Pars prima de cōtractibus
¶ Teteꝝ ſolitus ſum nec tacebo/ ꝯfeſſosmihi ſpecialiter inſtituere ad qͣtuor obſeruāda. Nam quo ad crimīa pre ceteris deteſtor in eis os mēdacijs ⁊ ꝑiurijs detractionibꝰqꝫ deditū. Manꝰ qͦꝫ violentas etrapaces. Tactus deniqꝫ libidinoſos maxime monſtruoſos. damnatosqꝫ legibus¶ Primū obſeruandū eſt vt ſummoꝑe ſibi caueāt. ne deinceps ſint occaſio ruine ⁊damnatōis alioꝝ. quoniā iſtud eſt ꝓpriūdemonis officiū Bene iuſſum eſt. Si nōcaſte. tamē caute. hoc eſt ſecrete ⁊ ſolitarieſine leſiōe vel ſcādalo cuiuſcūqꝫ ¶ Scd̓ꝫeſt. vt ſeductos olim ab eis/ aut ſuos ī malum cōplices/ ſtudeant quātū diſcrete potuerint ad emendatiōem reducere. immo⁊ alios ꝓ eis. quatinꝰ ⁊ ipſi qui priꝰ demonū/ nūc ꝑ hoc angelorū fungātur officijs¶ Tertiū eſt vt ſi peccauerint de cetero (ꝓvt eſt humana fragilitas) ſemꝑ tamē adhibeāt tempore ⁊ loco ip̄m ꝯfeſſionis antidotū; qua nihil eſſe valiturā obteſtor iterum ⁊ iterū. ſi nō fuerit integra ⁊ ſufficienter explicās atqꝫ dinumerās cognita cōfitentis peccata. cum circūſtantijs maximeeis q̄ peccati ſpēm mutāt. ¶ Quartū eſt.Indico nempe ſingulis nō obligatorieſed exhortatorie ſepius. vt teneāt facilemquandā obſeruatiōeꝫ pro omni temporevite ſue. tam pro rememoratōne ⁊ quadāſatiſfactōne peccatorū integre ſimul confeſſorū/ qͣꝫ pro cautela aliqua futurorum.Utor vero ꝯmuniter hoc modo. vt dicātſingulis diebꝰ bis pater noſter ⁊ aue Maria ſemel de mane ⁊ ſemel de ſero. cū totidem ꝓſtrationibꝰ ad terrā. ſi ⁊ vbi cōmode fieri potuerit. Raro autē muto in hocpro magnitudine ⁊ varietate criminū diuerſitatē hmōi obſeruationū. quoniā vixiſtud fieret ⁊ in alijs penitentijs ſecretioribus p̄t ſcrupuloſius varietas talis tradi. Ꝙ ſi in hoc innocētes cū nocētibꝰ exequem/ nō conquerātur innocētes. qꝛ nōminꝰ obligati ſunt qui ne ſimiles eēt nōcentibꝰ/ ipſe prohibuit manutenuitqꝫ.Hanc vero quadruplicē inſtitutōeꝫ proꝑuulis/ metro ludēs cōprehēdi; vt eas altiori mēte reponāt. Nō opere aut verbis.alios corruperis vnqͣꝫ Sit ſatis ipſa tibiꝑditio propria Si qͦs ꝑdideris monitisactis ve nefandis. Diſcrete ad rectū moxreuocare ſtude. Non pudor obſiſtat/ tuaquin cōfeſſio plene. Crimina ſcita notet.
vel nocet illa tibi Tu de cōfeſſis gratꝰ; tune recidiues Signo aliquo facili/ iugitereſto memor ¶ Ad extremū vſqꝫ quo ꝑuuli diligitis infantiā? Vt quid diligitꝭ vanitatem ⁊ queritis mendaciū? Uenite fidenter. nulle viarum inſidie. nullus latetanguis in herba Cōmunicabimꝰ mutuobona ſpūalia/ quia tꝑalia veſtra nulla requiro Ego vobis doctrinā. vos mihi orationē impendetis. immo orabimꝰ ꝓinuicem vt ſaluemur. Sic angelos noſtros viciſſim letificabimus in quorū ſolennitate hec ſcribo. Sic forte. nec iā forte. ſꝫ certa ſpe miſericordiā inueniemꝰ apud prēꝫnoſtrū. dum obediemꝰ voci ſue in acceſſunoſtro ad eū. ego ꝓuocando/ vos exequēdo. Nec deerūt pij/ gratie ⁊ deuotōis amplexus/ in pn̄ti miſeria cōſolatorij/ poſtmodū glorie cōſummate ꝑpetua vnitasſubſequet̉ Ad quā nos omēs/ qui ſpirituparuuli eſſe debemus/ inuitat ipſe Ieſusſpirituali collocutōne ⁊ afflatu iugiter inſpirās ⁊ dicēs. ſinite ꝑuulos veīre ad me.¶ Incipit opuſculūeiuſdem. de ꝯtractibus ad inſtantiā prioris ⁊ ꝯuētus domꝰ carthuſie in ſabaudiaAnno dn̄i. M.ccccxx. Dēſe Ianuarij.Incipit prohemiūUi volunt diuītes fieri incidūt in laqueū ⁊ tentatōnempiaboli/ ⁊ deſideria multa etinutilia et nociua. q̄ mergūthoīes in interitū ⁊ ꝑditōemRadix enim om̄niū maloꝝ eſt cupiditasquā quidā appetentes/ errauerunt a fide⁊ inſeruerūt ſe multis doloribus. Tu vero o homo dei hec fuge ¶ Hec eſt apoſtolica ammonitio cōformis ſententie chriſti. Non poteſtis deo ſeruire et māmone.¶ Sed ve filijs Adam poſt peccatum.quos oportet trāſire per viā contractuūciuilium. vbi meū ⁊ tuum perſtrepunt etaltercantur. Ubi dolos fraudes laqueosdeceptionis/ ſpergit ⁊ abſcondit inimicꝰdum iniqua rebus precia ſuadet imponidum nō ſatis attendūt homīes quod ait.Guido carthuſien̄. Rationalis creature/vera perfectio eſt. vnamquāqꝫ rem tantihabere quanti habēda eſt. ſicut pluris eſtaīa qͣꝫ eſca. fides ⁊ equitas qͣꝫ pecunia.Quo fit vt ſpūales etiā dei homines/ vieuadūt pericula. licet nolint diuites fieri
G