quia quicinqꝫ veritatem ſequitur non ſcandaliſat actiue. cum ſcandaluꝫ actiuum ſit factūvel dictum minus rectum. vnde cum querit̉.vtrum veritas ſit dimittendā ꝓpter ſcandalūnon intelligitur queſtio de ſcandalo actuuo. ſꝫde paſſiuo quod interdum eſt ſine peccato facientis illud vnde ſcandali occaſio ſumitur. qͥuis nunꝙͣ ſit ſine peccato eius qui ſcandaliſatur. vt ex dictis patꝫ. Et ideo cum querit̉ qͥdſit drnittendū ꝓpter ſcandalum paſſiuuꝫ. inchil aliud eſt querere ꝙ quid homo debeatdimittere ne alius peccet. Cum autem homoex ordine caritatis ſe plus ꝙ ꝓximum in ſpirtualibus bonis diligere teneatur. nullo modo aliquis peccare debet vt peccatū alteriusviret. quicūqꝫ autem veritatem relinquit peccat. veritas autē de qua loquimur. conſiſtit īhoc ꝙ homo in dictis et factis ſuis rectitudiin diuine ſiue diuine legis regule ſe cōformetcui quidem homo conformari debet et in hijsque ad cognitione ꝑtinent et hoc ꝑtinet ad veritatem doctrine. et in hijs que ad actionemſpectant. ſiue ea debeat aliquis per ſeipſū agere. quod pertinet ad veritatem vite. ſiue ea debeat ab alijs obſeruanda ꝓmulgare. quod ꝑtinet ad veritatem iuſticie. que conſiſtit in rectitudinē iudicij. Non tam̄ quicūqꝫ pretermittit aliquid in quo ſe diuine legi conformae̓ poteſt dicitur veritatem dimittere. quia illo remoto veritas adhuc remanere poteſt. ¶ Sedtunc dicitur aliquis veritatem dimittere quādo dimittit vel facit aliquid. quo omiſſo et facto veritas non manet. quod ſine peccato eſſe n̄poteſt. et ideo nullo modo veritas ꝓpter ſcandalum paſſiuū alterius dimittenda eſt.¶ Ad. .j. ergo dicendū ꝙ iuſticie actus eſt reddere vnicuiqꝫ quod ſuum eſt. Dupliciter autem redditur vnicuiqꝫ quod ſuum eſt. Pnomodo quando datur ei illud quod ſibi directevtile eſt. vt pecunia vel argentum vl̓ aliquidhuiōi qd̓ſibi ſn̄ peccato denegari n̄ poteſt vnde quātuncūqꝫ ſcandalum debeat ſequi. iudexdebet facere ꝙ tus ſuū iſti reddatur. Alio mōdo quando opus tuſticie quod ad peticōem alicutus redditur. non directe cedit in bonuꝫ petentis. ſed magis in bonum reipublice. ſic̄ pabet in illatione penarum quibus pax in repullica cōſeruatur malefactoribus repreſſis. Vnde ſi iudex qui curam reipublice gerit vidꝫ exinflictione pene maius incōmodum reipublice ꝓuenire. poteſt penam vel pretermittere l̓mitigare. nec alicui in hoc facit inturiam. qͥaipſe perſonam reipublice gerit. et hoc etiamfacere debet. quia ex officio tenet̉ vtilitati pb̓lice ꝓuidere. hoc autem contingit precipue qn̄prīceps vel aliqua multitudo eſt in cauſa. autaliquis de cuius pena timetur ne ſciſma ſequatur. et ideo duit augꝰ. ꝙ cum multitudīe peccantum agendum eſt magis monendo ꝙͣ minando. Seueritas exercenda eſt in pccō paucorum. ſꝫ hoc intelligendum eſt quādo ex diſimulacōe peccatis principis vel multitudiniemaius periculū non timetur ꝙͣ ex pena. vndeſi ex impunitate principis vel multitudinis fides et doctrine veritas et boni mores corrumꝑantur. nō parcendum eſt principi nec multitudini. quod precipue contingit quādo peccantes ſuum peccatū autocitate aut poteſtate defendere moltūtur. vnde yſid̓. dicit. hij.neqꝫ a vitio correctionis emendātur. atꝫ hocipſum delictum quod cōmittunt vendicare qͣdam ſuꝑſtitioſa autoritate nituntur. nec gradum honoris. nec gram recipiat cōmuniōis¶ Ad. ij. di. ꝙ homo aliquod peccatū veniale cōmittere ne aliqͥs peccet mortaliter nontenetur. nec bene facit cōmirtendo. qꝛ ad vitandum peccatum non inclinamur principaliter ex damno ꝓprio. qꝛ hoc eſſet deſiſte̓ a peccato timore pene. ſꝫ inclinamur ne deum offēdamus. cuius offenſa eſt etiam veniale peccatum. ꝙͣuis non ita magna ſicut mortale. nulus autem deū dꝫ offendere parum. ne aliꝰ oſfendat multum. qꝛ homo debet in infinitumplus diligere deum ꝙͣ ꝓximum. et ideo nullꝰdebet facere peccatum veniaſe ad vitandū ſcādalum. dumodo actus ſuus ex tali cauſa factus peccatum veniale remaneat. eſt em̄ oppoſitio in adiecto ſi dicatur ꝙ aliquis debet peccare. aut bene facit peccando. contingit tamēaliquē actū ex tali ca factuꝫ non eſſe peccatūveniale quod alias veniale eſſꝫ. ſicut dicereverbum ocioſum. iam em̄ non eſſꝫ ocioſum cuꝫ nōcarerꝫ cauſa pie vtilitatis. ¶ Ad. iij. dicen. ꝙin doctrinā eſt conſiderare duo .ſ. actum docentis. et rem que docetur. actus autem doctis pertinet ad veritate m vite ſicut ⁊ alij actuſmiſei̓cordie. qꝛ doctrina eſt elemoſina ſpūal̓vt ſupra di. xv. dictū eſt. vnde de ea eſt ide iudicium et de alijs actibꝰ miſei̓cordie. de quibꝰpoſt dicetur ꝙ aliquando ꝓpter ſcandalū diſferri poſſint. ſꝫ res ipſa que docetur eſt que ꝑtinet ad veritatem doctrine. nec veritas doctrīe predermittitur quādo aliqua res vera lecetur. ſꝫ quando veritati illius rei preiudiciūgeneratur. ſiue ex ꝯtraria doctrina. ſiue ex taciturnitate aliquoꝝ et ſic ꝓpter nullū ſcādalū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten