Liber Primus

Ni ſe flagicijs conſcelerent paribus.Quid ꝙ te patriam pulchram violare vocaturExtera gens; hoſtis te lacerando rapit.Nulla fides pietasqꝫ manet confunditur omneFasqͣꝫ nefas/ regnat horrida teſiphone.Extremos nonne fuerat iocundius indos/Aut glaciale ſolum me penetraſſe prius.Aduena tu felix alia te parte receptans/Namqꝫ patent oculis non mala tanta tuis.Uerum monachus hic degit ſua clauſtra ſubiboAc de fratre ſuo fecero verba ſibi.Proſa prima libri primi

¶ MonicusSt ne volucer quē video; Etcerte is eſt. Dic precor o volucer vnde venis; que noua fers?qualis ad me te modo ſors attulit? ¶ Uolucer. ¶ Scito monice. quoniā in cōſtātienſi cōcilio generali. cum germano tuoconuerſatus vſqꝫ ad finalem ſummi pōtificis egreſſum; tandē diuerticula q̄rensexiui cum eodem. qui iuxta cognomē ſuum peregrinus effici maluit in terra aliena/ qͣꝫ ad ſuos huc regredi ¶ Monicus¶ Satis eſt o volucer. ſi certum me facere potuerꝭ. quid agit dilectus anime meequid amor cordis mei. Nonne dolet velut exulem ſe fieri in ignota ⁊ longinquaregiōe/ vbi līguā quā nō nouerat auditꝫNonne ſubtriſtis eſt/ ſe poni ſub modiovel in obſcuris ſicut mortuos ſeculi. quilucere ſuper candelabrum fuerat inſtitutus? ¶ Uolucer ¶ Nihil prorſus o monice/ tempoꝝ tempeſtate penſata/ proqꝫdiuturna animi preparatōne qua ſibi p̄uiderat om̄ia que occurriſſent equanimiter toleranda Gaudet potius in dominomagnificans eum. ⁊ exultat ſpiritus eiusin deo ſalutari ſuo. deputans ſe adiutummeritis ⁊ precibus aliorum. Itaqꝫ de ſeſecurus. ⁊ in ſe domino miſerāte trāquillus. deflet miſeriam patrie proprie. indigniſſimāqꝫ ſortem. Cuius tamē calamitatis media pars nō eſt ſibi nūciata. quāoculis proprijs horrens intueor. Quinetiam ſuꝑ conculcatiōe veritatis ⁊ iuſticieplorans ingemiſcit. Diſerabilem deniqꝫ ciuitatis celeberrime deſolatiōem tan

qͣꝫ hieremias ruinas hieruſalem lamētatur. ¶ Monicus ¶ Qua ratiōe fieri poteſto volucer. ꝙ exul a patria/ a parentibꝰa propinquis a notis ⁊ amicis nō anguſtietur in corde nō in animo ꝯturbetur.¶ Uolucer ¶ Monice; nihil difficile eſtvolenti. Meminiſti puto vt aduena noſter ſemper in medijs etiam turbis ⁊ vrbibus/ ſolitudinem ſibi queſiuit ⁊ dilexitSolitudinem loquor que eſt a curis forinſecis ⁊ hominū calumnijs vacatio. ꝓbans illud ſapiētis. qui minoratur actupercipiet ſapientiam ¶ MonicusScio volucer ⁊ expertus teſtor. ¶ Volucer. ¶ Ecce autē nunc elongauit fugiens⁊ manſit in ſolitudine/ expectans eū quiſaluū ſe fecit a puſillanimitate ſpiritus ettempeſtate. quoniā vidit iniquitatē ⁊ cōtradictōeꝫ in ciuitate. Euolauit ſicut paſſer; erepta de laqueo venantium. Undi.qꝫ nimirū ſibi parabātur inſidiarum tendicule. Enatauit vt potuit/ a naufragioreipublice. p̄ſtolans ſi forte poſtmodumſit ſpes. Nihil tandem ſe videns aduerſus currētem furoris impetum nitendoproficere/ deſilijt aliorſum a curru publici regiminis/ cedens raptui preualentisnequicie ⁊ malicie/ quam ad preſens nōvincit ſapientia. ¶ Uonicus ¶ Uincet tādem aliquādo; crede mihi; volucer.Magna quippe ⁊ fortis eſt veritas ⁊ ſuper omīa vincit ac preualet. ¶ Uolucer.Ueritas o monice quando vincet neſcio. hoc vnum ꝓprijs oculis inſpicio iuxta vocem yſaie / ꝙ conuerſum eſt retrorſum iudicium/ ⁊ iuſticia lōge ſtetit/ quiacorruit in platea veritas/ et equitas nonpotuit ingredi. quoniā facta eſt veritas

aa 4

B

L