De monte
ſecretus locꝰ determīatꝰ. ſed vbicūqꝫ fueritſiue in cāpis ſiue in villis/ ſiue in balneo(quēadmodū tradidit chryſoſtꝭ) ibi ſolumſe hō pōt recolligere ⁊ a mūdo ſubtrahere.Et ꝓdeſt ſepe diuerſitas ⁊ loci mutatio addelectatōeꝫ ⁊ recreatōeꝫ quam aliqͥs ſic pōtaccipere. ¶ Nocturnū aūt tempꝰ ad hoc cōueniētius eſt. qꝛ quietiꝰ ⁊ magis pacificuꝫabſqꝫ tētationibꝰ vane glorie mūdi.Capitulum. XXV.Quomodo corpus contēplatiui debet ordinari ⁊ de impedimētis adueniētibꝰ.Ocet doctor quidā eximiꝰ guilId helmus/ olim ꝑiſien̄. ep̄s ꝙ corporis debita ordinatio multuꝫFprodeſt ad firmā cogitatōeꝫ alicuiꝰ rei hn̄dā. Et qͥlibet corpꝰ ſuū in tali ſituat diſpoſitōe/ quā ſibi magis nouerit delectabilē ⁊ expedientē. ſiue hoc ſit geniculādo. ſiue ſtādo. ſiue ſedēdo. inclinādo appodiādo. ſiue etiā iacēdo. Et eſt hoc intelligēdū cū quis ſolꝰ extiterit. poterit enī tūc ſineſingularitate id agere. In eccl̓ia enī oꝑtetſe alijs ꝯformare. Subdit enī ſnīalit̓ ꝙ eividet̉ modꝰ iſte bonꝰ eſſe ⁊ ꝓficuus. ꝙ ſe qͥsrectū teneat ſupra brachiū ſiniſtrū inclinādo. Tredo bn̄ hocip̄m exꝑientia accepiſſeScio ⁊ aliū/ cui nulla diſpoſitio ⁊ corpͥoris ordinatio/ maiꝰ p̄ſtat auxiliū; ſicut ſedendo inclinatꝰ ſupra dorſuꝫ ⁊ qͣſi iaceat/vultū verſum tenēs ad celū aut terrā. ¶ Aliquibꝰ placet ire ⁊ redire. qd̓ interdū pōt eſſeproficuū ꝓ recreatōe aliquātula. Sed ꝯtīnue ⁊ ſepe hoc agere/ puto qͥeti aīe non modicū fore impedimētū. q̄ tn̄ qͥes ſuꝑ oīa debet inqͥri ad ꝑtingēdū ad hoc de qͦ nr̄a ē locutio. Nec fruſtra dicit areſto. anima ſedendo ⁊ quieſcēdo ſapiēs efficit̉. ¶ Sed exqͦaliqui/ ſpūs hn̄t ita leues ⁊ mobiles ac itaad mūdialia oꝑa inclinatos/ ꝙ eis eēt parus infernꝰ eſſe ſine ſocietate vel ſe in locovno fixos ꝯtinere qͣꝫuis etiā bn̄ ad modicūtempꝰ; ideo hmōi/ modicū vel nihil ꝓficiunt ad vitā ꝯtēplatiuā. īmo ip̄is eſt meliꝰeā dimittere ⁊ ſe tradere actiue. niſi tales cōditiones ꝑ violentiā ꝯſuetudinis poſſentqn̄qꝫ deuincere. Nihil eſt enī qd̓ ꝑ laboreꝫ⁊ diligentiā nō poſſit ſuꝑari. ¶ Sūt ⁊ alijqui ſtatim tētāt̉ blaſphemijs ⁊ alijs vicijsita horribilit̓ ꝙ vix ſuſtinere valēt. exindeincidētes interdū in freneſim. aut extra bonam fidē. efficiunt̉qꝫ etiā melācolici triſtes
