Sancti anthonūi

lO

miſſis oculis rauca et exili voce cū ſingultibus/ ſuſpirijs et plangore ſe peccatricemaccuſare ſe indignam videre lumen celi/ p̄multitudine iniquitatum ſuarum. ſe ꝓpterea recluſam eſſe audiebat ancilla frequentius hos ſermones. Contigit tandem aliquando venire quoſdam ad locum illum/quibus petentibus quid dn̄a ſua hec bona mulier recluſa faceret. Reſpondit ancilla ſuſtinete pauliſper quoniam puto quieſcit inter loquendum vt fit queſiuerunt abancilla quid ei de domina ſua videretur.Quid vultis dicam vobis hec eſt peſſimapeccatrix peſſima omni quaſ terra ſuſtinetSubaudiēs hunc ſermonem recluſa/ exilijt de repente furens ⁊ inſaniens/ mentirviliſſima mentiris venefica/ Ego bona ſūmulier Porro ancille non defuit vafra ⁊ acuta reſponſio Oro ꝑ veſtram fidem o domina/ ne turbemī/ exiſtimabam vos hactenus vera dixiſſe ꝙ eratꝭ maxima peccatrixQuid reſponderet domina non habuit niſi ꝙ eſt qui ſe nequiter humiliat Et iterumEſt qui corde loquitur ⁊ ore ¶ Redeamꝰad Anthonium quem nō meminiſſe arrogāter eoꝝ que geſſerat in ebrietate vini nuptialis eccleſie cōijcimus tum ex multis q̄littera tradit/ tum ex hoc quia moriens celari voluit ſepulcrum ſuum/ fecit hoc ex humilitate quaſi diceret deo/ qui laudatur abhominibus vituꝑante te nō ſaluabitur abhominibus damnante te? Noluit igitur abhominibꝰ gloriam que eſt putredo ⁊ v̓misnoluit ſepulcrū ſuum egiptiato ritu venerari poſt mortem. Verū aliter ꝓuidit qui humilia reſpicit deus immenſa illum ꝓut cernere eſt tumulauit gloria. O felicem dixeriUienne ⁊ Burgūdie regionem que venerandis huius corꝑis ſacro ſctī reliquijs decoratur. O felices qui religioſo ⁊ peculiariquodā tanti patris obſequio dedicari meruerunt. ¶ Quid ꝙ glorioſiſſimus iſte ſāctus potentiſſimꝰ in miraculis p̄ſertim ſuper obſeſſos a demonijs/ ſimplicitatē humilem ⁊ nociuam in diſcipulo ſuo pauloruſticano tantum coluit tantū veneratꝰ eſtvt ad eum remitteret energuminos difficilis curatiouis/ ſe nō ad hocip̄m deputansydoneum Hec nōne grādis/ humilitas viri tanti/ cuius vita omnis fuit aſcendendode virtute in virtutem/ ꝑ centum ⁊ quattuor vel eo amplius annus. Errant qͥ ſobrietatem a carnibꝰ/ caſtitatē veneris non vten

tem criminantur abbreuiationis vite. īmoet quādoqꝫ mortis cauſas eſſe in religioneviuentibꝰ. Proinde notetur hoc ⁊ maneatalta mente repoſium. nemo tam peccator ēqui non veniam conſequi/ qui non ſaluaripoſſet ſi cōuerſionem haberet ad deū pauculo temꝑe vel momento qualem velut aſſidue ꝑ tot annos habuit Anthonius. Exquo ꝑpendite qͣꝫtꝰ in eo fuerit cumulꝰ meritoꝝ in via/ quātus modo p̄mioꝝ in patriaO viri num p̄cellet vinum qd̓ ſic cogit facere vel ꝓut habet altera littera. O viri nūp̄cellet vinum qui ſic cogitat facere ſic̄ Anthonius. hͦ ē vinum diuine ſapientie/ vinūfidei. Non illud in fame quod fabulam etꝓuerbium fecit in hoc concilio ſed vinumfidei p̄cioſiſſimum quo dotauit eccleſiamchriſtus ſponſus ſuus in nuptijs hodiernis ſi ad miſticum ſenſum traduxeris Qd̓iuxta p̄miſſa ⁊ tanti patris Anthonij certiſſimum documentum/ ſi rite ꝓpinatum fuerit non in aureo calice babilonis terrene animalis ⁊ diabolice ſapientie ẜm traditiones hominū veritatem in mendatiodetinētium/ ſi pia/ cum ſobrietate bibitum extiterit/ mentes potantium ſeducit pͥmo hoc eſtſeorſuꝫ ducit. quod humiliat quod aſſecurat qd̓ iocundat quod honeſtat quod datmagnanimitatē qd̓ confert magnificentiam/ quod tollit amiciciam noxiam/ quodattollit inſtrennuitatem/ mirabilem. Et tādem poſteriorum cogens obliuiſti extēdere ſemper in anteriora mentes facit ¶ Erubeſcant igitur detractores ſacre ſcripture qͥvinum ſuum miraculoſe mīſtratū nuptijseccleſie. p̄ſertim die penthecoſtes quandodocti ſunt apoſtoli omnem veritatem nonvoluit pͥmuꝫ poni ſed illud vl̓ abominant̉⁊ nauſeāt vel ſꝑnūt vl̓ negligūt aut certe miſerabiliter dum biberunt in furorem ſuumet inſaniam vertunt. quemadmodum videre eſt in febricitantibus/ quibus vinū quomelius eo nocentius/ febris autem alteraqualis eſt deterior ip̄a peccati malicia? Dequa ſapiens ⁊ excecauit illos malicia illoꝝneqꝫ ſperauerunt mercedem iuſticie ¶ Erubeſcant p̄terea qui laudibus tuis o glorioſiſſime ⁊ vſqꝫ ad vltimum terre nominatiſſe pater anthoni non applaudunt ſꝫ detra hūt/ qͥ mīſtros tuos vel non reuerentetſuſcipiunt/ vel irridentes abijciunt/ miſcētes contumelijs ſuis impietatem hereticaꝫſi veritatem habet accuſatio que iudicialit̓

ſ 3

E

N