Sermo factus in die

Humor iſte prius diffinitus eſt eſſe ſuſtētatro quā exigit cohabitatio in corꝑe ⁊ aīequedā radicatio terreſtris in eo. ita vt neceſſe ſit hr̄e panē ad comedendū et veſtimētaquibꝰ operiamur. ¶ Sed o deus qͣꝫ multāeoꝝ turbam aſpicimus/ a qͥbꝰ hūor iſte tꝑalis ſubſidij nō ad temperiē haurit̉ aut deriuari q̄rit̉. nequaqͣꝫ dicūt cū Salomōe. Diuitias ⁊ pauꝑtates ne dederis mihi. ſꝫ tm̄victui meo tribue neceſſaria. Petūt potiꝰne dicā rapiūt ad exuberātiam auidā et incōſideratā que nō taꝫ irriget lilia ad roburſtipitis/ qͣꝫ obruat curis varijs et inutilibus et deſiderijs multꝭ q̄ teſte apl̓o mergūtad interitū. Ita fit maledictus ager eorumgerminans ꝓ lilijs ſpinas ⁊ tribulos Gen̄.Et quaſi ager acheldemach .i. ager ſanguinis ⁊ peccati Math̓. xxvij. Et ager qͥ poſſidetur de mercede iniqͥtatis Actuū. Et queſunt he ſpine. quales tribuli? Nimirū cogitationes improbe. ſuſpitiones inquiete. timores anxij. ſubdole fraudes. qͥbꝰ miſer animus pūgit̉. ſuffodit̉. diſcerpit̉ laceratur.Nunqͣꝫ igitur ſperes lilia virtutū ⁊ pulcrorum ſtudioꝝ poſſe creſcere in agro quē humore tali cupiditatis toxicato ſentis imbibitū. Nūquid lilia etſi creſcerēt eſſent integra q̄ inter tot ſpinarū curas p̄munt̉ ſed lacera ⁊ inualida ⁊ emortua. nam qͥd ita palleſcere facit. qͥd amplius robur om̄e v̓tuoſi ſtipitis euacuat qͣꝫ humor infectus auaricie? Atuero cōtemptus eius/ eū aurea mediocritate ⁊ ſufficiētia reddit diuitē. eū reddit ſecurū. generoſum ⁊ erectū. eū quoqꝫ adlegittimi roboris incrementū ꝑducit. cuiꝰin exēplū eſt regis nr̄i ſtrēnuiſſima ex frugalitate ꝓdiens fortitudo atqꝫ cōſtātia.Multa hic de canino appetitu ⁊ voraci diuitiaꝝ ac bn̄ficioꝝ apud eccīaſticos noſtritemꝑis; multa de cōſequēti neglectu vtiliūac p̄claroꝝ ſtudioꝝ ꝓ lucroſis artibꝰ ac ſcientijs. Plura deniqꝫ a peſtiferis adinuentionibꝰ demolientibꝰ agrū publicū eccleſiead peſtē hāc cupiditatis. nō dico ſatiandāſed irritandā/ occurſabant indignāda ſeumelius miſerāda cōſiderantibꝰ. que ſciensp̄tereo vt ſtatim in tertia orōe fiat cōſūmatio verbi noſtri. ¶ Sequitur tertia oratio¶ Cōſidetate lilia agri quō creſcunt. vosqui venerāda iā etate et canicie matureſcitis. Cōſiderate ⁊ imitamini aſpicite ꝙ nōſemꝑ humo tenus herēt lilia. non ſolū germine cōtenta ſunt. erumpunt potius ⁊ cre-

ſcunt in virens robur ſtipitis. ſpecioſo etvario floꝝ ordine decorati. Poſtremo inflores ꝑuīcerrimos ⁊ ſuaues / incredibili ſignatos arte ſemet aperiūt. qui flores libero quodam et patulo velut aſpectu ad fontem luminis etherei ſolem iugiter ſe cōuertunt. ¶ Hec ꝑabola eſt humane etatis. ſictandē agendū eſt omnibꝰ et huc ꝑueniendum qui etate tam grandeua floreſcūt. nōſemꝑ more pueroꝝ/ latendū eſt in numeroterrenoꝝ aut puſillo affectuum. vel in ſologermine virtutū. neqꝫ inſtar iuuenū ſoli actioni inſudare cōuenit in ſolo ſtipite fulciri. Sed ꝓut cōſideratiōem que ꝓprie eſt deceleſtibus ⁊ ſidereis ad ſuꝑna cōſcēdat animus floreſcat formet̉ atqꝫ dilatetur neceſſeeſt et dicatis cū apl̓o Noſtra cōuerſatio incelis eſt. Nonne meminiſtis vt ꝓph̓arumvnus maledicit puero centū annorū? Nōne Seneca elementariū ſenem irridet? qͥdquid aūt extra cōtemplatiōem liberam (p̄ſertim celeſtiū) agit animus. eſt in eius cōꝑatione elementariū puerile infimū iacēset puſillū. et qͣꝫtū diſtat radix lilij a flore. tātundē et amplius differt cognitio que cōiter habetur ex litieratoria eruditione ab illa q̄ in cōſideratiōis eleuatiōe cōtemplatiua ſentitur. Qm̄ prima cognitio ſerpit humi/ materialiū fantaſmatū; et deſideriorūcarnalium concurſantiuꝫ nubeculis quodāmodo fuſcata. Itaqꝫ ne ſurſum euolet/talibus fantaſmatū ⁊ deſideriorū catenulis circūligata tenetur in portione inferioris rationis que eſt animalitas. Altera vero cognitio ſurſum emergit ab hac confuſione materialium imaginum. ſic ꝙ remanꝫliber rationis ſuperioris intuitus purus ⁊ſerenns ⁊ totus intellectiuus ad res perſpiciēdas cū ſumma facilitate circūquaqꝫ diſfuſus. ¶ Ita fit vt res eadē longe aliter ſciatur ꝑ eruditiōem litterarū aut exꝑientiaꝫcōem. et aliter ꝑ contemplatiōem que facithoīem tranſire in affectum cordis et guſtare de re qualibet iuxta ſaporem ſibi proprium. ⁊ dac pure cognitioni que arida eſt ſuum ſaporem ac inde reſultat ſapientia id ēſapida ſcientia. Prima cognitio in intellectu eſt. ſcd̓a in affectu. Prima in quadā luce. ſcd̓a in luce et feruore. ſcd̓a plus īmutatquemadmodum dulcedo mellis plus afficit dum guſtando ſentitur et maſticatur qͣꝫdum tantummodo rationatiue et viſiue cōſpicitur ¶ Ita non oportet contemplantes

Z