Liber occauus de cōſolatione eccleſie

Olens doleo et dolore multo ſtimulor. doloribꝰ dolo-res augēs cū pͥdie a ꝟidicis audierim mala nouella auribusauſcultantiū ſatis horrida. vn̄ horreſco nimis ꝓpter famaꝫ qͣ crudelisfamat̉ infamia, nec poterit ſileri taꝫpublica fama vn̄ generant̉ ſcādalamulta in plebe et clericis Scandaloſū quidē nomē et ſine noīe noīandūvolat ꝑ aera Inuidia deuorauit caritatē pacēqꝫ fedauit diſcordia. libet vt in ꝯgregatōe ſit caritas paxet amor ſed nō licet vt ſint iurgia. emulatōes rixe et cetera hm̄odi quecaritatē offendūt. Patres cōuocauit charitas. fr̄es amor. et reliqͦspax ſyncera Oēs em̄ qͦs tantū oparduū ꝯiūxit qͥnimo diuinū. dilectōnis nodo colligari debēt Sꝫ ſcriptura teſte Cū die quadā veniſſēt fiIncipit liber octauꝰ Metrū ſpōſi cōſolātis eccleſiāAnia corde tuo q̄ fixa fuere tuliſtiEt cum merore fers ſingula vulnere triſti.Que ſermo preſens tollet ꝑ cordis amorē.At letam te ſic faciam tollendo doloremTela tibi miſſa tollam ſermone pudico.Ut mihi cōplaudas velut omnis amicus amicoEt velut auroram te ſponſam ſurgere cernes.Et terrenarum tu rerum premia ſpernesAſſumes ſcutum qd̓ te defendat ab enſeTuqꝫ ſtatu firma guſtabis dulcia menſePotabis muſtum cum melle meo renouatumPinguia tu comedes et dulce cadens tibi gratum:Tu mihi dilecta pariterqꝫ columba pudicaTota ſuauis eris et dulcis ſemper amicaTe ſponſam ſponſus per ſecula ſemper amabo