Dei dominatio. Adueniat regnū tuum.Uolūtariū diuine ⁊ hūane tū vnitio. fiatvoluntas tua ſicut in celo ⁊ in terra. Propria defectio. panē noſtrū quotidianū danobis hodie. Debitorū multiplicatō Etdimitte nobis debita noſtra Tentatōnūinuaſio. Et ne nos inducas in tentatōeꝫ.Mali eterni notatio Sꝫ libera nos a malo. ¶ Percute cordā primā digito ſtudioſe ⁊ attēte meditatōis/ illa reddet ſonituꝫamorꝭ dei ¶ Percute cordā ſcd̓aꝫ illa reddet ſonū amoris proximi Percute cordātertiā illa reddet ſonū conſtātis audacie.Percute cordā quartā illa reddet ſonū zeli ⁊ ire in ꝓphanates dei nomen. Percutecordā qͥnta. illa reddet ſonū ſpei ſctē Porro corda ſexta dū tangit̉/ ſonat dilectiōematqꝫ leticiā. Corda ſeptima. deſideriū ⁊ ꝓſecutōꝫ. octaua dolorē ⁊ odiū. Nona fugā⁊ horrorē. Decima timorē ⁊ de ſuis viribꝰfidētibꝰ deſꝑatōem ¶ Potuerāt hec latiori ſermone deduci. on̄dendo ꝙ etiā cordaprima q̄ eſt pr̄nalis adoptio ſi tangat̉ ſapient̓ digito ſancte meditatōis/ apte reddit ſonū quemlibꝫ virtuoſe ⁊ ſpūalis affectōis. Sic rurſus in alia qͣlibet (qͣꝫuis nōequa facilitate) reꝑies/ vt ſit ſonꝰ tuus ml̓tiplicatus ſuꝑ numerū ¶ Ex qua reſonātia fit. ꝙ cadūt ⁊ recedunt maligni ſpūs vicioꝝ tanqͣꝫ citharizante dauid. deſinat nequā ſpūs exagitare ſaul. ita vt cuilibꝫ decem ſonoꝝ principaliū/ poſſit aptari vnaex tranſgreſſiōibꝰ decē preceptoꝝ. ¶ Addamꝰ ad hec ꝙ dū meditatio noſtra ferturſuꝑ hmōi cordas ſentētioſe veritatis. ⁊ adreddendū ſonoritatē religioſe affectōnisſeu paſſiōis. Fit hoc aliqn̄ per rōnes ſumptas eternas/ ⁊ ex pͥmis ſapiētie prīcipijs⁊ tunc reddit̉ ſonꝰ in pſalterio tanqͣꝫ de ſuꝑnis. Fit hoc aliqn̄ ꝑ rōes ſumptas ex arfectibꝰ ⁊ ſenſualibꝰ exꝑiētijs ⁊ ita reſultatſonꝰ in cithara tanqͣꝫ ex īfimis. Fit hoc aliqn̄ ꝑ rōnes ſumptas ex deductōe concluſionū ꝑ principia prīa; vel ꝑ rōcinatōꝫ abeffectibꝰ ad cauſas ſuas ſumptā. ⁊ ita redditur canticū iocundū velut in gutture ⁊faucibꝰ rōis. ¶ Sic pſallimꝰ ſpū ⁊ mentecantamꝰ in cordibꝰ noſtris cantica domi.Sic cithariſamꝰ mortificatis quodāmō⁊ ꝑ diſciplinā deſiccatꝭ. alioqͥn nō eēt pſalteriū iocundū abſqꝫ hac cithara. Sic optabat pſallere. canere ⁊ cithariſare qͥ dicebat. Exurge pſalteriū ⁊ cithara exurgā di
luculo. Sed qͥd precor eſt. exurgere diluculo? puto ꝙ eſt ad primos grē contēplatiue radios ſplendētes ꝑ aīe regionē protinꝰ erūꝑe ⁊ velut ex ſentētia dicere. bonūeſt cōfiteri domino ⁊ pſallere nomī tuo altiſſime. miſticis modis dictis Ad annūciandū mane ꝓſꝑitatis miſericordiā tuā etveritatē tua ꝑ noctē aduerſitatis In decacordo pſalterio cū cantico in citharaCōſideratio XXIIet vltima.p ¶ Aſſionales ẜmones/ aſſumi pn̄tvt inducātur hoīes ad virtutē. veritate tamē ⁊ diſcretōne ſemper obſeruata¶ Laudat Ariſ. in rhetoricis illa iudiciaapud que prohibent̉ dici ſermones paſſionales ⁊ vbi veritas nuda ꝓponi iubet̉. Recte id quidē. ſi nulla ex ꝑte iudex quereret̉aliūde diuerti a tramite recto iuſticie. quēadmodū ſi nullos vnqͣꝫ fieri ꝯtingeret ꝑalogiſmos. ars de ſophiſticis ⁊ elencis fruſtra eſſet. Sed cū ꝑſuaſiones paſſionalesquotidie fieri cernimꝰ aduerſus veritateꝫ.tam per noſipſos in quibꝰ habitāt hmōipaſſiōes ex corruptela pctī qͣꝫ ꝑ alios. qͥsprohibuerit (ſicut arguit auguſtinꝰ qͣrtode doctrina chriſtꝭ) quis inqͣꝫ prohibuerit eloquentiā ſeu ꝑſuaſionē rhetoricā induci licere ꝓ defenſiōe veritatis ⁊ pro ſuain cordibꝰ humanis plātatōe. vt libēter etobediēter audiat̉ veritas aduerſus palliatam ⁊ fucatā falſitatē? ¶ Addimꝰ in conſideratōe. ꝙ veritas tamē ⁊ diſcretio/ ſemꝑobſeruetur. Male enī pro veritate certarꝫfalſitas qm̄ nō ſunt faciēda mala vt bonaeueniant. Sil̓r nec aſſerēda falſa ſunt/ vtveritas cōfirmet̉. Proinde ſi mouere q̄ſieris aliquē ꝑ ſermones paſſionales nō obſeruata diſcretiōe; nihilominꝰ magis effeceris. qͣꝫ ſi equū velocē ſtimules ad currendū ſine freno Sicut enī diſcretio/ ſine paſſionali iacet. ſic affectio ſine diſcretōne p̄cipitat. Qua in re placet attendere quasinduſtrias obſeruat diſcretio ¶ Diſcretōꝑmittit ſepe paſſiones aliqͣs vicioſas ſuccreſcere. dū plantādis viriutibꝰ curā impedit. Docet quippe eā/ ꝑabola euangelicade nō extirpandis pro oī tēꝑe zizanijs. neſiml̓ eradicet̉ ⁊ triticū. Raro enī vel nunqͣꝫgerminat in nobis triticū virtutis/ ſine z1zanijs aut paleis alicuiꝰ vanitatꝭ. p̄ſertimcū primū neceſſe ſit eē illd̓ qd̓ aīale eſt ẜm
Q