domine oſtende nobis patrem et ſufficit nob̓.ergo idē qd̓ prius. Iteriꝰ videt̉ ꝙ beatitudo magis cōfiſtat in actu intellcus practici q̄ſpeculatiui. qͣnto em̄ aliqd̓ bonū eſt cōtus tāboeſt diuiniꝰ. vtꝫ in. j. eth̓. ſꝫ bonū intellcus ſpecuſatiui eſt ſingulariter eius q̄ ſpeculat̉. bonūautē intellcūs practici p̄t eſſe cōe multoruꝫ.magis cōſiſtit beatitudo in intellcū practico ꝙſpeculatiuo ¶ Pº. bratitudo eſt vltima ꝑfectiohoīs. ſed maior eſt ꝑfectio alicuius rei ſcd̓mꝙ eſt cā alteriꝰ. ꝙͣ ẜm ꝙ in ſe ꝑfecta exiſtit.vn̄ dicit dyo. iij. ca. ce. ierar. ꝙ omntu d̓intuseſt dei cooꝑatorē fieri in reductōe alioꝝ. perintellectū autē ſpeculatm̄ hō hꝫ perfectōnemin ſeipſo. intellcus aūt practicus eſt cā alioꝝ.gͦ beatitudo magis cōſiſtit in intellcū practicoꝙ ſpeculatiuo P. finis eſt ꝯformis hijs q̄ ſūtad fine. ſed beatitudo eſt finis et pͥmiū virtutūvt m. j. eth̓. d̓r. virtubes autē magis cōſiſtuntin operatōe. ꝙͣ in cognitōe. qꝛ ſcire paruꝫ velnihil ꝓdeſt ad virtutē. vtꝫ. ij. eth̓. gͦ beatitudo magis cōſiſtit in intelſcū practico ꝙ in ſpeculatiuo. Pº. beatitudo hoīs ꝯſiſtit in eo qd̓ ēin hoīe nobilius. ſꝫ intellcus practicus eſt nōbilior ſpeculatiuo. qꝛ ipſe legē ponit ſpeculatiuo intellectui. ꝑ prudentiā em̄ legiſlatoris odinatur qͣliter qͥs diſce̓ debeat diſciplinas ſpeculatiuas vtꝫ in. j. eth̓. gͦ beatitudo magis eſtin intellcu practico ꝙ ſpeculatiuo ¶ Sed ꝯtrabeaticudo cū ſit vltimus finis ꝓpter ſeipſam q̄ritur et nō ꝓpter alteꝝ. ſꝫ cognitio practica ordinatur ad alterū tanꝙͣ ad fine. qꝛ ad opꝰ vtin. ij. meth̓. d̓r. nō autē ſpeculatiua. ſed ꝓpterſeipſam qͣritur. vtꝫ in. j. meth̓. ergo beatitudomagis cōſiſtit in intellcū ſpeculatiuo ꝙͣ practico ¶ Pº. beatitudo nr̄a conſiſtit in hͦ ꝙ deo cōtungamur. ſꝫ nos nō ꝯtgimur deo ꝑ intellectum practicū: ſꝫ ꝑ ſpeculatm̄. ergo beatitudomagis conſiſtit ī intellectū ſpeculatiuo ꝙͣ practico P. in rōne beatitudinis eſt duuturnitaset ſufficiētia et delcatio: ſed in actu ꝯtēplatiūintellcūs eſt hō magis ſufficiēs ſibi. ꝙ in actuintellcūs practici. ad que multis auxilijs exterioribus indiget. nullaqꝫ actio eſt in qͣ homopoſſit ita diu perſiſtere ſicut in cōtemplationeꝓpter remotionē a corporeis inſtrum̄tis. qͦꝝdebilitas laſſitudinē inducit. neqꝫ eſt aliqͣ delectatio ita pura ſicut contēplationis. qꝛ ei nl̓lum contrariū admiſcet̉. neqꝫ em̄ contrariū hꝫergo beatitudo maxīe in actu intellcus ſpecl̓atiui conſiſtit Iterius vid̓r ꝙ beatitudo in vita hac habeat̉. qꝛ math̓. v. dicit̉. beati pauperes ſpū qm̄ ip̄oꝝ eſt reg. ce. Et ſil̓r. beati