De probatione ſpirituū
i7
lia ſomniātes patiuntur. Habet pretereaquelibet paſſio profundata/ ſuam leſionēſuam ebrietatem. ſuum vt Origenes loqͥtur demonium. Patet in philocaptis. inzelotipis ⁊ iracūdis. ī inuidis/ et auaris.Unde poeta. An qui amant ſibi ſomniafingunt. Queritur ergo ſi ꝑſona ſit nouitia in zelo fidei. quia nouitius feruor citofallitur/ ſi regente caruerit/ preſertim in adoleſcētibus ⁊ feminis/ quarum eſt ardornimius. auidus. variꝰ. effrenis. ideoqꝫ ſuſpectus. Rurſus plurimū refert attenderequalis ſit ⁊ fuerit ꝑſona. qualiter erudita.quibus aſſueta. quibꝰ delicata. cū quibuscōuerſata. ſi diues/ vel egena. In prīa ſuꝑbiam vel ſecretam voluptatem. in alterafictiōem timebimus. Hoc ſuꝑ om̄ia conueniet obſeruare/ ne lateat interior ſuperbia ſpūalis/ quā Bernardus vere nominat ſubtile malum/ quoniā ⁊ hec de humiliatione ſua naſcitur/ de ſordibuſ ⁊ ciliciode ieiunijs ⁊ virginitate. īmo ⁊ de ſua morte/ ſuoqꝫ cōtrario trahit originē. Quid igitur erit tutum a ſuꝑbia / cū nec ip̄a virtustuta ſit ab ea. Eſt autem ſuꝑbia quedā inītellectu/ dum nō vult ſubijci alieno iudicio ſed innititur proprio. Quedā in volūtate/ dum renuit obedire. ⁊ hec citius dep̄henditur ideoqꝫ facilius corrigitur qͣꝫ prima. ¶ Probatio ſpirituū reſpicit ne duꝫꝑſonam que viſiones patitur. ſed viſioniqualitatem / ſi vera ſunt om̄ia/ etiā vſqꝫ adminimā propoſitionē. quoniaꝫ in ſpirituveritatis falſitas non eſt. in ſpiritu autemmendacij mille quādoqꝫ ſunt veritates aperte vt in vnica latenti falſitate decipiatHac ratiōe prohibuerūt a teſtimonio veritatis quā fatebantur / chriſtus demoniacos/ et paulus phitoniſſas. Si p̄terea ſitin viſionibꝰ ſapiētia/ que de ſurſum eſt cūſuis titulis quoſ Iacobus enumerat. primū inquit pudica eſt. deinde pacifica. modeſta. ſuadibilis. bonis cōſentiens. plenamiſericordia ⁊ fructibus honis. iudicanſſine ſimulatiōe. Si rurſus excedāt he viſiones cōmunē intelligēdi modū / vel ī ſcriptura ſacra poſitū / vel in ratione naturalivel morali collocatū. quia ſi nō videreturillud aſſcribi fruſtra reuelationi. Quod īſcriptura ſemel locutus eſt deꝰ/ ſicut Iobloquitur idip̄m nō repetit. Oneroſuꝫ qͥppe eſſet ne dicamꝰ vanū viſiones ſuꝑ viſiones in immēſum multiplicatas/ debere re
cipere tanqͣꝫ ab ore dei prolatas/ ac deind̓certiſſima fide credēdas. Sicqꝫ demū noſtra fides noſtraqꝫ religio quaꝫ deus / teſteAuguſtino voluit ſub pauciſſimis contineri articulis/ redderetur plus abſqꝫ vllacōꝑatione qͣꝫ lex vetus oneroſa. Hinc clare memorie magiſter Henricus de haſſiacomprimendā eſſe tot hominū canoniſationem ſcripſit. Hinc alia ratio ſumiturꝙ omiſſo diuinarū ſcripturaꝝ ſtudio/ magna pars chriſtianorū/ ad has viſiones iōplacentiores. quia recentiores cōuerterētoculos et aures prurientes / ſicqꝫ neceſſaria neſcirent. quia iuxta Senece verbumſuperuacua didiciſſent. Sint oportet inomī reuelatione Moyſes ⁊ Helyas hͦ eſtẜm venerabilem Richardum teſtimonialegis ⁊ prophetarū/ ꝑ totum alioquin ſuſpecta eſt. Et inde fit perſpicuum qͣꝫ neceſſarij ſint theologi in canoniſationibꝰ ſanctorum/ ⁊ examinatione doctrinarum.Probatio ſpirituuꝫ requirit vt ꝑſona cuiviſiones huiuſmodi recitantur habeat ſeprudenter ⁊ cautiſſime. preſertim in principio cōſideret acriter quare mouetur hecperſona ſecretum ſuum pandere. ſuꝑ quofiet iſta cōſideratio. Caue ergo qͥſqͥs erisauditor aut ꝯſultor. vt n̄ applaudas taliꝑſone. nō obinde laudes eam. nō mirerisquaſi ſanctam/ dignamqꝫ reuelationibusatqꝫ miraculis. Obſiſte potiꝰ. increpa dure. ſperne eam. cuius ſic exaltatum eſt cor⁊ elati ſunt oculi / vt ambulet in magnis etmirabilibꝰ ſuper ſe vt digna ſibi videaturque nō humano alioruꝫ more operetur ſalutem ſuam/ per doctrinam ſcilicꝫ ſcripturarum ⁊ ſanctorū / cum dictamine ratiōisnaturalis. niſi conſilium habere p̄ſumat⁊ putet nedum ab angelis ſed a deo/ nedūſemel in neceſſitatibꝰ ſed pene iugiter/ velut in quotidianis collocutionibꝰ. Talemadmone non ſublime ſapere. ſed ſapere adſobrietatem. quoniā veriſſime ait qͥ dixit.Superbia meretur illudi. ⁊ eo dignius qͦinſtar phariſei latentem herentemqꝫ oſſibus ſuꝑbiam/ ſicut nec phiſicus febrilemcalorem/ ſuꝑbus attendit. Quid enim facilius qͣꝫ ſe viliſſimū peccatorem dicere: ſꝫveraciter ſimpliciterqꝫ ita ſentire ex intimis hoc diuini muneris. nō humani ſolius exercitij. Enarrent̉ exēpla ſanctoꝝ patrū qͥ curioſitatē hmōi viſionū vl̓ miraculoꝝ ꝑnicioſiſſimā fallaciſſimāqꝫ refugerūt
U
X