Liber ſeptimus de conſolatione eccleuie

tamen articulū vnū quē Ioh̓. vvikleef poſuit. nolēs ſibi in illo dare fidē. ſed plus cenſuit eſſe credendū ſācto Auguſtino qͣꝫ w ikleef vn̄ dixit.Ego inquit credo ꝙ in altari ſit verū xp̄i corpꝰ qd̓ natū eſt ex Maria ꝟgine. qd̓ crucifixū eſt et qd̓ iudicaturū eſt viuos et mortuos In alijsaūt cōſentio dictꝭ. Iohānis wikleefet Ioh̓. hus qui fuerunt hominesſancti et iuſti et bone vite. Si igiturtanta functus temeritate ſolus hōvnicus tantā ſpernit cōgregatōemquid faciēt alij quoꝝ potētia magna. turba multa. et timor horribilisin vniuerſo p̄dicat̉ Et reuera pleroſqꝫ noui quibus riſū imo ꝯtēptū Cōſtantien̄ conciliū p̄bet. vn̄ nō īmerito amaritudine repleta ſolacijs omnibus ſum deſtituta.Diſt. v. Dolet ſponſade morte regis arrogonū. et de ambaſiatoribus eius ꝙ debebant venire et non venerunt.Oſt paucas tribulatōes etlacrimas ꝯfolabiles ꝓ deunt anguſtie irremediabiles. dolores indicibiles. et luctꝰ intolerabiles. nā recordor te in p̄fatis aꝑtiſſime dixiſſe. quintā natōemꝑ arrogonēſes formandā. qui et infallibiliter aduenturi nūciabant̉. deqͦꝝ acceſſu multū ſollicitata ſꝑabāſatis vnionē affuturā. cum et illi deobedientia Petri de luna ꝑſtiterintqui ſi ſacro ſe iūxiſſent Concilio vnitas fortaſſe fuiſſet ſubſecuta Sed vt

dicit̉ ꝓuerbialiter Rumores ſepiſſime falſi. Claret em̄ luce clarius ferdinandū Regē arrogonū ꝯſtantiānō ventuꝝ cū inclitus ille rex diemclauſerit extremū. die vijMenẜ aprilis. āni a natiuitate tua ſuꝑiꝰ p̄libati. Cui ſacroſc̄a ꝯſtantien̄ ſynodusſolēnes vt meruit exequias celebrauit. Qui reuera ſereniſſimꝰ princepstoto conamine et viribꝰ totis ad ſc̄eecc̄e vnionē anhelauit. Ecce mortuus ē in qͦ tota ſpēs mea reſedit Dedit terre corpꝰ. vt ibi putreſceret vn̄formatū ē. Tradidit deo pr̄i ſpm̄:vt ad illud glorioſū ꝑueniret habitaculū vbi ſc̄oꝝ iuſtoꝝqꝫ aīe recōdiꝯſueuer̄t. O qͣꝫ huius deſiderati viri mors p̄cioſa ſed nō affectata. Cqͣꝫ felix interitus cuius in terris bona vita p̄ceſſit. O qͣꝫ beata aīa felixqꝫ trāſitus tā ſancti viri qui ad vnionē ſemꝑ totis viribꝰ et ſpū intēdedebat Hic nāqꝫ vir egregius quantos ad mee pacis vnitatē laboreshabuerit lr̄e ſibi ſcripte et ꝑ ip̄m aliis miſſe ſynceriſſime manifeſtāt Cūigit̉ tanto me priuaueris filio tā incimo zelatore me ſpoliaueris. vnicoqꝫ aīe mee ſolatio deſtitueris. quidē qd̓ de cetero attentabo ad quemrefugiā; in quem ꝯfidā. Per huncnāqꝫ Petri de luna potētia infirmata fuiſſet. Status caſū habuiſſet. etgradus illius dignitatē amiſiſſetNūc igit̉ cecidit corona mea. gaudium meū ꝯmutatū eſt ⁊ ſpes mea arefacta eſt. Recipiet et ille inueteratus dieꝝ maloꝝ audaciā nouam.Cornua nouella accreſcent illi et erit hircus ipſe ꝯtra agnū pugnatu