De ſeptem vitus capitalibus

dendo vſqꝫ ad vltimū qui reperietur eſſepeſſimus omniū. Vnde iniuria que fit reſpectu paris eſt minor. illa que fit reſpectu ſuꝑioris eſt maior. ſꝫ illa que fit reſpectu dei eſt maxima propter quod predicti gradus taliter ordinantur.¶ De uicio ſeu peccato inanis glorie.Unc dicendū eſt de inani gloria quā Grego. ponit eſſe pͥmūvitiū capitale. Que ſic deſcribitur. Inanis gloria eſt inordinatꝰ appetitus laudis. glorie. ⁊ honoris Finis enīprincipalis inanis glorie eſt manifeſtatōꝓprie eccellentie. ¶ Inanis glorie ſeptē abeato grego. xxxi. li. moral̓. filie aſſignantur. ſcilꝫ inobedientia. iactantia. hypocriſis. ꝯtentio ꝑtinacia. diſcordia nouitatūpreſumptio. Quaꝝ numerꝰ ſeu ſufficientia ſic ſumit̉ Finis inanis glorie vt ſupradictū eſt. eſt manifeſtatio ꝓprie excellētie.Ad manifeſtatōem autē proprie excellentie/ poteſt quis duplicit̓ tēdere. Uno mōdirecte alio mō indirecte. Si directe autſit ꝑ verba. aut fit ꝑ facta. Si ꝑ verba tūceſt iactātia Si ꝑ facta. Aut illa facta ſuntvera ⁊ aliquā ammiratōem importantiaalias nulla cōſequeret̉ gloria. ⁊ tūc eſt nouitatū p̄ſumptio. Nam eas ſolent hoīesmagis ammirari. Si autē per facta ⁊ aliqua ammiratiōem vt dictū eſt habentia.ſed tamē nō vera immo ficta. ⁊ tūc eſt hypocriſis. Si autē tendat homo ad manifeſtatiōem ꝓprie excellentie ſecūdo modoſcilꝫ indirecte. Et hoc poteſt cōtingere qͣdrupliciter. ſcilꝫ vel quantū ad intellectū.vel quantū ad voluntatē. vel quantū adlocutōem. vel quantū ad factū. Si pͥmomodo ſcꝫ quantū ad intellectū. ⁊ tūc eſt. ꝑtinacia. ꝑ quā ſcꝫ homo ad ſuā excellentiam oſtēdendā nimis innitit̉ ſue proprieſententie nolens cedere ſententie melioriSi ſecūdo modo ſcilꝫ quātū ad volūtatē⁊ tunc eſt diſcordia ꝑ quā ſcꝫ homo ad ſuam excellentiā oſtentandā nō vult a propria volūtate diſcedere vt in alium ſeu inalio cōcordet. Si tertio modo; ſcꝫ quātūad locutōem ⁊ ſic eſt cōtentio. ꝑ qua ſcilꝫhomo ad ſuam excellentiā oſtētandā: clamōſe verbis contra aliū litigat volēs vincere ⁊ obtinere Si quarto modo ſcilꝫ qn̄tū ad factū et ſic eſt inobediētia; ꝑ qua ſcꝫ

homo ad ſuam excellentiā oſtētandā; nōvult exequi preceptū ſuꝑioris/ ne exequēdo videatur in aliquo inferior.¶ De uicio ſeu peccato inuidie.Ubſequēter de inuidia tractāIdum venit. Que ẜm Auguſti.eſt dolor ſeu odiū felicitatꝭ aliene. Scd̓m vero Iohā. damaſcenū. eſt triſticia de alienis bonis At dicit̉ inuidia anō videndo quia ſcilꝫ bona alioꝝ viderenō poteſt ſeu non libenter videt. Et quiadiſplicentia boni alteriꝰ que interius habetur; poteſt quodāmodo ꝑ actū viſiōisexterius denotari ſeu ꝑcipi/ ideo ꝓprie dicitur inuidia a nō vidēdo id eſt nō libenter videndo. Nā ſicut dicit Senec̄. Quicquid mente fugimꝰ/ ingeſtum oculis vixvidemus. Et ideo illa interior diſplicentia/ proprie inuidia dicitur. ¶ Ipſiꝰ autem inuidie quinqꝫ ꝑ grego. aſſignātur filie. xxxi. li. moral̓. ſcilꝫ odiū. ſuſurratio. detractio. exultatio in aduerſis proximi. afflictio in eius proſperis ¶ Quarū numerus ſeu ſufficiētia ſic accipit̉. In conatu enī inuidie. qn̄ ſcꝫ aliquis cōtra aliuminuidia in animo motus/ ip̄am ad effcm̄ꝑducere nititur aliqͥd eſt tanqͣꝫ principiūaliquid tanqͣꝫ mediū. aliquid tāqͣꝫ terminus ſeu finis. Illud autē qd̓ eſt tanqͣꝫ pͥncipiū eſt vt primo inuidus apd̓ alios verbo diminuat gloriā ſeu famā homīs. Ethoc poteſt cōtingere duplicit̓. Vel in occulto. ⁊ tunc eſt ſuſurratio. que eſt qn̄ aliquis malū occulte de ſuo proximo dicit.eius famā denigrando. Et iuxta Iſidoꝝdicitur a ſono locutōnis quia ꝓprie fit inaure ⁊ ſecrete. nō in facie hominū. Uel tēdit inuidꝰ gloriā alteriꝰ diminuere in manifeſto ſeu in aperto. ⁊ tūc eſt detractio q̄eſt qn̄ aliquis aꝑte malū de ſuo proximodicit. eiuſqꝫ famam denigrat. ledit ⁊ diminuit. Et tamen circa iſta duo peccata aduertendū. quia ẜm Thomā ipſa in materia conueniūt et etiam in forma ſiue modo loquendi. quia vtrobiqꝫ malū de proximo occulte d̓r. Et intellige hic occulteid eſt nō audiente eo de quo ſic malū dicitur. Et hinc eſt ꝙ propter iſtam ſimilitudinē vnum pro alio ſepe ſumitur. Differunt tn̄ in ſpecie reſpectu finis ad quē fertur intētio Nā pͥncipal̓ intētio detractorꝭ

T

U