Sermo de penitentia
quia in herba terre. Et quid herba terreniſi terrena felicitas. de qua ꝓpheticus ſermo. Mane ſicut herba tranſeat. mane floreat ⁊ tranſeat. veſꝑe decidet induret ⁊ areſcat. Deniqꝫ cōſidera vilem cōmutationēet cor fere detur ei Fera etſi nōͣ habet ſapiētiam/ retinet tn̄ crudelitatem Sic illoti/ beſtie ſunt in humana effigie latitātes ſcd̓mverbū Senece ⁊ Boetij. Deductōeꝫ omitto. ¶ Sed vnde vobis lotio? Attēdite qꝛlauat nos ab inquinamentis nr̄is magr̄ ⁊dn̄s noſter ieſus xp̄us. Effundam inquitſuꝑ vos aquam mūdam. Alioquin ſi nonlauerit nullus mūdabitur. nemo nō priuabitur ꝑte ſua. Lauat autē. Quō lauat? miniſterio penitentie ſalutaris. que velut lotrix ſagaciſſima diligens ⁊ virtuoſa/ preparat aquaꝫ in cōtrione. abluit in cōfeſſioneextergit in ſatiſfactone. Sic reſtituit̉ parsnoſtra dens/ in ꝑfecta recōciliationē. Felixpars. qꝛ velut pars beniamyn/ ſuꝑat in qͥnꝙ ꝑtibus/ ꝑtem immūdoꝝ. In bonis nature que reꝑantur In bonis fortune q̄ poſſidentur. In bonis gratie gratis. date quemultiplicantur. Deniqꝫ in bonis gr̄e gratificantis. ⁊ glorie beatificātis a quibꝰ alijpriuant̉. ¶ Animaduertat vnuſquiſqꝫ noſtrū quid dicat xp̄us quid ve intelligat adnoſtrū documentū. ſi nō lauero te ⁊cͣ. Itadicebat mihi ip̄a meditatio mea contexereſermonem cōſequenter de lotione peccatorum ꝑ miniſteriū penitentie/ cuius eſt hocofficium deſuꝑ commiſſum ꝓ reſtitutionepartis noſtte. Offerebāt ſe concordantie ⁊diſtinctiones ſine numero de ſcripturis/ ꝓdilatatōe ꝓſecutionis p̄miſſoꝝ. tum ecce īter meditandum ⁊ ſtudendum/ irrumpereviſa eſt ſecretum thalamuꝫ cordis mei. peſtis improba/ ſcientia inflans curioſitatisnoxie germen. portentuoſa mater eadem ⁊filia. Monſtrum heu horrendum ingensHic ambulat in magnis et mirabilibꝰ ſuꝑſe. Ponit in celum os ſuum et lingua eiustrāſit in terra. caput quoqꝫ inter nubila cōdit. quia ibi eſt tenebroſa aqua in nubibꝰaeris. ¶ Hec poſtqͣꝫ animaduerterit pergere me vt de penitentia loq̄rer. pepulit me.ad cuius impulſum cum tremiſſem et faciem̄ conuertiſſem. ip̄a me torua indignabūdaqꝫ animoſitate ſuſcipiens vt arroganseſt ⁊ tumida. Abi inquit in malam horamtuam. quid cogitas. quid ordiris. quid puſillus iſte et degener animus/ obrepſit tibi
vt famam negligere vt perpertuam conflare nō horreas infamiam. Quid me ſpectas ita. dum omiſſis conſiderationibꝰ altis et ſubtiliſſimis ſpeculationibus. materiam communiſſimam aſſumis. quaſi ineadem iugiter cantilena nugatoria perſeueres. quaſi pueriliter vulgariſſimum carmen afferas vel efferas. Linque humilesmaterias. nunquid deſunt tibi miſteria/ lōge plus difficultatis et vere laudis habentia/ circa ſacramentū altaris et benedictepaſſionis Illic tuum ingenium. tuam manifeſta eruditiōem. coram viris omni doctrina ſuꝑeminēter eruditis. Anignorasvbi loqueris. Adde ꝙ materia de penitentia/ non accuratū ſtilum vel elaboratū ſedquotidianum exigit. qd̓ locutionis genusquaſi ſordidū iam apud modernos diſſolutum floccidū ⁊ nauſeans cōtemnitur: p̄ſertim in ſermocinalibus extra ſcholam.Nonne demum habet in promptu quilibet materiam hanc de penitentia/ ꝑ doctores copioſiſſime ꝑtractatam. iiij. ſententiarum et in ſummis atqꝫ tractatulis cōfeſſorum. Quiſquis ea legere voluerit ꝓtinꝰ intelliget. Preterea queſo non te caſſo labore fatiges. neqꝫ turpem riſum tibi ſuſcitesHoc modo ſcientia inflans ſtomachando loquebat̉. tum eſurſum elapſa eſt ſicutplacuit altiſſimo charitas edificans cuiusintroitum decorem ⁊ aſpectum ſcientia inflās que et ſuꝑbie ſpiritū ⁊ inuidie tota vexabatur ferre non valēs/ mox abſceſſit tūccharitas ſic orſa eſt. Te nō fallat p̄cor. precor non abducat meretrix hec peſſima. ſcientia inflans curioſa vana garrula quietisimpatiens. que ſub ſpecie vana ſubtilitatis/ mentes ſibi deditas euiſcerat torquet.veluti quibuſdaꝫ minutis muſcularū aculeis. Hec gignit pruritū nō extinguit. Huius hec occupatio eſt ſemꝑ diſcere ⁊ nunqͣꝫad ſcientiam virtutis. ꝑuenire. arrogantiores qͣꝫ omnibus hominibus ſuos efficereſectatores. Hanc deſere. delectent te vtiliamagis qͣꝫ ſubtilia/ ad imitatiōem illiuſ quiloquitur ꝑ ꝓph̓am. Ego deus docēs te vtilia. Nūquid non in tanta temporis egeſtate/ in tanto diſcrimine rerum/ in tali mortis incertitudine docendi ſumus viuer̄ potius qͣꝫ diſputare vel acute fātaſiari. Quodtibi p̄cipitdeꝰ inqͥt ſapīa illa cogita ſꝑ Porro ſi qͦtidie peccādo ſordeſcimꝰ. qͥd ſalubrius qͥd ve cōſultiꝰ qͣꝫ vt de nr̄a lotiōe crebro
B
C