Regule

ter/ ꝙ quidam deierabūt. ⁊ quando eorūiuramento nullatenus ſtatur. ¶ De repenitus occulta/ que ſcꝫ nō poteſt ꝓbariteſtibus duobus/ neqꝫ rem publica ſcandalizāt nullus in foro exteriori/ licite poteſt ab alio inuito iuramentū extorquere¶ Quāuis ſemꝑ nō tamē pro ſemꝑ obligemur colere deum/ nō ſolum mentaliter ſed etiā ſignis exterioribus illa tamenſigna/ pro varietate temꝑis et hominumpoſſunt variari. ſicut ſunt orationes genuflexiones. thurificationes. proſtrationes. et preſentatōnes candelarum. victime. et ſimilia. ¶ Signis exterioribꝰ/ nūqͣꝫ bene colitur deus; quando illa nequeunt fieri bono animo. vel ſcandaliſant exſimilitudine ſui ad idolatriam aūt aliaminhoneſtatē. quēadmodū fit in inſanijsſtultorū apud multos. et in iſtis delationibus baculorū ꝑ mulieres; ſacris ornamētis indutas. et quibuſdam ſimilibusque omnia prelatoruꝫ ſolicitudo teneturabradere ¶ Obſeruatio ſabbati quo adcircūſtantias temporis et modi et loci/ ꝓmaxima ꝑte relicta eſt determinatōni prelatorum. que cognoſcitur. tum ex eoruminſtitutis. tū ex conſuetudinibus ꝑ eoslegitime toleratis ¶ De operibus ſeruilibus nō exercēdis diebus dominicis ⁊ feſtiuis/ plus et frequēter determinat conſuetudo loci et ꝑſonarū a prelatis tolerata/ qͣꝫ alia lex ſcripta ¶ Conſuetudo exercēdi opera ſeruilia hec ab iſtis / hec ab illis/ in diebus feſtiuis/ tūc maxime dicenda eſſet corruptela/ quando totaliter a ſeuitio dei ⁊ a cultu feſtorum/ ⁊ maxime abauditu miſſe/ reuocaret. quando pretereahec ſeruilia/ magꝭ ex cupiditate qͣꝫ pia neceſſitate reipublice/ ꝑtractant̉. ¶ Ioci etalie recreatiōes corporales apud vulgusdiebus feſtiuis. qͣꝫqͣꝫ ſepius ammixtas habeant malicias ꝯtra dei legem/ nō tamenꝑ directū eccl̓iaſticis obuiant inſtitutis.¶ Opera ſeruilia plerumqꝫ fructuoſiusfierent ſi non ea prohiberet eccleſia. qͣꝫ illa que vulgares in feſtis exercent Propterea prelatorū intereſt attendere circa feſtiuitatum multitudinē. ne ſit illa ad cumulum peccati potius qͣꝫ ad cultū dei. ¶ Diligere proximū ſicut ſeipſum/ eſt velle ꝓximo ea omnia/ que ẜm rectam rationē homo vellet ſimiliter proximū ſuum velle ſi

bi. Hec autē ſunt indiſpenſabiliter bonacharitatis et glorie ¶ Quia bonis fortune/ ⁊ nature/ ⁊ gratie gratis date/ poſſunthomines abuti in ꝑniciem ſui vel aliorūnon quilibet tenet̉ velle illa cuicunqꝫ ꝓximo ſuo. ſed aliquando nō velle. quia ⁊ ẜmrectam ratōnem/ ita deberet homo velle.de ſeipſo. Sic iudex/ cum amore proximi/ necat ipſum; aut bonis ſpoliat. Sicingeniū et ſcientia et diuitie/ poſſunt deſiderari iſti vel illi proximo nō adeſſe dūnocitura credūtur ¶ Ante religionis ingreſſum/ teneor prouidere neceſſitati parentum meorū extreme / ſi poſſum. dumnon aliunde patet eis prouiſio. nec excuſaret me religionis ingreſſus; quin peccēintrando. et poſt introitum profitendo.SSi tamen neceſſitas illa nō ſit extremaaut patet aliunde prouiſio non teneor ꝓiuuando exire religionē iam profeſſam.¶ Superioribus noſtris qui omnes dici patres poſſunt/ obediendū eſt de rigore in eis ſolum in quibus ſuꝑiores ſunt.magis autem ei cuius auctoritas potioreſt. attentis circunſtantijs perſone. temporis/ reipublice ⁊ vtilitatis in iſtis. vt inconcernētibus rempublicam/ plus obediendum eſt principi qͣꝫ patri. ſecus in redomeſtica. Proportionabiliter de monacho reſpectu pape ⁊ epiſcopi ⁊ abbatis ⁊principis temꝑalis/ diſtinctio locum habet. ¶ Quanto plures dilectionis cauſeconcurrūt circa aliquem proximū/ vt eſthabitudo prelatiōis et ſubiectōnis adinuicem. bonitatis. ⁊ ratio cognatōnis. beneficentie. conſortij. patrie. ⁊ ſimiliū. tanto ceteris paribus ille debet plus amari ⁊preferri. tamen obligatō legibus cauta p̄cipue ſeruanda eſt. ¶ Ab inimico parato totaliter ſatiſfacere de iniuria/ ego teneor ſatiſfactōnem ſuſcipere vel indulgere.tamen verbū meum/ aut ſocietatem ſolitam/ aut alia dilectōnis ſigna/ poſſum interdicere. ad mei et ſui cautelam. ⁊ non adrancorem ¶ Inimicum nō paratum corrigi/ diligo quātum ſufficit ad ſalutem/ ſiei nolo malum damnatiōis/ neqꝫ damnitemꝑalis; per iniuſta media. ¶ Inimicomeo incorrigibili/ optare fas habeo; vttaliter ſibi ſit in anima vel in rebus/ qualiter ſufficit ad hoc/ ꝙ neqꝫ mihi neqꝫ reipublice/ iniuſtum damnū poſſit inferre.

⁊