damnum debitoris. Vnde quando quis agit ī remo-tis ꝑtibus cui facienda eſſet reſtitutio tunc non ē maior ſumptꝰ ponendus in miſſione qͣꝫ valeat id quodmittit̉ ſed expectanda eſt pn̄tia perſone ſi quādo cre-datur haberi uel ſi non credat̉ haberi. ⁊ nec nunciꝰ ſuꝑueniat ſine nimiis ſumptibus tradendum eſt parenti-bus. qui ſi non aſſint dandum eſt pauperibus. Similiter ſi neſcit̉ vbi ſint nec ſperat̉ ꝙ de facili ſciri poſſitdet̉ pauperibus. Si autē ſcit̉ et p̄fata non obſtāt mittat̉ ei fideliter et ſecure. Quod intellige faciendum eſſequādo commode fieri poteſt. quia in tali caſu pēſande ſunt circunſtantie ſcꝫ quantitas rei debite. remotioloci expēſe q̄ fierent pro mittendo. ⁊ pauꝑtas ul̓ diuitie illius cui facienda eſt reſtitutio. qꝛ tam modica poſſet eē rei reſtituende ſumma. et tante expenſe que fierētin mittēdo. et tā diues ille cui facienda eſt reſtitutio ꝙnullo mō deberet velle pro re tam modica proximuꝫcantum grauare et tunc non oportet ꝙ mittatur. Et incalibus ad arbitrium boni viri recurrendum ē. Quītꝰcaſus ē ſecundum Henri. de gan. quodlib. vi. q. xxiiii.vbi dicit. quādo expectat quis maiorem oportunitatem reſtituendi. aut licitum ē non ſtatim reſtituere utſi ille cui facienda ē reſtitutio ignorēt debitum. Sco-tus etiam dicit. Quando quis voluntateꝫ habet reſtituendi pro tempore oportuno. ex tunc tenet dominovolente. et ſi non actu illicito. tamē actu debito. quiadn̄s debꝫ uelle ꝙ q̄ ſuū habꝫ teneat quouſqꝫ poſſit reddere oportune. Circa tempus reſtituendi quo ad uſurarios inanifeſtos et raptores publicos ſunt duo ſpecialia dicit. pe. de pa. Debent enim vſurarii manifeſti