Liber ſextus de conſolatione eccleſie

inueteratū nō poſſe extirpariRumores igitur qͥ de ꝯſtātien̄ currūt concilio ꝯprimēdos cōſulo iuxta illudpoete qui adijcit cām talia ſilendiRumores fuge ne incipias nouusauctor hr̄i. et idēNā mirāda canūtſed nō credenda poete Noſti enimPetꝝ de luna ſe ꝓ pap a gere̓. ſimiliter Gregoriū ſimulqꝫ ¶ Ioh̓. xxiij.ē quibus nō duo ſufficerent ſed ſuꝑabūdarent. Sicqꝫ ex totius mūdi prudentia atqꝫ ſapientia viroꝝqui vnū caput facere voluer̄t trespapas effecerunt Et horrendū niMetrū. Seracibꝰ credēdū ē et fallaces ſūt reijciēpiLloquio dulci loquar O dulciſſima ſponſaUt mea dicta notes que triſtia corda reformant.Multi mendaces fallaces ſunt et iniquiUeraces multi iuſti ſimul atqꝫ beati.His manet intacta fluit ipſa fides aliunde.Diſcute cui credas puero non nec mulieri.Quem perfudit adeps hereſis vitare memētoProna fides populis. nec te cito credere maloQm̄ credas tarde. cito credere ſepius angit.Firmo tu credās. tibi ꝙͣ nullo nocuiſſeTempore nouiſti quem firmū ſepe probaſtiPeſſima res cito credere. peſſima credere nolle.Peſſima nulli. peſſima cunctis credcre velleCui credas videas Tui non credas videasqꝫ.Huic credas firmo huic fallo credere noli.Currit in ambages per tꝑa vita perennisEt cito credit amor inclitus amor omnia vincit.Nūqͣꝫ fallaci credas. veraci credere ſemperConſulo. qui ſemꝑ firma radice mouetur.Nec leuibus adhibenda fides. ſed quiſqꝫ notādQui fert. quis fuerit. et ſi grauis extitit auctor

mis ne ſi Conſtantien conciliū effectū ceꝑit qͣtuor ibi formēt̉ vt de tāflebili caſu meo etiā in poſteꝝ nonmō homines ſed et elementa imo celi cū ſuis ſideribus lugeant et triſtent̉. vn̄ ego iam anxiata ſpū quiddicere boni fati valeā ignoro tacere reputo melius. Tn̄ ſi aliqua rn̄dere aut ꝓponere volueris vſqꝫ inſequentē ſextū reſeruato libꝝExplicit liber quintus De ꝯſolatione eccleſieSequit̉ ſextusAd te verba ferā capias ea ſponſa p̄cor te. SponſusNec graue pondus erit nec erit tibi ſarcina grandis