Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De monte

ſecretus locꝰ determīatꝰ. ſed vbicūqꝫ fueritſiue in cāpis ſiue in villis/ ſiue in balneo(quēadmodū tradidit chryſoſtꝭ) ibi ſolumſe pōt recolligere a mūdo ſubtrahere.Et ꝓdeſt ſepe diuerſitas loci mutatio addelectatōeꝫ recreatōeꝫ quam aliqͥs ſic pōtaccipere. Nocturnū aūt tempꝰ ad hocueniētius eſt. qꝛ quietiꝰ magis pacificuꝫabſqꝫ tētationibꝰ vane glorie mūdi.Capitulum. XXV.Quomodo corpus contēplatiui debet ordinari de impedimētis adueniētibꝰ.Ocet doctor quidā eximiꝰ guilId helmus/ olim ꝑiſien̄. ep̄s corporis debita ordinatio multuꝫFprodeſt ad firmā cogitatōeꝫ alicuiꝰ rei hn̄dā. Et qͥlibet corpꝰ ſuū in tali ſituat diſpoſitōe/ quā ſibi magis nouerit delectabilē expedientē. ſiue hoc ſit geniculādo. ſiue ſtādo. ſiue ſedēdo. inclinādo appodiādo. ſiue etiā iacēdo. Et eſt hoc intelligē quis ſolꝰ extiterit. poterit enī tūc ſineſingularitate id agere. In eccl̓ia enī oꝑtetſe alijs ꝯformare. Subdit enī ſnīalit̓ eividet̉ modꝰ iſte bonꝰ eſſe ꝓficuus. ſe qͥsrectū teneat ſupra brachiū ſiniſtrū inclinādo. Tredo bn̄ hocip̄m exꝑientia accepiſſeScio aliū/ cui nulla diſpoſitio corpͥoris ordinatio/ maiꝰ p̄ſtat auxiliū; ſicut ſedendo inclinatꝰ ſupra dorſuꝫ qͣſi iaceat/vultū verſum tenēs ad celū aut terrā. Aliquibꝰ placet ire redire. qd̓ interdū pōt eſſeproficuū recreatōe aliquātula. Sed ꝯtīnue ſepe hoc agere/ puto qͥeti aīe non modicū fore impedimētū. tn̄ qͥes ſuꝑ oīa debet inqͥri ad ꝑtingēdū ad hoc de nr̄a ē locutio. Nec fruſtra dicit areſto. anima ſedendo quieſcēdo ſapiēs efficit̉. Sed exqͦaliqui/ ſpūs hn̄t ita leues mobiles ac itaad mūdialia oꝑa inclinatos/ eis eēt parus infernꝰ eſſe ſine ſocietate vel ſe in locovno fixos ꝯtinere qͣꝫuis etiā bn̄ ad modicūtempꝰ; ideo hmōi/ modicū vel nihil ꝓficiunt ad vitā ꝯtēplatiuā. īmo ip̄is eſt meliꝰ dimittere ſe tradere actiue. niſi talesditiones violentiā ꝯſuetudinis poſſentqn̄qꝫ deuincere. Nihil eſt enī qd̓ laboreꝫ diligentiā poſſit ſuꝑari. Sūt alijqui ſtatim tētāt̉ blaſphemijs alijs vicijsita horribilit̓ vix ſuſtinere valēt. exindeincidētes interdū in freneſim. aut extra bonam fidē. efficiunt̉qꝫ etiā melācolici triſtes

et iracūdi. oīaqꝫ ip̄is diſpicēt. Agnoſcūtqꝫtales exꝑientiā eis ſit multo meliꝰ eſſein ſocietate labore exteriori. qꝛ tunc talia cogitāt eos ſic turbare poſſent. Et iſtiſil̓r valēt ad ꝯtēplatōeꝫ niſi ex gr̄a ſpēali. vel ſaltē ip̄a eſt eis duriſſima ꝑiculoſiſſima Sūt itē alij aut natura vel gr̄aꝫaut iſta ambo ſimul/ amātes ſolitudinē:ſolicitiqꝫ de ſua ſalutē. deſiderātes agnoſcere deū ac ſpūalia iſta adamare. Non habētetiam nimis fortes vehemētesqꝫ carnalesmotus qͦs vincere valerēt. Iſti habilesſunt ad tradēdū ſe vite ꝯtēplatiue. ſpēaliter hn̄tes cor dulce ac tenerū ad deuotōemflexibile. Difficile eſt enī cor duꝝ ad bonūertingere qd̓ male habebit in nouiſſimo.Et accidit ꝑtingere aliquē paulatī aſcēdendo ab actiua vita vſqꝫ ad gradū ſūmuꝫꝯtēplatiue. tn̄ poſtea reuertet̉ deſcēdetqꝫad actiuā. Qd̓ ꝯtingere pōt in caſibꝰ duobus. vel negligētia fictionē. aut certeabūdantiā virtutis. tali ſuo libituvtatur vna vita ſine alteriꝰ impedimento.Uel ẜm ſuū officiū. Et ſtatū talem hr̄e decet p̄latos. ſic ſint vite ꝯtēplatiue ita ꝑfecti in tali radicati deſcēdere poſſint adactiuā. tamē deſerēdo oīno ꝯtēplatiuāQuēadmodū angeli ad noſtrā cuſtodiamdeputati hic inferiꝰ/ ꝯtēplant̉ ſemꝑ videntes faciē dei patris qui in celis eſt.Capitulum. XXVIDiſputatio quomō vita ꝯtemplatiua proſit in primo ſibiip̄i.ſrRopter tria motiua/ ſeu rōnestres inter alias. quidā mirant̉aliquis ſe tradit vite ꝯtēplatiuePrima. qꝛ ꝯtēplatiui/ niſi ſibijp̄is proficiūt. Scd̓a qꝛ videt̉ eis ꝯtēplatiui nimis velint inqͥrere ſapere atqꝫ nimis altevolare. Tertia eſt. multi ſint decepti exinde effecti fatui melancolici. Ad qͦsrōnes tres (ſi ſaltē rōes dicēde ſunt) breuiter manifeſte rn̄debo. ſancti enī doctoresde materia tali abūdātiꝰ ſubtilius ꝓfundiꝰqꝫ loquūtur Ad primā ratōeꝫ reſpōdeo aliqͥs vite ꝯtēplatiue ſibijp̄i ꝓficit/ multo plus atqꝫ diuiniꝰ. placetqꝫ ampliꝰ deoqͣꝫ vitā actiuaꝫ. qd̓ ſatis eſt. Nihil eſt enīpoſt deū/ a me plus diligēdū qͣꝫ egomet. etplus etiā qͣꝫ totū reſiduū mūdi. ideo p̄diligendū eſt mihi placere deo. iſtāqꝫ vitā acceptare ſibi acceptior fieri poſſuꝫ potiꝰ qͣꝫ

K

L