De mendicitate ſpūali

Sed aīaduerte cautius ꝙ is nō legitimeac veraciter ſe condemnat qͥ ſe ꝓ poſſe nonemendat. ¶ Aīa ¶ Satiſfeciſti hō benemee petitioni/ oſtendēs ⁊ ꝓponēs tres egregias veritates quas ignorādo/ frequēs inme fuit turbatio. Nūc igit̉ aīm recipio. voloqꝫ (vt admones) per ſanctū deſideriummeip̄am ad deuotionē ꝯmouere. inſuꝑ etrecurſum facere ad ſanctos ad meip̄am cōdēnandū ⁊ puniendū. Ita enī prius a prīcipio ſuaſiſti vt diſcerē mēdicare ⁊ queſtūfacere. Doce me igit̉ rogo te quid mihi incūbat faciendū. ¶ Hō ¶ Mihi videtur oanima ꝙ hoc facile diſcere poteris / ſi diligenter inſpexeris modos ⁊ conatus/ quibꝰvtunt̉ pauꝑes mendicantes oſtiatim varios diſcurſus hincinde facientes. pro ſubleuandis ſuis corꝑalibꝰ neceſſitatibꝰ. Conſidera queſo captiuos vel conſpectui iudicis pn̄tatos. ſuasqꝫ ſnīas trepidis animisexpectantes. Proſpice infirmos graui qͣlibet egritudine corruptos. Perquire pauperū īconomoꝝ occultas ⁊ verecūdas indigentias. Et generaliter oculū dirige adomnes in quacūqꝫ aduerſitate vel ꝑiculocōſtitutos. puta in cōiunctoꝝ funeribꝰ. inexilio. in incēdio. in diluuio. in bello. Anīaduerte inquā ⁊ ſtudioſo mentis intuitupluſtra/ qͣꝫ ardens ſit in his deſiderium adſuam liberationē aut ſubuētionē. Inſuꝑattēde quid dicāt ⁊ quid gerāt. ⁊ hec om̄iaconfer in teipſam/ tuos recognoſcens defectus ac miſerias. tuā captiuitatē tuā mortem. tuū exiliū. quā peccādo incurriſti. tuāinſuꝑ deſolationē ꝑpendēs. quoniā deumtuū ⁊ patrē ſed ⁊ celeſtē patria/ tua culpa ꝑdidiſti. ¶ Ita ſi feceris ⁊ cuꝫ tali deſiderioet conatu/ audacter affirmo ꝙ hoc tibi adſalutē ſufficiet. eris bonaqꝫ queſtuaria bonorum ſpiritualiū ⁊ alimoniarū gr̄e ⁊ virtutū. atqꝫ ita inuenies auxiliū deſuꝑ in cūctis tuis neceſſitatibꝰ. īmo ꝙ ampliꝰ eſt/ efficieris admodū diues. īmo dn̄a bonoruꝫtotius mūdi. Cur ita? Qm̄ ſi facta eris heres dei tui patris. de cuiꝰ hereditate eſt totus mundus. Ita enī dixit apl̓s ꝙ ſi filij ⁊heredes ⁊c̄. ¶ Anima ¶ Rem magnā mihi promittis o homo. magnā dignitatemexcellentiā nobilitatem/ que mihi ex dictaqueſtuoſa mendicitate prouenient. Voloigitur eſſe huiꝰ officij. qͣꝫuis vituꝑabile ml̓tum atqꝫ inhoneſtū illud iudicet mūdus.preſertim ꝑſone generoſe ⁊ alte proſapie.

Homo ¶ Non aliter qͣꝫ tibi affirmaui iudicabis o anima mea. niſi oīno deſipuerꝭEt vt hoc tibi certiꝰ appareat/ ꝓpono oculis tuis ſummū imꝑatorē mūdi qui voluiteſſe huiꝰ officij ſicut ip̄e ꝑ ꝓph̓aꝫ proteſtat̉.Ego inquit mēdicus ſum ⁊ pauꝑ. Apparuit hoc in oībꝰ ſuis orationibꝰ qͣs ad deuꝫpatrē fecit. p̄ſertim in cruce qn̄ dixit deusmeus deꝰ meus vt qͥd me dereliquiſti Magna igit̉ eſt differētia corꝑalis illiꝰ ⁊ coactemēdicitatis/ que iudicio plurimoꝝ cenſet̉fugienda ⁊ vituꝑabilis ⁊ huiꝰ ſpūalis de qͣſermo quā volūtarie ſuſceperūt oēs ſanctiīmo ip̄e xp̄s vt dictū eſt. Nōne ⁊ rex ille potentiſſimꝰ dauid in ſuo pſalterio ſe huiꝰ q̄ſtuoſe mēdicitatis ſectatorē ꝓfitet̉. dum ſenoīat nūc infirmū. nūc orphanū. nūc vulneratū. nūc cecū. nūc ſurdū. nūc impotentēnūc alienū ꝑegrinū. nūc captiuū iacentemin puluere ⁊ ſtercore ⁊ ſic de alijs innumeris neceſſitatibꝰ? Et ſalomō ille ſapientiſſimus ſe dicebat pauperē infirmū breuiſſimi tꝑis. minorē ad intelligendū legem deiEt ita in tota ſcriptura diſcurrēdo inuenimus vl̓iter de oībꝰ ſanctis ¶ Aīa ¶ Multū ꝑfectō laudabilis ē hmōi queſtꝰ quē cōſtat oībꝰ ſanctis fuiſſe cōem. īmo ⁊ ip̄i xp̄odeo ⁊ homī. Ueꝝ qꝛ iaꝫ dixiſti mihi tu hōſpūalē hunc queſtū facile diſci poſſe ſi diligenti ꝓſpectu mētis attēdant̉ ea que in qͣſtu corꝑali ab his qͥ in aduerſitatibꝰ ⁊ indigentijs ꝯſtituti ſunt obſeruant̉. Accedamꝰigit̉ inuicē ꝓpiꝰ. ⁊ pleniꝰ de his miſerabilibus ꝑſonis ⁊ eaꝝ obſeruātijs cōferamus.Homo ¶ Ita fiat aīa. qm̄ hoc tibi nō paruo veniet ꝓfectui. Tum ꝓpter cōpaſſionēquā inde cōcipies ad ꝓximū. adimplens legem caritatis in officio pietatis ⁊ mīe. Tūpropter fructuoſam inſtructionē tuā/ quāexemplo corꝑalis hmōi queſtꝰ accipies inqueſtu ſpūali. cognoſcēs ꝑ hoc quo pactoqueres opem in tuis ſpūalibꝰ neceſſitatibꝰmulto ꝑiculoſioribꝰ. vt ab illis liberatꝰ glorioſum illū eterne felicitatis fructū tādē cōſequaris. ¶ Loqͣmur itaqꝫ in primis dehis mēdicis qui nō incluſi degūt victumquotidianū oſtiatim querētes ⁊ eoꝝ exemplo diligentiā diſcamꝰ. Hi nāqꝫ qͣꝫuis plurimū debiles ⁊ ſenio vel egritudine vl̓ alioquouis accidēte fracti ſeip̄os vel baculoꝝbeneficio portant. vel manibꝰ trahunt. velaliorum innixi viribus/ qͣꝫuis difficulter ⁊impedite incedunt. Suſtinēt nihilominꝰ

Bb 3

O

P