fateorclementiſſime deus. fateor coram omnipotentia tua. me nimis eſſe ſuꝑbum/ vanum

et omni genere elationis plenum. Et puto qꝛ ſi in hoc ſeculo aliquā haberem poteſtatem/ nullus poſſet ſufferre meam ſuꝑbiam. ¶ Sed ⁊ iſta ſuꝑbia/ qua coram hoībus grauiter vexor. qͣꝫuis ſit execrabilis etnimis ꝑiculoſa Eſt tamen alia ſuꝑbia quacum diligenter ſecretū mentis mee non michi blandiens inquiro non parū vexaturet diſſipatur infelix anima mea. aliquādovero ſi cōtingat (qd̓ tamen raro accidit) aliquid me facere qd̓ ẜm eſtimatiōem hominum videatur aliqua ſil̓itudo boni nō parum de hocip̄o ſuꝑbio. Etſi aliqͥs inde loquitur et aliquo modo non curat laudare/eum quaſi ſtultum et nihil ſcientem deſpicio. Uel etiam ſi quaſi nō curans laudatōnem hoīm vanam et inutilem fugio. nō parum in interioribꝰ meis vbi ſolus deus videt inde glorior. Et mirū in modū/ dū laudatiōem vito. eo amplius laudatōem ⁊ vanam gl̓am appeto ¶ Ecce deus meus etcreator meus/ ecce vides me ita facere. itaviuere. et totuꝫ qd̓ viuo/ ꝑdere/ Ecce videset execraris et ꝓ tali vita non niſi penas ettormenta ꝓmittis. Subueni ergo creatormeus. ſubueni adiutor in opportunitatibus. ſubueni et adiuua aīam meam. et perineffabilem mīam tuam/ deſtrue et confuude ſuꝑbiam meā. Ecce deus meus/ ecce cōfiteor īmenſe bonitati tue. veneno huiꝰ malicie me totū eſſe infectū. corruptū ⁊ deſtructū. ⁊ iaꝫ fere niſi miẜicordia tua ſubueniatad nihilū redactū ſed corā maieſtate tuaculpā meaꝫ recognoſco. reus et culpabilisUeniā et induldulgentiā de hoc et de omnibus peccatis meis. a te miſericors deuspeto. qui non vis mortē peccatoris/ nec letaris in perditione morientiū. ¶ Sunt ⁊alia multa que de radice huius peſtis mehabere/ et eoꝝ me moleſtijs non parū inqͥetari/ ſed ſepiſſime atteri ſentio. que ſil̓iterconfileor. et ſimiliter de his omnibus veniam et indulgentiā requiro. Sunt aūt hecvicꝫ ira/ impatientia/ inimica deo ⁊ oībusſanctis odioſa diſcordia indignatio. racoranimi. tediū mentis. voracitas gule. murmuratio. auaricia. rapacitas. et alia multahis ſil̓ia. quibꝰ vexari et affici lacerari ⁊ diſcerpi infeliciter aīaꝫ meā cōſpicio. ¶ Epreter hec vnū malū ſuꝑ oīa mala malumquo tanto grauius et miſerabilius laceratū et afflictū animū meū ſentio/ qͣꝫto et abip̄is cunabulis ſꝑ mecū fuit. mecū creuit.

K

L