Pro humilitate

40

omnia conantur poſſidenda/ non quideꝫciuili lege ſed diuina. Nam et miſteriū nōdicam diei huius ſolius ſed totius paſſionis dominice/ quid aliud principaliuſ eloquitur/ qͣꝫ imitande humilitatis exemplū?Propter qd̓ ſaluator noſter/ carnem ſumere hoc eſt a deo exire et crucem ſubire volūit. vt oratio dicit eccleſie. Ob hanc deniqꝫhumilitatem/ cōcludit p̄ſens euangelium.Exemplum enim dedi vobis vt quemadmodum feci vobis / ita et vos faciatis.Tria humilitatis exempla ſumemus/ ẜmtres vires anime. iraſcibilem rōnalem concupiſcibileꝫ. At tres virtutes cheologicasfidem ſpem et charitatem. Et tria diuinisꝑſonis attributa ſapientiam potentiam ⁊bonitatem. Et iuxta tres ſtatus eccleſie p̄latos doctores religioſos. Et ẜm tres ſcripture auctoritates. Prima humilem ſpiritu ſuſcipiet gloria. Prouer. xix. Scd̓a auctoritas. vbi humilitas ibi ſapientia. Prouer. xi. Tertia/ Deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibus autem dat gr̄am. Iacobi. iiij.Prima cōſideratioHumileꝫ ſpiritu/ ſuſcipiet gloria. itaqꝫ humilitas vera. nam eſt qui ſe nequiter humiliat. Eccl̓i. xix. Uera inquā humilitas/ dūfeliciter exit a ſumma potentia ⁊ gl̓ia ⁊ magnificentiſſima maieſtate dei in ſuam impotentiam ignominiam ⁊ ſeruilitatem intuendam ſentiendamqͣꝫ efficitur potentiſſima et gl̓ioſiſſima ⁊ īꝑatrix liberrima atqꝫmōarchica ſuꝑ oīa. ¶ Uultis audire rōeꝫillam accipite. Perhibet Seneca/ ꝙ facil̓ad diuitias / ꝑ contemptū via. Itaqꝫ dicimus de potentia et gloria ⁊ reliqͥs qͥ mundus offert. et que cōtemendo fieri noſtrateſtat̉ Ambro. Unde vero melius qͣꝫ ꝑ humilitatis egreſſum a deo/ contemptus iſtegeneratur. qn̄ in comꝑatione diuinitatis/ꝑſpicue cernitur ꝙ vanitas vanitatū ⁊ omnia vanitas. omnia mendaciū? Quidni libeat exclamare cū ꝓph̓a filij hominū vſqꝫquo graui corde vt quid diligitis vanitatem et queritis mendaciū? Ouidni p̄tereacontempta vanitate ⁊ mēdacio/ faciat hecſublimiſſima hūilitas hec ditiſſima pauꝑtas/ ſolum deum/ gl̓am ſuam. potentiā ſuaopulentiam ſuam. et hanc arbitratur eſſe ꝑtem ſuam hereditatem p̄claram/ et portionem vberrimam in terra viuentiū cum illo qui dicebat. Pars mea deus in eternum

Et in gallico ſonantius dicit̉. Ceſt grandeportion et bona ꝑti. ¶ Porro quid ad iſtacōuenientius/ qͣꝫ vt hec humilitas ſit glorioſiſſima/ cuius gloria ſolus deꝰ eſt. Hecvilificatio ſit nobiliſſima hec abiectio vbiqͣꝫ famatiſſima. qꝛ deus/ fama ſua nūqͣꝫ abeſt. vt hec deniqꝫ impotentia hec ſeruitus/ſumma ſit potentia īmo omnipotentia. ſūmaqꝫ libertas; Oīa poſſum inquit apl̓usin eo qui me cōfortat xp̄us ad Phil̓. iiij.¶ Uideat qui pōt/ qͣꝫta ſit ex aduerſo omnis ſuꝑbe vanitatis. egeſtas impotentia ⁊vilitas. Nam qua ratione repleret vanitasſatiaret egeſtas. dn̄aretur abiectio. conſolidaret infirmitas. Attamen quid aliud ſūthec omnia niſi vanitas vanitatū et omniavanitas ⁊ afflictio ſpūs? ¶ Ex his ꝑſpicuum eſt quo pacto vim iraſcibilem cuiꝰ eſtin ardua tendere ꝑficit hic beatus humilitatis exitus a deo. ex deſꝑatione ſui totaliſummam de chriſto ſpem gerendo. ⁊ ita ſecundū omnes alias ſuas virtutes/ quas ēnumerat Guilhelmus pariſien̄. reliquas.Bonit itaqꝫ humilitas hec/ ſolum deū ſpēſuam fortitudinem ꝓtectionem magnificentiam. et ita de ceteris. Propterea fidenter ait. Dominus ꝓteetor vite mee a qͦ trepidabo? Etenim quo rueret. quomō mutaret aliud amplius quid conari poſſet. queꝓfundiſſima ſtabilitate/ immobilitati penitus adheret? Quid eam aduerſum violaret que altiſſimum poſuit refugiū ſuum infirmiſſimo habitaculo tuo qd̓ operatuſ esdomine? Quo fugeret alibi? Quid aliudſꝑaret? Quāobrem in remedijs humane īſtabilitatis et incertitudine caſunm tamhorrendorum ꝓcellis/ figit nauem cordisimmobiliter velut ancora quedam ſpiritualis et intelligibilis. Deniqꝫ nō ponit carnem brachium ſuum vt ſuperbia. que ſperat in multitudine diuitiarum ſuarum. veltemporalium vel ſpūalium. et preualet invanitate ſua. Hec idcirco ſibi cauet ab omni excellentia nimia. ab omni quoqꝫ defectu. vt ne extollatur preſumptione/ nec frāgatur deſꝑatione non obſtinetur obſtinatione nec diſſoluatur enerui mollicie/ quēadmodum de his et alijs in omni materiavirtutis ſi vacaret fieri poſſet manifeſtumſi qualiter ardua mediocritate via regiā ſꝑincedit doceremus. ¶ Sed ad dominantiſſimum eius imperium venio Quid enīeſt rebus dominari (prout alias ꝓſecutus

DD 2

U