et iracūdi. oīaqꝫ ip̄is diſpicēt. Agnoſcūtqꝫtales ꝑ exꝑientiā ꝙ eis ſit multo meliꝰ eſſein ſocietate ⁊ labore exteriori. qꝛ tunc talianō cogitāt q̄ eos ſic turbare poſſent. Et iſtiſil̓r nō valēt ad ꝯtēplatōeꝫ niſi ex gr̄a ſpēali. vel ſaltē ip̄a eſt eis duriſſima ⁊ ꝑiculoſiſſima ¶ Sūt itē alij aut ꝑ natura vel gr̄aꝫaut ꝑ iſta ambo ſimul/ amātes ſolitudinē:ſolicitiqꝫ de ſua ſalutē. deſiderātes agnoſcere deū ac ſpūalia iſta adamare. Non habētetiam nimis fortes vehemētesqꝫ carnalesmotus qͦs vincere nō valerēt. Iſti habilesſunt ad tradēdū ſe vite ꝯtēplatiue. ⁊ ſpēaliter hn̄tes cor dulce ac tenerū ad deuotōemflexibile. Difficile eſt enī cor duꝝ ad bonūertingere qd̓ male habebit in nouiſſimo.Et accidit ꝑtingere aliquē paulatī aſcēdendo ab actiua vita vſqꝫ ad gradū ſūmuꝫꝯtēplatiue. qͥ tn̄ poſtea reuertet̉ deſcēdetqꝫad actiuā. Qd̓ ꝯtingere pōt in caſibꝰ duobus. vel ꝑ negligētia ⁊ fictionē. aut certe ꝑabūdantiā virtutis. tali mō ꝙ ꝓ ſuo libituvtatur vna vita ſine alteriꝰ impedimento.Uel ẜm ſuū officiū. Et ſtatū talem hr̄e decet p̄latos. ſic ꝙ ſint vite ꝯtēplatiue ita ꝑfecti ⁊ in tali radicati ꝙ deſcēdere poſſint adactiuā. nō tamē deſerēdo oīno ꝯtēplatiuāQuēadmodū angeli ad noſtrā cuſtodiamdeputati hic inferiꝰ/ ꝯtēplant̉ ſemꝑ videntes faciē dei patris qui in celis eſt.Capitulum. XXVIDiſputatio quomō vita ꝯtemplatiua proſit in primo ſibiip̄i.ſrRopter tria motiua/ ſeu rōnestres inter alias. quidā mirant̉ ꝙaliquis ſe tradit vite ꝯtēplatiuePrima. qꝛ ꝯtēplatiui/ nō niſi ſibijp̄is proficiūt. Scd̓a qꝛ videt̉ eis ꝙ ꝯtēplatiui nimis velint inqͥrere ⁊ ſapere atqꝫ nimis altevolare. Tertia eſt. cū multi ſint decepti exinde ⁊ effecti fatui ⁊ melancolici. ¶ Ad qͦsrōnes tres (ſi ſaltē rōes dicēde ſunt) breuiter ⁊ manifeſte rn̄debo. ſancti enī doctoresde materia tali abūdātiꝰ ſubtilius ꝓfundiꝰqꝫ loquūtur ¶ Ad primā ratōeꝫ reſpōdeoꝙ aliqͥs vite ꝯtēplatiue ſibijp̄i ꝓficit/ multo plus atqꝫ diuiniꝰ. placetqꝫ ampliꝰ deoqͣꝫ ꝑ vitā actiuaꝫ. qd̓ ſatis eſt. Nihil eſt enīpoſt deū/ a me plus diligēdū qͣꝫ egomet. etplus etiā qͣꝫ totū reſiduū mūdi. ideo p̄diligendū eſt mihi placere deo. iſtāqꝫ vitā acceptare qͣ ſibi acceptior fieri poſſuꝫ ⁊ potiꝰ qͣꝫ
K
L