De conſolatione theologie

Seruire debens magnifice fuit.Talem flagellis expetijt ſathanTentare duris/ non aliter valetUti/ malignis viribus vſpiamNi det ſupremus fas dominus ſibi.Laxis habenis hinc furioſiorTradit ruine/ protinus omniaSeptena proles dum bibit ac editTres ⁊ ſorores/ obruit hos domus.Conuulſa venti turbine funditus.¶ Iob vero viua rupe manentiorFerri recocti robore duriorSpes cuius alte fixa petre fuit/Supplex deo mox lumina dirigitGrates rependens religioſiusSi que dediſti vis pereant/ aitFiat voluntas iure deus tua.¶ Hinc edocemur cuncta per aſperaAd quem miſellos currere cōuenitQuis deprecandus; nam deus vnicus¶ Sontes repurgat trux tribulatioAc innocentes roborat ⁊ probat.Cuiuſqꝫ dicat mens bene ſubditaQue ꝯmodaſti ſi repetis pater/Gratus libenter reſtituo/ capeUis per latrones/ enſe/ vel ignibusAuferre. linquo. gratius accipisSic forte qͣꝫ ſi pauperibꝰ daremSi te vocantem non ſatis audioCompelle. veſtes dilacerans traheDemū ꝓut vis/ dūmodo ſimtuus¶ Eplicit tertius.2Incipit liber quartus. Proſa prima. ¶ MonicusReteritis diebꝰ locutus es ovolucer; quēadmoduꝫ ꝑegrinus noſter ſuā in theologiapquerit ꝯſolationē in omnibꝰAque circūſtant eū tribulationibꝰ. nūc per tuā fidem/ edicito. nūquid nōpenitet eū plurimoꝝ que vel in francia vl̓in generali cōcilio geſſiſſe meminit modocirca ceſſionē ⁊ eiectionē ꝯtendētiū de papatu. ſcribēdo de poteſtate cōcilij/ mō circa cauſas fidei eam p̄ſertim que deteſtaturhomicidia ſine legitima auctoritate perpetrata/ cū ſequelis ſuis que cauſa totiꝰ peneturbationis inclitū francie regnū diſcerpētis/ vt aiunt/ ſeminariū fuit. qͣꝫuis aliā dētalij cupidinē effrenē dominādi vel vindictam expetēdi. Nūquid nō aliquibꝰ ſalteꝫſcrupulis ſua ꝯſciētia remordet̉. ¶ Uolu-

cer ¶ Quis gloriabit̉ o monice mūdū corſe habere/ quis dixerit innocēs ⁊ mūdꝰ ſuꝫQuis nō cōſtitutꝰ ſub iudicijs dei terribilis in ꝯſilijs ſuꝑ filios hoīm nō trepidauerit? Hinc afflictus Iob. Uerebar oīa oꝑamea/ ait deo/ ſciēs ꝙ nō ꝑceres delinquētiEt iterū. ſi voluerit mecū ꝯtēdere nō potero reſpōdere vnū ꝓ mille. Cui cōformis ēor̄o ꝓphetica. Nō intres in iudiciū cū ſeruo tuo dn̄e. qꝛ nō iuſtificabit̉ in conſpectutuo omnis viuēs. Et rurſus. Si iniquitates obſeruaueris dn̄e. dn̄e quis ſuſtinebit.Porro qͥd Iſayas ſe cū ceteris inuoluensſibiqꝫ vileſcēs. humili cōfeſſione ꝓtulerit.legimꝰ oēs iuſticie nr̄e tāqͣꝫ pānꝰ mēſtruate. Quis igit̉ iuſticias ſuas velut gloriabūdus oſtētauerit deo/ plus qͣꝫ pannū ꝯfuſio.nis ſue mulier viro. Quē deniqꝫ nō exterruerit apl̓i verbū dicētis. Nihil mihi ꝯſcius ſum. ſed nō in hoc iuſtificatꝰ ſum. Cāmreddidiſſe videt̉ ſapiēs. Timide ſunt inqͥt⁊ incerte oēs ꝓuidētie nr̄e. Et alibi. Prauū cor hominis ⁊ inſcrutabile/ qͥs cognoſcet illud ¶ Monicus ¶ Quid igit̉ agitꝓ ſerenatōe ꝯſcientie ſue vt deo ſit in pacelocus ſuus. ip̄eqꝫ dormiat in id ip̄m ¶ Uolucer ¶ Doctrinā conſulit quā theologicatradit ſchola. iudicat aliter agendū eſſe deſcrupulis inqͥetis orientibꝰ ex his q̄ p̄terita ſunt. Aliter ſuꝑ his q̄ agibilia futura reſpiciūt. fatet̉ ex p̄teritis ꝓfecto ſe timere/ neqꝫ timorē hūc abijcit. Auget potiꝰ corā iudice deo/ ita tn̄ ne deſperet ſuꝑ mīa eiꝰ ſedin ſolidiorem ſpem aſſurgat. Formidat neforte poſuerit ſibi laqueos inimicꝰ latētes⁊ abditos in via hac veritatis qͣ ābulabatNeqꝫ enī dubiꝰ ſed certiſſimꝰ eſt/ idip̄m qd̓ꝓſecutꝰ eſt/ veritatē eſſe catholicā. Cuiꝰ oppoſitos errores impios atqꝫ peſtiferos extermīari q̄rebat/ ordine iudiciario. Ita eīſe iudicat obligatū firmit̓ credere ⁊ nullatenꝰ dubitare/ de noticia ac intellectu diuinoꝝ p̄ceptoꝝ. Alioqͥn ſe fidelē quo pactoreputaret. cū ſcriptū ſit. Dubiꝰ in fide infidelis eſt? qd̓ vtiqꝫ veritatē hꝫ dū qͥs illa dubitat que ꝑ eruditōeꝫ ſacre ſcripture certatenet̉ ⁊ explicita fide tenere. Neqꝫ enī generalis ſufficeret crudelitas ī multis niſi ꝑticularis affuerit. plꝰ aut minꝰ iuxta ꝑſonaꝝ⁊ eruditionū qͣlitatē. Ueruꝫ ſi iuxta hͦ iterveritatis poſuerit ſcandalū angelus ſathane/ qui ſe tranſfigurat in angelū lucis nōita eſt vſquequaqꝫ certus neqꝫ ſcit ſi ſcuto