Druckschrift 
Super quarto Sententiarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

recepte. Et qꝛ omnia ꝓcedunt a deo inꝙͣtumbonus eſt. vt dicit augꝰ. et dyo. ideo omniacteata ẜm imp̄ſſione a creatore receptā inclinant̉ in bonū appetēdum ẜm ſuum modū vtſic in rebꝰ quedā circulatio inueniat̉. dū a bonō egrediēcia in bonū tendūt Hec aūt circulatio in quibuſdā ꝑficitur creaturis. in quibuſdā aūt remanet imperfcā. Ille em̄ creature q̄non ordinant̉ vt ꝑtingant ad illd̓ pͥmuꝫ bonum a q̄ ꝓceſſerunt. ſꝫ ſolūmodo ad ꝯſeqn̄dāeius ſil̓itudinē qualēcūqꝫ non perfcē habenthāc circulatōem. ſꝫ ſolū ille creatue̓ que ad ipſum pͥmū principtū aliquo mō ꝑtingere pn̄tqd̓ ſolum eſt rōnabiliū creaturaꝝ que deū ijſum aſſequi pn̄t per ꝯgͣtioneꝫ et amorē. in qͣaſſecutiōe btītudo eorū ꝯſiſtit. vt ex dictis pEt ideo ſic̄ quelibꝫ res alia naturaliter appetit ſuū bonum. ita q̄libꝫ creatura rōnalis naturaliter ſuā btītudinem appetit Ad. j. ergodicē. ꝙ ſicut viſibile ē duplex .ſ. per ſe vt coloret per accn̄s vt hō. ita etiā appetibile qͥd ē obiectū volūtatis dupliciter accipi pōt. ꝑ ſe etper accn̄s. Per ſe obiectū volūtatis eſt bonūſed per accn̄s eſt hoc vel illud bonū. Et ſicutbonū ꝯmunit̓ loqn̄do eſt ꝑ ſe obiectū voluntatis. ita et ſummū bonū ē vltimꝰ volūtatis finis ꝑ ſe loqn̄do. ſed hͦ vel illud bonū ponit̉ vtvſtimꝰ voluntatis finis. et principale eius obiectum qͣſi per accn̄s. Btiītudo ergo quātumad id qd̓ in ipſa eſt per ſe volūtatis pͥncipaleobiectum eſt ōnibꝰ nota. ſꝫ quātū ad id quodaccidit ꝑ ſe obiecto nō eſt nota. oēs em̄ cognoſcūt perſcm̄ bonū. et hoc appetūt dum beatitudinem appetūt. ſed hoc perſcm̄ bonumeē voluptatē vel duicias. virtuteꝫ vel quicqͥdhuiōi eſt per accn̄s. et ideo circa hoc nō eſt īcōueniens multos eſſe errores. Ad. ij. dd̓.ꝙ ꝙuis diuinā viſio ſit ipſa btītudo. nō tam̄ſequit̉ ꝙ quicūqꝫ appetit btīdine appetat diuinā viſionē. qꝛ beatitudo inqͣtū huiōi importat per ſe obiectū volūtatis. nō āt ip̄a d̓ina viſio. ſicut aliquis appetit dulce qͥ tamē non appetit mel. Ad. iij. dd̓. ꝙ ꝙͣuis aliqui appetant ea q̄ ſunt ꝯtraria beatitudī ẜm rei veritatē. tn̄ ẜm ſuam eſtimacōeꝫ nō ſunt ꝯtraria. ſꝫꝑducentia ad ea. Ad. iiij. dd̓. ꝙ ille qͥ peccat inherēdo bonis mutabilibꝰ ſicut fini. accipit ip̄as res murabiles qͣſi pͥncipale appetibile et perfectū bonū. et ideo eis inherēdo beatitudinē appetit. ſicut em̄ non ſeqͥtur ꝙ aliquiſappetēdo beatitudinē appetat id qd̓ ẜm reivtatē eſt beatitudo. ita nō ſeqͥtur ꝙ aliqͣs ſpernendo id qd̓ ẜm rei veritateꝫ eſt beatitudo beatitudinē ſpernat. ſicut non ſeqͥtur ꝙ qui ignorat homem ignorꝫ albū ꝙͣuis homo ſit albꝰ D. ij. qōem dice. ꝙ oꝑatio cauſe ſecundſemꝑ fundat̉ ſuꝑ operacōe cauſe pͥme ⁊ p̄ſuꝑponit eam. et ideo oportꝫ ꝙ ōnis oꝑatio anime ꝓcedat ex ſuppoſicor eius qd̓ inditū ē anime ex imp̄ſſione pͥmi agentis dei .