De celibatū ſiue

Ne murmuraueris igit̉ aduerſus caſtitatem ſoror natura. quoniam ſummꝰ mgr̄ etdn̄s noſter/ ꝓtulit hoc verbū in grāde p̄coniū volūtarie caſtitatis. ¶ Natura. Quispoteſt o ſophia capere verbū iſtud? Quiscū verbis ſūmi pr̄is nr̄i ꝯcordare/ qui prima mei ꝯſtitutione dedit legē talē. neduꝫhominibꝰ ſed animātibꝰ omnibꝰ/ vt creſcerent ⁊ multiplicarent̉. nec dubiū qͥn ꝑ generationē? Creſcite inqͥt ⁊ multiplicamini ⁊ replete terrā. Hinc dictū eſt a diſcipulis meis ph̓is; ꝙ ſum ego natura vis inſita rebꝰ. ex ſil̓ibꝰ ſimilia ꝓcreās. Eunuchorum vero quis generat. quis multiplicat.quis deniqꝫ terrā replet? Nōne dū ſponteid fecerint/ meis īmo diuinis legibꝰ ſe quaſi p̄uaricatores opponūt? Nōne fiunt inutile lignū non afferens fructuꝫ. ⁊ ꝓptereaiure maledictū? ¶ Sophia. Nolito putare ſoror natura/ ſumus enī vnius patris filie. qui deꝰ eſt vnicꝰ. Nō putaueris inquādeum/ nr̄m patrē. diſſenſionis eſſe ſpiritūin quo ſit eſt et nō. qui dictis ſuis diſſonꝰſit in lege ⁊ in euangelio. ¶ Natura. Nequaqͣꝫ ita prorſus errauerim. ſed inde rapior in admiratōnē. quo mō fiet iſtud quodtu dicis; vt cuꝫ mea lege ſtet in euangelicaveritate laudabilis ⁊ vltronea caſtratō eūnuchorū/ qui terraꝫ replere non poſſunt?¶ Sophia. Uide ne ſis tu ⁊ tui illoꝝ denumero de quibꝰ magiſter meꝰ ieſus chriſtus vtiqꝫ deus tuus p̄miſit/ ꝙ nō omnescapiunt verbū iſtud. Deinde facta diſtinctione de triplici modo eunuchoꝝ/ ſubiūxit de vltimis. Qui poteſt capere capiat.Forſitan ⁊ tu capere nō potes ¶ NaturaCur illud nō potero te doctrice/ quam fateor meam eſſe magiſtrā. ¶ Sophia. Simagiſtrā me recognoſcis. te diſciplinā exhibe. te credulā p̄be. Nam oportet omnequi diſcere vult/ credere; in tuis etiā diſciplinis. quāto plus in meis. que ſuperāt inmultis/ tui facultatē ingenij. quāuis ī nullo vero tibi ſim prorſus ꝯtraria vel aduerſa. Sed eſt veritas que ſuꝑgredit̉ veritatem. Prima cernit̉ in lumine fidei ſeu reuelationis/ deſcēdentis a patre luminumAlteri cōſpiciende/ ſufficit tuū lumen naturale. Nō aliter in doctrinis iudica qͣꝫ inoperibꝰ. qualia ſepe eſſe cognoſcis effectaſupra vires tuas. vt ꝙ ſol ſtetit. ꝙ virgo peperit. Quibꝰ ideo miraculorū nomen indidimus. quia nō potes ipſorū continge

rerationē. ¶ Natura. Si penitus ita ſitvt nullo pacto capere valeā quod inquiroquid oro niſi ſilere relictū eſt et ponere digitum ori meo? ¶ Sophia. Bene ſperaueris. quere cū humili pietate nō animoſitate proterua. Conabor tibi oſtēdere cōcordiam euangelij cū lege celibatus cummatrimonij caſtitate. cum fecūditate gratie celibatū. ¶ Natura. Gratum id effeceris mihi. Ecce tibi me diſcipulā exhibeodocilem. dicito que vis ¶ Soph̓. Querendum in primis eſt/ ne nos proprie vocis ignorātia ſeducat/ quis ſit intellectushuius tue. īmo diuine legis. Creſcite ⁊ ml̓tiplicamini ⁊ replete terrā. ¶ Natura. Nimirum talis. vt ꝑ copulam maris ⁊ femine/ ſpecies in ſe remaneat per ꝓpagationēindiuiduorū cōtinuā. ¶ Sophia. Oportet ne quippiā aliud attendere. p̄ſertim circa genus humanū quod ratione regi debet? ¶ Natura. Quis vis attendat̉ aliud?¶ Sophia. Eſt ne precor finis altior hominis qͣꝫ vt viuat hic in terris more brutorum ⁊ ſe per generationem multiplicet.¶ Natura. Si ſit alius tu ꝯmone vl̓ edoce ¶ Sophia. Recte petis. quoniā ignorato fine cuiuſlibet rei/ nihil ſolidū de eadem fieri poteſt. Dixerunt itaqꝫ diſcipulitui. ꝙ ẜm exigentiā finis/ cetera debēt moderari. Aſt enim cauſa cauſaruꝫ/ mouensalias omnes. ſicut efficientē formalē ⁊ materialem. Cum ergo ſcire ſit rem per cauſam cognoſcere. ſupereſt in hac cōquiſitione noſtra/ vt prima potiſſimaqꝫ cauſaruꝫnon lateat. ¶ Natura. Supereſt agnoſco¶ Sophia. Sumamus in primis a fine cōpendiū. prout ſuadet diſcipulꝰ tuusplato. ⁊ dicamus ꝙ finis hominis eſt cognitio intuitiua ⁊ fruitio ſummi boni invita ꝑpetua. Quid refugis? Quid attonitam te ſtupor inuadit? Sentio te non capere mortales fieri immortales. nec terrenos in celeſtes cōmutari. Uerūtamen deus/ noſter cōmunis pater ita ſanxit. ita mihi meiſqꝫ ſua diuinitus illuſtratione retexit. Reſpiraueris aūt. Ego familiarius interea tecū agam. ſciſcitans a te quē eſſe finem propriū hominis vt homo eſt/ diſcipuli tui (quos dicunt ph̓os) poſuerūt. quēfinem appellauerūt felicitatem. Et ne gratis per diuerticula tot opinionū vagabunda perres volo mihi narraueris ſententiam illam que tibi probabilior eſtimatur

L