Druckschrift 
Super quarto Sententiarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

in patria. eſt em̄ per modū ſuū. ſed videbitūra ſanctis ẜm modū eoꝝ. ergo non videbit̉ aſanctis ẜm id qd̓ eſt ⁊ ſic non videbitur per eſſentiā. P. illud qd̓ per mediu videt̉. nonvidetur per eſſentiam. ſꝫ deus per mediū videbitur in patria. qd̓ eſt lumē glorie. vtꝫ in pͣs.in lumine tuo videbimꝰ lumē. gͦ n̄ videbit̉ ꝑeſſentiā P. deus in patria videbit̉ facie adfaciē. vt d̓r. j. cor. xiij. ſꝫ hominē quē videmusfacie ad facie. videmus per ſil̓itudine. gͦ deusin patria videbit̉ per ſimilitudinē. et ſic nō ꝑeēntiam. Sꝫ cōtra eſt qd̓ dicit̉. j. cor̄. xiij.videmus nunc in ſpeculo et in enginate. tūcautē facie ad faciē. ſed illud qd̓ videtur faciead faciē vid̓r per eſſentiā gͦ deꝰ ꝑ eēn̄tiā videbit̓ a ſcīs ī pr̄ia P. jͣ. jo. iij. cū apparuerit ſil̓esei erimus et videbimus eū ſicuti eſt. gͦ videbimus eū per eēntiam P. j. coꝝ. xv. ſuper illud. cū tradiderit regnū deo et patri. dic̄ glo.vbi ſcꝫ ī patria eēntia patris et filij et ſpiritꝰſancti videbitur. qd̓ ſolū mūdis cordibꝰ dabtur q̄ eſt ſūma beatitudo. gͦ beati deū per eſſentiam videbūt P. joh̓. xiiij. d̓r. ſi qͥs diligitme diligetur a pre meo et ego diligam illumet manifeſtabo ei meip̄m. ſꝫ illud qd̓ manifeſtatur eēntialiter vid̓r. ergo deꝰ a ſanctis ī patria eēntialiter videbitur P. exo. xxxiij. ſuꝑillud. non videbit me hō et viuet. greḡ. īpro.bat opinionē illorū q̄ dicebant ꝙ in illa regione beatitudīnis: deꝰ in claritate ſua cōſpici p̄tſed in natura videri n̄ poteſt. qꝛ aliud non eſteius claritas et eius natura. ſꝫ natura eſt eiuseēntia. ergo vid̓r per ſuam eentiam P. ſcōrum deſidexiū n̄ poteſt oīno fruſtrari. ſꝫ ſcōruꝫdeſideriū cōe eſt vt deū per eēntiam videant.vtꝫ exo. xxxiij. on̄de fatiē tuā et ſalui erimus.Et jo. xiiij. on̄de nob̓ prēm et ſufficit nobis.ergo ſancti deū per eſſentiā videbūt ℟ dd̓ꝙ ſicut ẜm fidē ponimꝰ fine vltimū hūane viteeē viſionē dei. ita ph̓i poſuerūt vltimā hoīs felicitatē eē ītelligere ſb̓as ſeparatas a materiaẜm eē. et iō circa hāc. q. eadē difficultas et diuerſitas inuenitur apud ph̓os et apud theologos. Quidam em̄ ph̓i poſuerūt ꝙ intellectꝰnoſter poſſibil̓ nunꝙͣ p̄t ad hͦ peruenire vt intelligat ſb̓as ſeparatas. ſic̄ alphorabius in fine ſue ethicē. ꝙͣuis ꝯtrariū dixerit in ſi. de intellectu. vt ꝯm̄. refert in. iij. de aīa. Et ſil̓rquidā theologi poſuerūt. ꝙ intellcūs hūanꝰnunꝙͣ pōt ad hͦ peruenire ꝙ deū per eēntiamvideat. Et vtroſqꝫ ad hͦ mouet diſtantia ītetintellectū nr̄m ⁊ eēntiam diuinā l̓ alias ſb̓asſeparatas. cū em̄ intellcūs in actu ſit quodammō vnū cū intelligibili in actu. vid̓r difficileꝙ inbellcus creatus aliquo mō fiat eēntia increata. vn̄ et criẜ. dicit. quo em̄ creabile videtincreabile. Et maior difficultas ī hoc eſt illisqui ponūt intellcm̄ poſſibilē eē generabilē etcorruptibilē. vtpote virtutē a corpore depēdētem. n̄ ſolū reſpectu viſionis diuine. ſꝫ reſpcuviſionis quaꝝ cūqꝫ ſb̓aꝝ ſeparataꝝ. Sꝫ hͨpoſitio oīno ſtare n̄ poteſt. Primo qꝛ repugnat aucͣti ſcripture canonice vt augͥ. dicit ī li.de vidēdo deū. Secūdo. qͥa cū intellige̓ ſit maxime ꝓpria operatio hoīs. oportet ꝙ ẜm eaꝫaſſignetur ſibi ſua btītudo cū hͨ operatio ī ip̄operfcā fuerit. cū aūt perfectio intelligētis inquantū huiōi ſit ipſū intelligibile. ſi in perfectiſſima operatōe intellcūs hō nō perueniatad videndam eēntiam diuinā: ſꝫ aliqͥd aliud.oportebit dicere ꝙ aliqͥd aſtud ſit beatificansipſū hominē ꝙͣ deus. ⁊ cū vltima perfcō cuiuſlibet ſit in ꝯiūctōe ad ſuū pͥncipiūꝫ ſeq̄tur vt aliqͥd aliud ſit principtū effectiuū hoīs ꝙͣ deusqd̓ eſt abſurdū ẜm nos. et ſil̓r eſt abſurdū apud ph̓os. q̄ ponunt animas nrās a ſb̓ijs ſeparatis emanare. vt in fine eas poſſimꝰ intelligere. vn̄ oportet pone̓ ẜm nos. ꝙ intellectꝰnoſter qn̄qꝫ perueniat ad videndā eſſentiamdiuinam. et ẜm ph̓os ꝙ perueniat ad vidēdāeēntiam ſb̓arum ſeparataꝝ. Qūo aūt hͦ poſſit accidere reſtat inueſtigandū. Quidaꝫ em̄dixerūt vt alphorabius et anēpethe. ꝙ ex hͦip̄o ꝙ intellcus noſter intelligit q̄cunqꝫ intelligibilia. pertingit ad videndam eēntiam ſubſtantie ſeparate. et ad hͦ on̄dendum ꝓceduntduobus modis. qͦrum pͥmus eſt. ꝙ ſicut natura ſpeciei non diuerſificat̉ in diuerẜ indiuiduis. niſi ẜm ꝙ ꝯiungit̉ principijs indiuiduātibus. ita forma intellecta hominis nō diuerfificatur apud me et te niſi ẜm ꝙ ꝯiungit̉ diuerſis formis imaginabilibꝰ. et ideo qn̄ intellectus ſeparat formā intellcām a formis imginationis remanet quiditas intellcā. q̄ eſt īna et eadē apud diuerſos intelligentes. ⁊ hituſmodi eſt q̄ditas ſb̓e ſeparade. et ideo qn̄ intellectus noſter peruenit ad ſummā abſtractōnem qͦditatis intelligibilis cuiuſcunqꝫ intelligit per hͦ quiditatē ſubſtātie ſeparate que eſtei ſil̓is Secūdus modus eſt. qꝛ intellectus noſter natus eſt abſtrahere quiditatē ab omnibus intelligibilibꝰ hn̄tibus quiditatē. ſi ergoquiditas quaꝫ abſtrahit ab hͦ ſingulari hn̄tequiditatē ſit quiditas non hn̄s quiditatē. ītelligendo eam intelliget quiditate ſubſtātie ſeparade. q̄ eſt talis diſpōnis. eo ꝙ ſubſtantie