Liber quincus de conſolatione ecclelie
ẜm eū incedunt et cām ipſiꝰ ſynceriter proſequunt̉. Sic reſcripſit petrꝰde luna venerabili viro Gregoriovbi p̄fatus Petrus ſe totū iuſtū etrectū cernit̉ on̄dere ſeqꝫ excuſatumexhibet. et ꝓnūciat ſine culpā ſua hͦpeſtifeꝝ ſciſma me ſponſā tuā tamhorribiliter maculare Apparet etiāhic Egregius vir dn̄s Gregoriusincuſari tanqͣꝫ ſciſmatis fautor ⁊ fotor dū de his ſe excuſat tāqͣꝫ impotentē ad prefatū locū veniendi. obcuius impotentiā predictū execrabile ſciſma vires recepit ꝑdurandi.qd̓ vſqꝫ in diē hodiernū (qͥ ē anna natiuitate tua A.cccc. viij) in pleniſſimo prohdolor ſtat vigore.Diſt. ix. Ande ſic timetꝙ de concilio Cōſtantien̄ nihil fietvel ſi fiet nihil concludeturXhis breuit̓ lacrimis vultuFſuffuſis horreo prefatosAviros cum cetu fideliū conciliū conſtantiēſe nō acceſſuros Cuius aditus impoſſibilior aꝑꝑet tūex loci ꝑte. tū ex ꝑte ꝑſonaꝝ ꝯuēturaꝝ et vie diſtantia qͣꝫ locus illequi fuit illis duobus viris cū ſuisadherentibus deſignatꝰ Retractūeſt igit̉ ſanctū ꝓpoſitum. et cā meamanet ſuſpenſa; et vbi de aīarumfalute deberet tractari pes laſſus ⁊fatigatus eſt an̄qͣꝫ arriꝑetur iterTota diligentia ſolo tenus poſtergata Quis putaſſet tātos viros tāteruenter ad ſanctā aīatos vnionēpedē retraxiſſe qui viribus ex totiscordatiſſimi fc̄i illā optauer̄t. Sedaiā tā ignito hanc ꝓſequebantur
ingenio. obtuſū eſt inſipiens cor eorū et facti ſunt fabula mundi totiꝰdiē vſqꝫ in hodiernū O deflenda ſācte vnionis inſignis ꝯtumacia. Cdeploranda magnanimoꝝ principū et magnatū ꝑuicax deſidia. Olamentanda mei ipſius inexplebilis vorago. pelagusqꝫ teterrimuꝫquis me vniuerſo ludibriuꝫ fecit etimproperiū exprobrantiū vt veraciter Macometi Saracenoruꝫ atqꝫiudeoꝝ opprobriū re ipſa et nomine ſim impudenter effecta; Iniciatiſunt principia pacis. clariora ꝑ orbe p̄dicata. ſed deſtiter̄t et defecerūt famoſioribus finibus. imo turpiſſimis rem tā ſcām tam ſalubremtāqꝫ ꝑutilem terminātes Quis eſthō non intelligens. nō ꝯſiderans.tā p̄cellens negotiū tā ꝑiculoſo termino clauſū pleriſqꝫ ꝯuicijs contumelijs et opprobrijs exprobrariCuiꝰ inicij finis p̄optabilis ab om̄iſcōꝝ ac prudentiū expectab at̄ collegio viroꝝ Clamabāt magni paxerit in terra nr̄a. Clamabant paruirediuiuo flore gramina virent Clamabant mediocres. deſiderandusabſqꝫ dubio affcūs adueniet vnionis effectus Sed prohpudor toteleuata in gaudioꝝ tumulos ſc̄a p̄cordia repulſam ſunt ꝑpeſſaReſtatigit̉ nil aliud qͣꝫ de futuro de qͦ fingitur ꝯſtantienſi cōcilio verba atqꝫ dicta ſepellere. rumores dirūꝑeet famā ne euolet ꝑ aera diffringe̓.ne tantā rem iteꝝ fruſtratus ſeqͣt̉finis. et rumor nouiſſimus peior fiat pͥore Silendū igit̉ pre omnibusp̄cipio. ora claudere mādo. linguā