quiperſecutionem patiūtur ⁊cͣ. huiōi. ſed om̄ia hͦin hac vita hn̄tur. ergo beatitudo eſt in hacvita. P. ſi beatitudo nō poſſꝫ eē in hac vita.nullꝰ beatitudinē cognoſce̓t niſi qͥ de alia vitanoticiā hrēt. ſed multi ph̓i de beatitudine tractauerūt futurā vitā penitus ignorātes. ergobeatitudo p̄t eſſe etiā in hac vita. P. pn̄s vita hoīs eſt perfectior ꝙͣ pn̄s vita alicuius alterius aīalis. ſed vita pn̄s alioꝝ animaliū includit ſine vltimū eorundē. ergo et vita p̄ſenshoīs beatitudinē includit q̄ eſt finis eius. Pvnaq̄qꝫ res naturaliter deſiderat finē ſuū: ſedex deſiderio finis naſcit̉ deſideriuꝫ eoꝝ q̄ ſuntad finē. illa aūt p̄cipue ſūt ordinata ad finē fine qͥbꝰ ad finē perueniri n̄ pōt. ſic autē ad beatitudinē hominis mors eſſꝫ ordinata ſi in hacvitā beatitudinē hrē non poſſꝫ. ergo hō naturaliter deſiderāt mortē. qd̓ exꝑimēto falſū eēſentit̉. et auctoritati apl̓i cōtradicit. q̄ dicit. ij.cor. v. nolumus expoliai̓. ſed ſuprueſtiri. ergobeatitudo hominis eſt in hac vita ¶ Sꝫ cōtranullus pōt eſſe btūs q̄ non hꝫ hͦ qd̓ bn̄ vult. ſꝫquilibet btūs bn̄ et ordinate vult ſua beatitudine nunꝙͣ poſſe priuari. ergo quicūqꝫ hͦ nonhꝫ nō eſt vere biūs. ſed nullꝰ hͦ in hac vita hꝫqꝛ ipſam beatitudinē quā in hac vita hrē poſſioportet ꝙ ad minus mors tollat gͦ beatitudoin hac vita haberi n̄ pōt. ¶ Pº. nullus ad vltmū finē vite iā peruenit cui t̓ſtat aliqͥd appetēdum. eo ꝙ beatitudo in ſe ſufficientiā heat vtetiā ph̓s dicit: ſed quantūcunqꝫ aliquis ſit inhac vitā perfectus. vel ſcīa vel virtude. vel quocunqꝫ alio modo. adhuc ei reſtat aliqͥd ad appetendum .ſ. multa ſcire que neſcit. imo bonitas etiam perfectionis q̄ ꝙͣdiu hͦ vita duratcerta eſſe non p̄t. cum etiā ſapientiſſimi et perfectiſſimi viri per infirmitates corporaleſ poſſūt in inſaniā deuenire. ergo beatitudo in hacvita hēri non p̄t. ¶ Pʳ beatitudo ab ōnibusponit̉ maximū bonū. ſꝫ maximū bonū ē qͥd ēmalo penitꝰ impermixtū. cū ergo vita hec ab¬ſqꝫ malis eſſe non poſſit. quātuncūqꝫ aliquisſit ſapiens et virtute perfectus. vt manifeſteapparet varios caſus hōis intuendo. videturꝙ in hac vitā beatitudo eſſe non poſſit Ꝙ℟dicēdū ad j. q. ꝙ beatitudo cū ſit naturalit̓ abomnibus hōibꝰ den̄derata. nominat vltimuꝫhūane vite finem. finis aūt cuiuſlibet rei eſt operātio propria. vel per operationem propriaad finem venit. cum autem forma propria ſiſin qualibet re operacionis proprie principiumforma autem propria hominis inquantumeſt homo ſit rationalis anima. oportet ꝙ vel
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten