oportet ꝙ inbelligat ſe intelligere aliqͦd. et ſidicas ꝙ intelligit ſe intelligere. hͦ qd̓ eſt ſe intelligere adhuc oportebit aliud pone̓. ⁊ ſic ininfinitū. Ptꝫ gͦ ꝙ ipſū intelligere nō p̄t eē primum obiectū intellcus. et eadē rōne nec ip̄mvelle p̄t eſſe obiectū primū voluntatis. Cum gͦobiectū primū voluntatis ſit finis vltimꝰ. impoſſibile eſt ꝙ aliqͣs voluntatis actus ſit vltimus finis volūtatis. Nec etiā pōt dici. ꝙ aſſecutio finis exterioris ſit per actū volūtatis immediate. intelligit̉ em̄ eſſe actus volūtatis an̄aſſecutionē finis vt motus quidā in finē. poſtaſſecutionē vero vt qͥetatio quedā in fine. nonpoteſt autē eſſe ꝙ volūtas nūc quietet̉ in fine in quē prius tēdebat. niſi qꝛ voluntas aliomō ſe hꝫ ad finē. ꝙͣ prius. l̓ ecōuerſo. illud gͦqd̓ facit voluntatē hͦ mō ſe hrē ad finē vt volūtas quietet̉ in ipſo eſt vltimꝰ finis interiorqui pͥmo ꝯtugit exteriori fini. ſicut ſi alicuiusfinis exterior ſit pecunia. finis īterior erit poſſeſſio pecunie ꝑ quā hō ſe hꝫ ad pecuniā vt voluntas in ea quietet̉. Cū gͦ vltimꝰ finis quaſiexverior hūane volūtatis ſit deꝰ. nō p̄t eſſe ꝙaliqͥs actus voluntatis ſit interior finis: ſꝫ illeactus erit vltimꝰ finis interior. qͦ primo hͦ mōſe habebit ad deū vt volūtas quieret̉ in ipſuꝫh̓ aūt eſt viſio dei ẜm intellectū. qꝛ per hancfit qͣſi quidā ꝯfactus dei ad intellc̄m. cū om̄ecognitū ſit in cognoſcēte ẜm ꝙ cognoſcit̉. ſic̄etiā corꝑalis factus ad delcābile corporeū īducit qͥetationeꝫ affcūs. ⁊ ideo vltimꝰ finis hoīseſt in actu intellcūs. et ita btītudo q̄ eſt vltiꝰfinis hoīs in intellcū ꝯſiſtit. tn̄ id qd̓ eſt ex ꝑtevolūtatis .ſ. qͣetatio ip̄ius in fine qd̓ p̄t dici delectatio eſt qͣſi formaliter ꝯplens rōnem beatitudinis. ſicut ſuꝑuenies viſioni in qͣ ſb̓a beratitudinis cōſiſtit. vt ſic volūtati attribuāt̉ et prima habitudo ad fineꝫ ẜm ꝙ aſſecutionē finisappetit. ⁊ vltima ẜm ꝙ in fine iā aſſecuto qͣetatur ¶ Ad. jͣ. gͦ dd̓. ꝙ rō illa on̄dit ꝙ beatitudoſit in volūtate ſicut ſuū obiectū. nō aūt quaſiactus eius ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ delcātio requiriturad beatitudinē qͣſi forma cōpletiua beatitudīsquia delcātio ꝑficit operatōem vt quidā finisſuꝑueniens. velut iuuenibꝰ ſuperuenit pulcritudo q̄ iuuentute decorat. vt d̓r. x. eth̓. ¶ Adiij. dd̓. ꝙ caritas ꝓ tāto d̓r eē altior virtus ceteris q̄ ſūt in via. qꝛ ipſa eſt q̄ ordinat om̄esin deū. ipſa eſt etiā cuius erit in pria vltra q̄tatio in deū. hͦ tn̄ nō dat ei ꝙ actꝰ eius ſit ſb̓aipſa beatitudinis. ſꝫ l̓ inclinatio q̄dam in ip̄aꝫſicut in ſtatu vie. l̓ quietatio in ipſa ſic̄ ī ſtatu.patrie ¶ Ad .iiij. dicendū. ꝙ actꝰ corporis nōp̄t pertingere vt aſſequat̉ bonū aīe. ſꝫ actusintellcūs pōt pertingere ad aſſequendū boniquod volūtas appetit. et ideo n̄ eſt ſil̓e ¶ Adv. dicendū. ꝙ per affcm̄ hō perfectius deo cōiungitur ꝙ ꝑ intellcm̄ inquantū ꝯiūctio q̄ eſtper afſcm̄ ſuperuenit perfcē ꝯuuctioni q̄ eſt ꝑintellcm̄ perficiēs et decorās eā. ſꝫ tn̄ oportetꝙ pͥma ꝯtūctio ſit ſēper per intellcm̄. dilectioem̄ priꝰ inclinat in ꝯiūctionē perfectā appetendā. ꝙͣ intellcūs perfcē ꝯiūgatur. ꝙͣuis nōprius ꝙ intellcūs qͦquo modo ꝯgnoſcat. eo ꝙappetitus n̄ poteſt eē incogniti om̄ino. et ideodicit huḡ. ꝙ ſcīa foris manet vbi dilectō intꝰeſt ED. iij. q. dicendū. ꝙ ſicut ex iā dc̄is ptꝫẜm hͦ in actu intellectꝰ beatitudo hoīs ꝯſtituitur. ꝙ per ipſu eſt prima ꝯtūctio hominis adſuū vltimū finē exteriorē. cui intellcūs ꝯiūgitinquantū cognoſcit ipſū. illud autē quod eſtcognitū per intellcm̄ practicū n̄ poteſt eē vltmus finis exberiot. qꝛ cognitio intellcus practici ordinat̉ ad cognitū ſicut cā ad effcni. effectus autē alicuius n̄ poteſt eē vltiꝰ finis eiusqꝛ perfectio cāe n̄ dependet ab effcū. ſꝫ ecōuerſo. et ideo impoſſibile eſt ꝙ beatitudo in actuintellcūs practici ꝯſiſtat: ſꝫ ſolū in actu intellectus ſpeculatiui. et inde ē ꝙ om̄is cognitō practica eſt ꝓpter aliquod aliud appetibile. ſꝫ cognitio ſpeculatiua magis appetit̉ ꝓpter ſeipſam. ¶ Ad. j. gͦ dicendū. ꝙ bonū cui intellcusſpeculatiuus ꝯiugitur per ꝯgnitione eſt cōiusbono cui Siungitur nitellcūs practicus. inquātum intelicūs ſpeculatiuus magis ſeparatura particulari ꝙ intellcūs practicꝰ. cuius cognitio in operatione perficitur. q̄ in ſingularibuscōſiſtit. Sꝫ hͦ eſt veꝝ ꝙ aſſecutio finis ad quēperuenit intellcūs ſpeculatiuus inquantū hutuſmodi eſt ꝓpa aſſequenti. ſed aſſecutio finisquē intellcūs practicus intēdit p̄t eſſe ꝓpria ⁊cōis inquantū per intellcm̄ practicū aliquis ſeet alios dirigit in finem. vtꝫ in rectore multitudinis; ſed aliquis ex hoc ꝙ ſpeculatur. ipſeſingulariter dicigitur in ſpeculationis finem.ipſe aūt finis intellectus ſpeculatiui tm̄ preminet bono intellectus practici quantū ſingularis aſſecucō eius excedit cōem aſſecutione boni intellcūs practici. et ideo perfectiſſima beatitudo in intellectu ſpeculatuuo cōſiſtit ¶ Adij. dicendū. ꝙ perfectius eſt hrē aliquam perctionem et trāſfundere ipſam in alteꝝ. ꝙ ſolum hrē eam in ſeipſo. nō em̄ alio mō intelligi poteſt cōparatio dictaꝝ ꝑfectionuꝫ. eo ꝙperfectio alicuius vt eſt cauſa non poteſt eſſeniſi ſimul ſit perfectio eius in ſeipſa. cōtingit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten