iſtinctionis XviNueſtio VI
VI
DiſtinctioInon diſtinguit̉ ẜꝫ ſpeciē. qꝛ illa ē penes oppoſita. ſꝫ vtriuſqꝫ charitas ē idē obiectū. nec diſtiguutur ẜm numerū. qꝛ diſtinctio numeralis īformis nō ē niſi ẜm diſtinctioneꝫ ſubiectoꝝ. ſꝫidē nūero ē ſubiectū vtriuſqꝫ. Ex iſta rōne ptꝫmanifeſte ꝙ ẜm iſtū nullo mō ē additio formei ad formā in augmētatione charitatis. Cōtra iſtā opinionē. Uidet̉ ſibijp̄i ꝯtradicere. qꝛpidē argumētū ꝑ quod ꝓbat charitatē nō augmentari ꝑ additionē. ꝓbo nullā aliā formaꝫaugmētari ꝑ additione. qꝛ ſi ſciētia addat̉ ſcientie ſicut ip̄e dicit. igit̉ ſcientia addita diſtīguit̉ ab illa cui addit̉ aut diſtinguit̉ ab ea ẜmſpeciē. ⁊ tūc nō ē augmētatio. nec ip̄e hͦ ponitꝙ diſtinguit̉ ſpecie. Aut numeral̓r. ſꝫ hoc ē impoſſibile qꝛ diſtinctio numeralis forme ẜm eūnō eſt niſi ꝑ diſtinctionē ſubiecti ſꝫ ſubiectū hͦeſt vnū ⁊ idē. igit̉ ⁊c̄. Hoc cōfirmat̉. qꝛ ẜꝫ eūpͥus vbi loquit̉ de habitibꝰ dicit ꝙ diſtinctioin formis eſt duplex. quedā em̄ eſt ẜm ſpeciemalia ẜm numerū. Diſtinctio qͥdē ẜm ſpecie. inhabitibꝰ ē ẜꝫ diſtictiuonē obiectoꝝ. Diſtīctiovero ẜm numerū eſt ẜm diſtinctionē ſubiecti.Ex iſto arguo ſic. ſi ſcientia addita diſtīguit̉a ſcientia cui addit̉. aut gͦ diſtinguit̉ ẜm diuerſitatē ſubiectoꝝ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſpe. ⁊ ꝑ ꝯn̄s eſſet augmetatio. Aut diſtinguit̉ ẜꝫ diſtinctionē ſubiecti. ⁊ tūc vna mens rōnalis adderet̉ alteri.qd̓ eſt impoſſibile. Preterea nō ē maior rō ꝙvna forma augmētet̉ ꝑ additione ꝙͣ alia. gͦ vl̓quelibet augmentabit̉ ꝑ additione vel nullaſꝫ nō nulla. gͦ q̄libet. Ad iſtud dicit̉ ꝙ nō eſt ſimile de omī forma. ꝓpter qd̓ dicit̉: ꝙ illud ẜmqd̓ ſortit̉ aliqͥd ſpecie opꝫ eē fixū et ſtans ⁊ qͣſiindiuiſibile. quecūqꝫ em̄ ad illud attingūt ſubſpecie cōtinēt̉. quecūqꝫ autē recedūt ab illo vl̓in plꝰ vel minꝰ ꝑtinēt ad aliā ſpeciē vel ꝑfectiore vel īꝑfectiorē. Un̄ dicit ph̓s. viij. metha. ꝙſpecies rerū ſūt ſicut numeri. in quibꝰ additiovel diminutio variat ſpeciē. ſi gͦ aliqua formavel q̄cūqꝫ res ẜm ſeipſam vel aliqͥd ſui ſortiat̉rone ſpeciei: neceſſe ē ꝙ ẜꝫ ſe cōſiderata hꝫ ronē determinatā q̄ neqꝫ in plꝰ excedere neqꝫ inminꝰ deficere poſſit. ⁊ hmoi ſunt qualitates q̄nō dicūtur in ordine ad aliud. Alia ſunt qͥ recipiunt ſpeciē ex aliquo ad qd̓ ordinātur. et illapoſſunt ẜm ſeip̄a diuerſificari in plus vel ī minus. ⁊ nihilominꝰ ſunt eadē ſpecie ꝓpter vnitate eius ad qd̓ ordinātur. ſicut eſt de motu etſanitate Cōtra qn̄ dicit̉ ꝙ aliqͥd ſortit̉ ſpeciēẜꝫ ſe vel aliquid ⁊ aliqͥd ſui in ordine ad aliudaut intelligit ꝙ ſortitur ſpeciē ab illo intrinſece. vel extrinſece. ſi primo mō. ſic quelibet resſortitur ſpeciē ẜm ſeipſam vel aliqͥd ſui intrinſecū. et nō ẜm aliquid extrinſece. ſi ſcd̓o modo
ſic nulla res ſortiret̉ ſpe ciē ẜm aliqͥd ſui. qͥa nōeſt aliqua res creata: qͥn ab aliquo depēdeat ⁊ad aliqͥd ordinat̉. Pret̓ea. tāta eſt diſtinctiointer ſciam ⁊ obiectu ꝙͣta eſt inter aliquā qualitatē ⁊ ſuā cauſaꝫ. ergo nō plus ſortit̉ ſcīa ſpeciē ab obiecto: ꝙͣ qualitas a ſua cauſa extrinſeca. Confirmat̉. qꝛ ſcia minus depēdet ab obiecto ꝙͣ albedo a ſua cauſa. ergo minus ſortit̉ab obiecto ſuo ſpeciē. An̄s ptꝫ. qꝛ obiectū ſcīefrequēter eſt ens rōnis. vel nō eſt ens reale. ſicut ſaltē ſcīa de rōſa nō exiſtēte. ergo illud obiectū nō eſt cauſa ip̄ius. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſcīā nō depēdet ab eo totalit̓. Confirmat̉. qꝛ notitia ſimplex nō ſic ſpecificat̉ a ſuo obiecto. tum qꝛ pōteſſe ſine eo. tū qꝛ de eodē ſubiecto poſſunt eſſediſtincte notitie ẜꝫ ſpeciē. ſicut ꝓbatū eſt pͥusPreterea. qn̄ aliqua ſic ſe habet ꝙ vtrūqꝫ eſtẜm ſe in ſpecie ſua. ſcꝫ non plus vnū fortit̉ ſpeciē ab aliquo totalit̓ extrinſeco ꝙͣ aliud. ſꝫ ſcīaeſt ꝑ ſe in ſpecie ſicut albedo. ⁊ obiectū eſt ſibitotaliter extrinſecū. ſicut ſubiectū albi eſt extrinſecū albedini. ergo nō plus ſcīa ſortit̉ ſpeciē ſuā ab obiecto ꝙͣ albedo a ſuo ſubiecto velab aliqua cauſa extrinſeca. Si dicat̉. ꝙ ſciētia nō eſt ꝑ ſe in ſpecie ſicut nec motus eſt manifeſte falſuꝫ. qͥa qͥncūqꝫ aliqua vna res nō eſtꝑ ſe in ſpecie. oportet ꝙ ſit ī ſpecie ꝑ reductionē. ſed qͥcquid eſt in ſpecie per reductionē eſtintrinſecū alicui exiſtenti per ſe in ſpecie. ſinequo illud ꝑ ſe exiſtēs in ſpecie eſſe nō pōt. ergocū ſcīa ſit vna res. et ſi nō ſit ꝑ ſe in genere velin ſpecie: ſed ꝑ reductionē oportet ꝙ ſit intrinſeca alicui qd̓ nō poſſit eſſe ſiue ſcīa. qd̓ ptꝫ inductiue eſſe falſum. Et eodeꝫ mō pōt argui demotu ſi ſit vna res totalit̓ alia a termīo motꝰ⁊ ecōuerſo. Cōfirmatur iſta ratio. qͥa qn̄ ſuntaliq̄ res realit̓ diſtincte. quarum vtraqꝫ pōt indifferenter eſſe ſine alia. nō eſt maior rō quarevna ſit ꝑ ſe in genere ꝙͣ alia. niſi alia ꝓpter aliqͥd aliud ꝑ reductione ſit in genere. ſꝫ ſic ſe habet ſcīa ⁊ obiectū. gͦ ⁊c̄. Ex iſtis pꝫ. ꝙ incōueniēter eſt dictū ꝙ aliqͥd ſortit̉ ſpeciē ẜm ſe velaliqͥd ſui: ⁊ aliqͥd ſortit̉ ſpeciē ab alio. Et eodēmo ptꝫ. ꝙ eſt male dictū ꝙ ꝓpter p̄dictā diſſimilitudinē aliqͥd augmentatur ꝑ additionē ⁊aliqͥd nō. Pret̓ea. ꝙ ibi accipit ꝙ ſciētia augmetatur ꝓpter additionē ⁊ nō charitas. qͥaſcꝫ ſcīa augmētatur per hoc ꝙ eſt pluriū ꝯcluſionū. ⁊ hoc improbatū eſt pͥus. vbi ꝓbatū eſtꝙ ſcita vna ꝯcluſione ⁊ poſtea diſcat̉ alia ſcīaaddita eſt alterius ſpēi a pͥma. nec pn̄t facerevnā ſcīam numero. Hoc cōfirmat̉ per iſtū. qꝛdicit ꝙ ſcīa ſpecificatur ab obiecto. ſed iſtarūſciarum ſunt diſtincta obiecta ẜm ſpecieꝫ ẜmeū. igit̉ ille ſcie diſtingunt̉ ſpecie. Si dicatur
y
tra ſcd̓am opinē arguit̉ mul
tra ſcd̓am opinē arguit̉ muliciter
nē arguit̉ miiciter