¶ C ClxxiiiAoꝝſponſi
locundū ꝯmuta. et noli opinari rumores fictos verba q̄ pronūcio. ipſare ſic fr̄a ſt̓. et maiori certitudinepluri ſolēnitate. et multitudine pͥncipū abundantiori atqꝫ p̄latoꝝ copioſiori qͣꝫ enumerauerim nobili turmaAiſitqꝫ ſc̄iſſimus pr̄ grego. ambaſiatores ſuos venerandiſſimospr̄es Ioh̓. dn̄ici Cardinaleꝫ ordīsp̄dicatoꝝ. cū vno pr̄iarcha. p̄latis⁊ doctoribꝰ q̄ plenū habuere mādātū reſignacōis gregorij ſi ⁊ qn̄ alijduo viꝫ Ioh̓. et Pe. reſignarentBenedcus ꝟo et rex arrogonū miſerunt duos ep̄os. duos baronesvnū ꝓtonotariū ⁊ p̄latos et doctores ſed nō portauer̄t reſignatōnisplenū mādatū de qͦ rex tuꝰ filiꝰ fideliſſimꝰ multū fuit anxiatꝰ ⁊ ſuo ſpūꝯtͣbatꝰ Scito igit̉ vt ꝓgrediar qꝛpꝰ hec iteꝝ gaudio repleberꝭ. cū earecitauero que in eodem ſacro concilio proceſſum habuerunt.Diſt. vi. De ordinatōeꝯcilij qd̓ ꝑ natōnes diuiſum eſt.Ania in numero ⁊ pōoerecreata ſt̓ et ordine et ſpē. celū terraqꝫ et oīa q̄. in eis ſt̓vt in oībꝰ et ſingulis creaturis potēcia diuina p̄fulgeat. et bonitas oīpotētis ſemꝑ collaudet̉. Qui et inꝑuis et in magnis mirabilia facit ⁊on̄tat magnificenciā gl̓e ſue in ſapientia ⁊ prudētia ſue creature Idcirco nāqꝫ creaui hoīeꝫ ad imaginemet ſil̓itudinē meā vt rōnis capax ſapientiā meā pro poſſe imitaret̉ quacūcta q̄ faciēda ſūt ordinātur ⁊ adfinē debitū deducūtur. Hac igit̉ ſa
pientia tāqͣꝫ claritate p̄pollētes viri illi qͦs ſapientis mea ꝑfudi. rectores ſacri ꝯcilij in quibꝰ reſidet mūdi totius ſapientia pro ſc̄e vnionisfundamēto et horrēdi ſciſmatis extirpatōe. totā ꝯgregatōeꝫ pͥmo inqͣttuor natōes diuiſer̄t viꝫ Germanicā. Gallicā. Italicā et AnglicamCuilibet ꝟo natōi p̄ſidentē p̄fecerūt. Preſidētes ꝟo mutātur de mēſe in menſē vt ſic qd̓ ſalutifeꝝ fueritvtile ꝑ oēs natōes cōiter concludatur. Suꝑuenientibꝰ aūt ambaſiatoribꝰ incliti regis arrogonie qͥntanatio ſtatuetur ꝑ quā ſalus tibi fietcū illi qͥ ſub Petri de luna ſt̓ obediēcia reſilient et in nr̄m ꝯueniēt ouile.vt ꝑ eos illo reiecto vnꝰ fiat paſtorPro cuius creatōe ꝯgregatio totafcā eſt. neqꝫ heſitandū illos adueturos cū illuſtriſſimꝰ filius tuꝰ Sigiſmūdꝰ iā in eo regno arrogonie extiterit ⁊ regꝭ. volūtatē ad ſanctā inclinauerit vnionē qͥ nulli dubiū ambaſiatores ſuos miſſurus eſt tꝑe oportuno inuito etiā ſeu ꝯtradicētebenedicto ꝙͣ forſitan obſtinatū etꝑtinacē iuſticie gladius tꝑabit.Diſt. vii. Qd̓ Iohannes obtulit ſe ad reſignandū xv. febrꝭ. et hoc poſtea fecit.On ſunt fraudati a deſiderio ſuo qui pro tue vniōisLpace laborauerunt. ¶ Etquō potuit illorū fraudari intentioquorū p̄cordia in celo ꝯuerſāt̉; ⁊ ſimoyſes ſolꝰ irā pr̄is mei placauitqͥd faciet taꝫ numeroſa iuſtoꝝ dep̄catō ⁊ ꝯtinuata diligētia qͥ n̄ ceſſāt
Aa 7