Deuotorū ſimpliciū
ſibijpſi grauiter indignet̉ inde ⁊ aliqͥd mali indiſcrete ſine ſcitu ⁊ cōſilio ſui cōfeſſoris vel ſuꝑioris propterea faciat ſibi/ ſꝫ cūquadā mentis libertate ⁊ cordis fiduciahumiliter recurrat ad dn̄m deū ſuū. petēdo cordialiter veniā ⁊ ſe accuſando ⁊ emēdatōem cū diuino adiutorio in mente habendo. ¶ Faciat ergo homo iſte ſicut facere ſolent pueri nondū ſatis fortes ad ābulandū. qui cū libenter vellēt ambulare.cadūt ſepius. Et cū ſe cecidiſſe cognoſcūtet per ſe nō poſſe reſurgere. nō ſibi ipẜ itaindignātur vt ſic velint iacentes ꝑmanereſed humiliter ⁊ fiducial̓r extendūt manusſuas ad piam matrē vt ſe releuet exquo ꝑſe ſurgere nequeūt. In infinitū plus nosſumus cari ⁊ dilecti diuine maieſtati quenos creauit redemit. ⁊ perpetue ſaluare diſponit. qͣꝫ vnqͣꝫ aliquis filiꝰ ſue matri carnali extitit carus ⁊ dilectus. Recurramꝰ exgo ad eam cū humilitate ⁊ confidētia poſtlapſum ⁊ impoſſibile eſt vt dānemur Nullus autē p̄ſumat ꝙ velit aūt poſſit ꝑ ſe ſurgere a peccatis aut peccata cauere. hoc etſolius diuīe eſt gratie Caueat ergo quiſqꝫa ſigno tante ſuꝑbie. Nam propt̓ ip̄am ſuꝑbiam/ ꝑmittit deus qn̄qꝫˡ cadere hoīemin peccata. in q̄ nō cecidiſſet ſi humil̓r ⁊ timorate ſe ad dn̄ꝫ deū ſuum. ⁊ compaſſiuead proximū ſuum/ qͥ prius in ſimilia peccata cecidit/ habuiſſet.De malarū cogitationū cauſis atqꝫ remedijs.Uia tactū eſt ſuꝑius de grauibꝰ ⁊¶Iabominādis tētatiōibus cordisIſeu cogitationū. cū doctrinaꝝ aliquarū ꝓ earundē remedio annotatōe Uadhuc clarius poſſit intelligi qd̓ dictū eſt⁊ vt facilius poſſint inueniri remedia ſpiritualia cōtra morbū ſpūalem tam peſtiferuꝫ/ expedit declarare aliqual̓r cauſas qͣntum poſſibile fuerit ⁊ dn̄s donauerit ex qͥbus ortū habeāt quādoqꝫ tā turpes cogitatōes ¶ Primū itaqꝫ fieri poſſunt ex ſuggeſtione ⁊ īmiſſione inuiſibilis hoſtis/ qͥvirtutē fantaſticā ⁊ imaginatiuā ſimplicium mouet. hmōi abominatōnibꝰ. ꝓut fecit illi monacho. xx. ānis vn̄ ſupra dictū ēProbatōem huius docet exꝑiētia in nōnullis deuotis innocētibꝰ ⁊ caſtiſſimis ꝑſonis. que nūqͣꝫ ab extra audierūt blaſphemias ⁊ turpitudīes tales qͣles ab intra ꝑ-
cipiūt Unde claꝝ eſt ꝙ niſi ab hoſte inuiſibili immitterētur/ minime ſentirentur.Immiſſiones autē hmōi ꝑmittit deꝰ fieriad humiliandū hoīem ⁊ vt timoratꝰ oꝑet̉ſalutē ſuā. ⁊ ad diſcendū antiqͥ hoſtis inſidias. ⁊ vt homo eo deuotius ad diuinuꝫauxiliū recurrat. ¶ Remediū bonū eſt. vthomo faciat vt ſupra heremita docuit Itēꝓdeſt vt hō diuino adiutorio ꝯfidēs/ derideat ⁊ contēnat ſpm̄ nequā ⁊ ſuꝑbū cū ſuis īmundicijs dicēdo. Immunde ſpūs. ſiqͥd poſſes ampliꝰ/ etiā faceres. ego te noncuro. qꝛ dn̄ꝫ deū meū ne tibi vnqͣꝫ cōſentiāin adiutorē inuoco. Scio ꝑſonā que perhmōi irriſioneꝫ ſolatioſe. de facili ſe eruitab his ſpurcitijs. Spūs qͥppe ſuꝑbꝰ nōdiu patit̉ ſe ita ꝯtēptui haberi. ¶ Scd̓ofieri pn̄t hmōi cogitatōnes turpes ⁊ abominabiles/ ex cauſis naturalibꝰ ẜm hūani corꝑis diſpoſitōem Prīo videlꝫ. aut exnimia cerebri euacuatōe ꝑ ieiunia ſtudiūvel fortē imaginatiōem. Scd̓o aut ex nimia abūdantia groſſi fumi. cauſati ex corruptis humoribꝰ ꝓpter cibi ⁊ potus intemꝑantiā. vel etiā cauſati ex certo cibo vel potu. qui licꝫ modice ſumptus/ habꝫ naturaliter generare groſſos hūores caput ꝑturbātes. Tertio aut ex eo ꝙ ꝑſona talis ē niinis ocioſa. Quarto aut exinde ꝙ hō eſtcōſuetus curioſe ⁊ incaute videre vel audire res de quibꝰ faciliter ſumit̉ occaſio poſtea cogitandi nefaria. Quīto aut etiā exinordinato ⁊ nimis ꝯtinuo timore offendēdi deū. Quēadmodū videmꝰ exēplarit̓;ꝙ ſepe ⁊ cōiter ꝑtrāſitur lignū qͣntūcunqꝫetiā auguſtū in terra ſimplicit̓ poſitū abſqꝫ aliqͣ trepidatōe qd̓ nō ſic fieret ſi lignuꝫforet in alto. aut de ſubtus haberet ꝓfundā foueā etiā qͣꝫqͣꝫ eſſet magis amplū. naꝫtūc imaginatio de ꝑiculo faceret hmōi timorē. Et timor ꝯn̄ter faceret caſum ex eoꝙ ẜm naturales ī magno timore ſanguistotus conat̉ iuuare ꝑtē nobiliorē corꝑis/ſcꝫ ip̄m cor recurrēdo ad ip̄m. ⁊ ſic ceterismembris euacuatis hō ꝑ totū corpꝰ quaſi ſpaſmat̉ ⁊ deficit viribꝰ. vn̄ neceſſe eſt vtcadat ¶ Sil̓r eſt exemplū de timore in tenebris. Exꝑientia ei docēte. ſcimꝰ ꝙ in loco obſcuro vl̓ tenebroſo ⁊ in nocte cū videre nō poſſumus que iuxta nos ſunt/ timemus natural̓r; velimꝰ aūt nolimus Ita vtetiā qn̄qꝫ videat̉ nobis ex timore nimio licet fantaſtice. ꝙ videamꝰ vl̓ ſentiamꝰ circa
xx