Liber quartus de cōſolatione eccleſieIncipit liber quartus Rox ſponſiad ſponſam ꝙ ſponſa debet deponere dolorem quisaliquando ducit in deſperationem. ſed debet ſperarequia omnia mutabuntur in melius¶ Metrum primū libri quartiOrdet perpetuo tua morſu pectora curaEFinem nec capiet donec tibi vita ſuperſitDecidat hinc dolor ipſe pͥus pereat dolor ipſeQui ſi longꝰ erit nulla medicabilis arte eſtTerno ſed expertus poſt gaudia plura. repleriMentem gaudentem luctu magnoqꝫ doloreQm̄ dolor ex magno plauſu. maior comitaturDulcius hac nihil eſt qͣꝫ gaudia nulla petiſſeHinc ceſſet dolor. hinc planctus quo vita ſeneſcitInqꝫ ſenem iuuenem mutat iam morte cadentemEt deſperatos dolor efficit inueteratusSe perimit. alios trucidat. ſic deſperatio leditDulcibus hinc verbis te ſolor carmine dulciTempore iam diro grandi ſummerſa doloreAudi conſilium verus quod mittit amicusIllud amicicie cunctis optabile nomenFirmum percipies quāuis formidine pulſaTempore nam fuſco ſolet omnis cedere falſusSed verus ſemper manet. immutatus amicus Un̄ ſequor

Prola prima Diſtin. i.de concilio ſacro conuocando perſynceriſſimum Romanorum regeꝫSigiſmundum.¶ Sponſus¶ Eradmirabilis celorumſtellarūqꝫ diſpoſitio. pultritudine quadaꝫ preclariſſima decorata. ſapientiam atꝫ intellectꝰ diuini venuſtiſſimā ſubtilitatem p̄nunciat. qͥbus vt omnis retur humani

perſpicacitas ingenij mundꝰ iſte ordinatione pulcerrima conditus eſtꝓpter orbis inferioris cōuenientiāplacentiſſimā vt hierarchia terreſtris. diuine pre omnibꝰ ꝯformeturvenuſtati. ⁊ ordini deiformi. Ad cuius cōformitatē tota hec principūmachina dirigit̉. tendens in ſupremū opificem. candorē lucis eterne.qui eſt fons ſapientie et verbuꝫ deiin excelſis. deus de deo. lumē de lumine. claritas de claritate de patrꝭ.ſubſtantia genitū verbū nō factū.