ſ. et ideo videmꝰ ex parte intellcūs ꝙ ad nichil intelligēdū anima p̄t ꝓcedere niſi ex ſuppoſicōe illorūquorū cognitio eſt ei innata. et ꝓpter hoc nonpōt aſſentie̓ alicui qd̓ ſit ꝯrrariū hijs pn̓cipijsq̄ naturaliter cognoſcit. et ſimiliter oportꝫ eēex parte volūtatis Vn̄ cum ex imp̄ſſione pͥmecauſe dei hoc anime inſit vt bonum velit. et ꝑfcm̄ bonum tanꝙͣ finē vltimū appetat. impoſſibile eſt ꝙ ꝯtrariū eius in appetitu illius cadat. et ideo nullus p̄t miſeriā velle vel maluꝫniſi per accn̄s. quod ꝯtingit dum appetit alqd̓ malū qͦd app̄hendit vt bonum. Ad. j.dd̓. ꝙ potēciā racōnalis ſe habꝫ ad oppoſita īhijs que ei ſubſūt. et hͨ ſunt illa que ꝑ ipſamdeterminatur. nō autē p̄t in oppoſita illoruq̄ ſunt ei ab alio determinata. et ideo volūtaſnō p̄t in oppoſituꝫ eius ad qd̓ ex d̓ina imp̄ſſiſione determinat̉ .ſ. in oppoſitū finis vltimipōt autē in oppoſitū eoꝝ q̄ ipſa ſibi determinat. ſicut ſūt ea q̄ ordinātur in finē vltimuꝫ q̄rum electio ad ipſā pertinet. Ad. ij. di. qcoactio cū violētiā importꝫ ⁊ ꝓhibitio ſimilit̓.non pertinēt ad illā ncc̄ītate que naturaꝫ reiꝯſequit̉. qꝛ oē violētū eſt ꝯtra naturā. ⁊ ideocū naturaliter volūtas nccario ferat̉ in btītudine. hͦ coactōem in ipſa nō ppͥonit. nec aliqͣmlib̓tatis diminutōeꝫ Ad. iij. dd̓. ꝙ nichil ꝓrinunti anm. LA. jId. I gͣahibꝫ aliqͥd qd̓ ẜm ſe eſt appetibile. aliqͦ aducto appetibile n̄ eſſe. vn̄ etiā eſſe qͦd ꝑ ſe ab qͣnibꝰ deſiderat̉. et ẜm ſe eſt bonuꝫ. aliqͥ adiuncto reddit̉ malū et odibile. ſicut eē in triſticiaet miſeria. vn̄ ⁊ per accn̄s non eē appetit̓. nōqA xpuāquidē inqͣtū p̓uat eē. ſꝫ inqͣtū tollit illud malū quod eſſe odioſū reddebat. carere aūt malo bonū eſt. vn̄ ⁊ qui appetit non eſſe: appetitillud vt bonū. ſed miſeria nunꝙͣ p̄t accipi vbonū. qꝛ dicit ratōem perfecti mali. et iō nullꝰ p̄t velle eſſe miſer. n̄ eſſe aūt non dicit ipſranonē mali. ſed id qd̓ eſt malū. et ideo aliqadiuncto quod habꝫ racōem boni eſt appetbile. ſicut ptꝫ per ph̓m in. ix. eth̓. et ꝑ Ihero. īglo. Ihere. xx. Quod autē augꝰ. dicit. ꝙ nullꝰ appetit non eſſe: intelligendū eſt ꝑ ſe loqn̄do Ad. iiij. di. ꝙ n̄ p̄t eſtīari ꝙ albedo ſitnigredo. ꝙͣuis poſſit eſtīari ꝙ id qd̓ ē albuꝫvt homo ſit nigrū. et ſimiliter p̄t eſtimari vt