De charitate declaratio

LV

etiam dicunt̉ duo mandata de dilectōne.Primū de dilectōe dei qd̓ continet tria pͥma p̄cepta ſeu mandata decalogi ꝑtinentia ad deū vel qͥbus ordinamur ad deumSecundū eſt de dilectōne ꝓximi; ꝯtinēsſeptē alia decalogi p̄cepta ſeu mandata. q̄nos ordinant ad proximū. ſicut in ſuꝑioribus declaratū eſt.Que caritate diligenda ſint ⁊ quo ordine.Eterū vt ſciamꝰ que charitatediligenda ſunt. Attendamꝰ dotrinā auguſti. lib̓. prīo de doctrina xp̄iana. Quatuor enī ẜm eum diligenda ſunt. Unū quod ſupra nos eſt ſcꝫdeus. Alterū quod nos ſumꝰ ſcilꝫ animaTertiū quod iuxta nos eſt ſcilꝫ proximꝰ.Quartū quod infra nos eſt ſcꝫ corpus.¶De ſecundo autē ⁊ quarto nulla precepta ſpecialia data ſunt. Quātūcunqꝫ enīhomo excidat a charitate/ ſemꝑ tamē illiremanet affectio ad ſeip̄m ⁊ ad carnem ſuam ¶ Sꝫ quis ordo ſeruādus eſt in hisdiligendis. Utrū videlicet in aliquo caſu/ extranei preponēdi ſint cōſanguineis? Item an filij ꝑntibus? Item an̄ vxorparētibꝰ? ¶ In primo qͥdem caſu diſtinguunt quida. quia aut beneficiū conferēdum/ eſt ſpūale aūt temꝑale. Si eſt ſpūale cū beneficiū ſpūale ad neminē iure conſanguinitatꝭ deuoluat̉/ debet extraneusmelior p̄ferri cōſanguineo minus bono.Si autē ſit temꝑale/ puta de bonis acqͥſitis vel iure hereditario poſſeſſis. Dicūtꝙ cōſanguineo pariter indigenti etiā minus bono/ priꝰ eſt ſubueniendū qͣꝫ extraneo. Unde ſi vnus eſt cōſanguineꝰ et alter nō/ ⁊ vtriqꝫ dandū nō ſufficeret. tuncdandū eſt cōſanguineo. Si vero vtriqꝫſufficiat. vterqꝫ accipiat. ſed cōſanguineus pͥor. ¶ Reſpectu vero ſecūdi ſcilicꝫ anfilij ꝓponendi ſunt ꝑntibus. ſcilꝫ patri etmatri. Dicūt plures. ꝙ ꝑnte ⁊ filio in eqͣli neceſſitate cōſtitutis/ prius eſt ſubueniendū parēti qͣꝫ filio cuꝫ ad hoc nos cogattam lex nature qͣꝫ dominicū preceptū Uidi aliquos ſentire cōtrariū. ⁊ aliquos diſtinguere de dilectōne affectuali ⁊ effectuali. Dicendo ꝙ dilectiōe affectuali. plusdiligendi ſunt parētes ꝓpter p̄ſtita beneficia. Affectuali vero plus diligēdi ſunt fiiij. qꝛ vt plurimū plus indigent. Sed po

ne equalē vtrobiqꝫ indigentiā. tūc putoplus ſubueniendū eſſe parentibꝰ ſcilꝫ patri ⁊ matri qͣꝫ filijs. ¶ De vxore autē qd̓erat tertiū dicit̉ ꝙ preferenda eſt ꝑntibusquantū ad cohabitatōem. nō quantū addilectōem. Unde illd̓ ¶ Nelinq̄t homopatrem ⁊ matrē ſuam. ⁊ adherebit vxoriſue ⁊c̄. Intelligendū eſt ꝙ magis adherēdum eſt eis qͣꝫ parētibus/ cohabitatōne.non tamen magis dilectione. eo ꝙ multaplura beneficia a parentibꝰ exhibita ſuntqͣꝫ ab vxore.An oēs teneanturad dilectiōem inimicorum.Edilectōe autē inimicorū/ anteneamur om̄es ad eoꝝ dilectōnem; ⁊ an teneamur eis om̄esoſtēdere ſigna familiaritatis? Et dicit̉ ꝙſic ſcꝫ ꝙ omēs tenētur inimicos diligere.eo ꝙ ſuꝑ hoc extat preceptū diuinū Mathei. v. Ago autē dico vobis diligite inimicos veſtros. benefacite his qui oderūtvos. Sed hoc quo ad affectū dilectōnisquo ſimplicit̓ tenētur om̄es inimicos diligere. quo ꝟ̓o ad ſigna dilectiōis ⁊ ad effectū nō tenētur omēs (vt dicit̉) inimicūdiligere. niſi viderint eū neceſſitatē patiētem. vel veniā nō ficte ſeu irriſorie ſed veraciter poſtulantē. vn̄ ſi ſalutat/ nō irriſorie ſalutādus eſt Perfecti v̓o ſaltē religioſi/ ad ampliꝰ tenētur. Propter ſcādalumenī euitandū/ corā his p̄cipue qui ſciuntꝙ offenſi ſunt/ tenētur offerre ſignū dilectōis. Nec tamē intelligas de tali inimico qui fidē xp̄ianā ⁊ fidem catholicā impugnat. quia ſic impugnāti niſi in vltima neceſſitate nō eſt ſubueniendum.De quodā alio ordine diligendorumN ſumma nota ẜm Auguſti. ⁊¶ ¶ Amb̓. ⁊ alios expoſitores ꝙ pͥmo diligēdꝰ eſt deꝰ. deinde aīaꝓpria. dein̄ aīa ꝓximi. dein̄ corpꝰ ꝓpriū. etpoſtea corpꝰ ꝓximi Int̓ ꝓxīos āt prīo ꝑntes .ſ. pr̄ ⁊ mr̄. ſcd̓o filij. dein̄ alij cognati.Utꝝ āt vxor ſit p̄ferēda filijs/ certū nōhēo. pꝰ filios ⁊ vxorē/ domeſtici .ſ. noti dein̄ extranei nō inimici. dein̄ inimici ¶ Ꝙaūt iubemur diligere ꝓxīos ſic̄ noſmetipſos ſic ītelligēdū ē ꝙ .ſ. eq̄ optādū ē eis bonū et̓nū ſicut nob̓. Nō eī tenemur tꝑalia