Eccleſiaſticorum
IV
concluſio declarata. Concluſio. x.articula XXXVIOlicitudo pia/ cōferentis tꝑalianon defraudat̉ ſi iuxta cōſuetudinē eccleſie quā ipſe ſcit apponat̉vnus obitꝰ (exempli gratia) cum ſuo certo die fundato. ¶ Da oppoſitū dānabisom̄es fere cathedrales ⁊ collegiatas ⁊ parrochiales immo et monaſteriales eccleſias. Contradices inſuꝑ ratiōi que nō vultvt cuilibet cōferenti aliquid/ pro ſuo obitu fiant ſemꝑ exequie ſpeciales. quoniaꝫſepe modicū ⁊ inſufficiēs eſt quod offertur ad ſuſtentatōnem miniſtrorū. Et obligatio de obitu faciendo/ cōditōnem recipit (et ſi nō ſemꝑ explicet̉) implicitā Itēnec dies anni ſufficerēt ſi cuilibet ſoli certus dies obitus aut etiā aliunde inſtituētis eſſet ſeruandus. Si vero talis cōferēstꝑalia/ neſciret conſuetudinē eccl̓ie proutipimet de collegio ſeu corpore ſuo ſciuntet fertur intentio ſua ꝙ obitus annuatimfiat pro ſe ſolo tali die. nihil tamen explicat ſuper hoc. tunc adhuc bona fides ⁊ eqͥtas recipientiū ſaluatur in ſua cōſuetudine. Si autem fiat mutuus ⁊ expreſſus cōſenſus inter dantem ⁊ recipiētem; nō apparet ꝙ conſuetudo militet; vt alter obitꝰconiūgatur. iuxta modū ſeptime ⁊ octaueconcluſionū. ¶ Concluſio. xi.Particula. xxxvij.Ecipiēs/ defraudat crebro ſemet¶Pip̄m in receptōne tꝑaliū. Quāuisvideat̉ eſſe regula iuris ꝙ nemo ſibiip̄i ſicut nec volenti aut conſentiēti/ faciat īiuriā aūt fraudē. nihilominꝰ inuenit̉ ꝑ metaforam hoīs ad ſeip̄m/ fraus ſicut ⁊ iuſticia Et hoc ad pn̄s ſupponat̉ Et tangamin facto modos aliquos. ¶ Prīo ſi mentit̉ iniqͥtas ſibi ⁊ ꝓxīo. dū nō īplet nec implere propoſuit/ que ꝓmiſit. ſatis eſt ei ſipecuniā vndecūqꝫ collegerit. quaſi dicēsſibimet illud metricū. Promittas facito.quid enī ꝓmittere ledit? Polliticis diuesquilibet eſſe poteſt. At vero dū lucꝝ q̄ritin burſa. damnū adquirit et̓nū in anima.ſententia eſt Auguſ. ¶ Particula. xxxviijAcit aliam ſibi defraudatōeꝫ ſubinterp̄tatōnis cuiuſdā velo latenItem. Dum ſe iudicē conſtituit incauſa ꝓpria ſue obligatōis Cōmutans illam ꝓ volūtatis arbitrio Aut dum ſuffra
gia nō plus agit pro bn̄factoribꝰ ⁊ fundatoribus/ qͣꝫ pro ceteris quibuſſibet. dicēsſibi ſatis eſſe ſuam in generalitate ſola intentionē continere. quoniā ſciet diſtribuere deus prout volet ⁊ quibꝰ volet ⁊ quantum volet. Exemplū de pauꝑe/ debitis inſolubilibꝰ obligato/ qͥ liberat ſe cedendocoram iudice ſuo/ omnibus bonis ſuis.Poſita videt̉ hec doctrīa/ ſub fine cuiuſdam opuſculi de valore oratōnis additode quadā Melania nobili romana exemplo. Uerum nō ita ſub vniuerſali regulaſermo factus eſt/ quin diſtinctōem diſcretionēqꝫ recipiat. Propterea dicamus viceuerſa/ caſus aliquos; quibus expedit etquandoqꝫ neceſſe eſt intentōnem ad particularia traducere.Particū. XXXIX.Onſtat in primis ꝙ licet deꝰ nonc j egeat intentōne noſtra vel oratione particulari/ ſicut nec alijs bonis noſtris vt alijs benefaciat. nihilominus vult ẜm ordinem ſue ſapientie darealiqua/ dum ſpecialiter ad ipſum dirigamus oratōnes noſtras. qualia nō eſſet daturus ſine illis/ vt non ſint vacua ſapientie ſue opera iuxta verbum ſapientis.Conſtat inſuꝑ ꝙ nouit deus ponderaremerita intentōnes ⁊ corda conferentiumtemꝑalia. dat tamen aliqua cōferentibusdum fiunt oratōnes ⁊ ſuffragia poſtmodum pro ipſis/ que et qualia nō daret/ ſidimitterent̉ nec fierent. Patet in illis quiconſtituūt in ſuis teſtamentis aut aliunde/ certas pecunias reſtitui vel dari pauperibus. qui licet ſic ordinando poſſintmereri non tamen proficit eis ⁊ alijs tantundem hec voluntas/ non ſequēte effectu; ſicut ſequente. quoniā in caſu maneret iſte ordinans adhuc ad reſtitutōnempoſterius obligatus.¶ Particula. XI.Oncedimus vltra ꝙ recipiens tēc poralia/ poteſt habere aliquotiēsoratōnes feruentiores et deo placentiores/ dum non facit eas in particulari pro his aūt illis perſonis. Immo tradit Hugo de ſancto victore in ſuo de oratione. Et trahitur ſatis ex verbis ſanctiAnthonij/ ꝙ oratio tunc eſt acceptiſſimadeo/ dum omniū ⁊ ſuiip̄ius obliuiſcitur.
X 5
A