Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De vita ſpirituali anime

de ſymonia vbi ſpūalia iudicāt illa que eēcarnalia ⁊ materialia nullus neſcit Corollariū quartū. Lex aliqua non ideodicit̉ diuina appropriate / qꝛ ex prīcipijsiuris diuini deducit̉ Prīo. quia ſicut omne verū omni vero cōſonat. ſic oīs lex qͣntuncūqꝫ poſitiua ⁊ hūana cōſonat diuīelegi; īmo et ex ea deducit̉ ſaltē a deo ⁊ btīsAmpliꝰ/ nulla eſt lex q̄ nō innitat̉ principijs iſtis. deo iubenti obediēdū eſt. Autoriſatis a deo parendū eſt? Suꝑioribꝰ ſuisin eo ꝙ ſuꝑiores ſunt nō eſt inobediēdū/et ita nulla eēt lex pure humana. cōtra idqd̓ veritas hꝫ ⁊ vſus cōis Et pro manuductōe capiamꝰ ſil̓e in eis q̄ dicūtur fidei.Non enī fidei aſcribimꝰ oēm veritatē. queſequi p̄t ex veritatibꝰ cōtentis in ſacra ſcriptura. Sed illas tantūmō veritates ſibidamꝰ que ſpecial̓r reuelate ſunt/ ⁊ date adcredēdū ꝓ btītudinis fine ꝯſeq̄ndo Scimꝰ inſuꝑ ꝙ nō oīa q̄ ꝑ ſummos pōtificesīmo nec ꝑ eccl̓iam approbata ſunt. eē cenſent̉ de fide. alioqͥn obligarēt ad ſui credulitatē opuſcula ſctōꝝ oīm doctoꝝ q̄ ꝑ eccleſiā approbant̉/ ſicut de multis exp̄ſſuꝫeſt in decretoꝝ diſtinctōibꝰ. Hoc aūt dicineqͥt qͣre nec oīs lex appellabit̉ de iure diuino. quā tulit vel ſummꝰ pōtifex vel eccleſia vel princeps qͥlibet autoritatē habensdei in ſubditos. Si vero q̄rit̉ nūerꝰ veritatū taliū q̄ approbate ſunt de fide. Remitto nūc ad ea q̄ tractauit ockā ī ſuo dialogo. libro. ij. qͣꝫuis aliqͣ ꝓ incidentali declaratione ſum dicturus.Corollariū quintūSeqͥtur ex p̄cedētibꝰ coaſſumptis quibuſdā veris/ ꝙ eadē lex dici p̄t de iure diuino ⁊ naturali; ⁊ hūano ſeu poſitiuo; ſꝫ alia⁊ alia rōne reſpectu diuerſorū. Et quideꝫqͣlis eſt legis diuine ratio dictū eſt Lexvero naturalis p̄ceptiua talē hꝫ rōem. ꝙeſt ſignū inditū cuilibet hoī. nō impeditoin vſu debito rōis notificatiuū volūtatisdiuine volētis creaturā rōnalē hūanā teneri ſeu obligari ad aliqͥd agendū vel nonagendū ꝓ ꝯſecutiōe finis ſui natural̓. quifinis eſt felicitas hūana/ ⁊ in multis debita ꝯuerſatio domeſtica. ⁊ etiā politica. hōenī natura aīal ciuile eſt Lex hūana ſiue poſitiua p̄ceptiua pure ⁊ appropriatedeſcribit̉ ꝙ eſt ſignū verū hūana traditōe⁊ autoritate īmediate ꝯſtitutū/ aut qd̓ nō

infert̉ neceſſaria deductōne ex lege d̓ina ⁊naturali. ligās ad aliqͥd agendum vel nōagendū/ ꝓ conſecutōe finis alicuiꝰ hūani. Si qͥs ꝑticulas harū deſcriptionū diſcurrat/ agnoſcet tū differētes rōes triplicis hꝰ legis; tū ꝯueniētiā in re eadē Etquidē lex diuina differt a ceteris in duobꝰſpecialiter Primo. qꝛ innitit̉ principaliter reuelatōi diuine. lex vero naturalis īnitit̉ dictamī rōis qd̓ eſt inſitū cuilibꝫ homini non impedito in vſu debito ratōnisqd̓ impedimētū fit aut ꝑ īmerſionē cū ſenſualitate nimia; aut per leſionē viriū naturaliū ſenſitiuaꝝ; aut ꝑ deprauatōꝫ radicatoꝝ vitiorū ⁊ conſuetudinū ꝑuerſaꝝ Lexautē hūana prīcipal̓r innitit̉ traditōi humane aūt qͣſi hūane/ et hoc qͣſi hūane dicimꝰ ꝓpter illas traditiōes pure iudiciales/quas ꝑ moyſen dedit dn̄s/ ⁊ q̄ nō innitūt̉principal̓r reuelatōni vt reuelatio eſt necex reuelatꝭ; aut ex dictamīe pure naturalicōueniēti deductōe paterēt apud oēs/ ſi n̄accederet ſuꝑioris alicuiꝰ determinātꝭ autoritas. Exemplū de iſta lege. Princepsin hac terra cōſtituēdus eſt ꝑ ſucceſſionēhereditariā. principi dabūt̉ annuatī mille talenta auri ꝓ tributo ⁊ ſil̓es. que nec deducūtur aꝑte ex veritatibꝰ legis diuīe ⁊ naturalis. nec tamē illis cōtradicere cognoſcunt̉. alioqͥn ille nō tam eſſent leges dicede qͣꝫ ſeue ⁊ inique tyrānides ⁊ veritate carētes. Scd̓a differētia legis diuine adnaturalē eſt. qꝛ lex diuina prīcipal̓r reſpicit finē ſpiritualē. lex naturalis naturalēhūana vero lex p̄t ad vtrūqꝫ dirigere ꝓpterdiſtinctōem q̄ data eſt in tertio corollariode canonibꝰ ſummoꝝ pōtificū. quorū aliqui ſunt pure hūani reſpiciūt tn̄ īmediate finē ſuꝑnaturalē btītudinis ſempit̓ne.His declaratis patꝫ ſcd̓a ꝑs corollarij.Sꝫ primā manifeſto noīatim de hoc p̄cepto nō furtū facies. Nā ⁊ a deo reuelatū ēad conſeq̄ndū finē vltimū. ⁊ inſitū eſt cuilibet hoī nō impedito in vſu debito rōisad conſequēdū finē naturalē. Nihilomīreſpectu quorūdā hoīm īpeditorū in vſudebito rōis. potuit repeti tanqͣꝫ hūana tm̄autoritate latū eēt/ qͣꝫuis n̄ debeat ſimpliter hūanū noīari Ex hoc nihilominꝰ pꝫꝙ apd̓ aliqͦs excellētis ingenij et multarūlitteraꝝ. ſicut p̄t vna ꝓpoſitō dici fidei proprie. q̄ nō ſpectarꝫ ad fidē explicitā exēplificatā alteriꝰ Ita de legibꝰ fatēdū eſt. Hac

O