Liber primus de cōſolatione eccleuie

Sponſa meo ſponſo ſeruaui poma vetuſtaEt noua mala ſimul pulcro candore venuſta¶ Netrū ſextū in quo ſponſa mouet̉ con ſpōſū qꝛvidet̉ ip̄am deſeruiſſe in iſto tempore tribulatōisHeus p̄terijt fingens ab amante receſſumSubtraxit greſſuꝫ ſpōſꝰ mea limia ſꝑnensDulcoris guſtum mihi tollit ſpōſus ameniVberis hinc pleni lactis pellitqꝫ ſaporemSponſa meū quero gyrans et querito ſponſumNec dat reſponſum nec percipit aure vocatusSurgo meo curro me queſtus cura fatigatNec per queꝫ figat ſua lumina cernit ocellusCuſtodes ſed me cernunt quam vulneris ictuDiro conflictu quātiunt mea vellera tolluntHeu dolor heusqꝫ labor pudor hic mea dira raAbſtraxit vina dulci ſtillantia vite(pinaHeus ſponſi facies heus eius pulcra figuraEſt mihi iactura quam ſpernit amatus amoreMetrū ſeptimū in quo ſpōſa perit qꝛ ſi alilqͥs vidit ſponſum ꝙ oſtendat ſibi illum.AUm vos vidiſtis hūc ꝓ quo mēs mea meret¶ Tui totis heret affectibus iſta figuraDicite ſi ſponſum vidiſtis ſiqꝫ tuliſtisHunc humeris iſtis capiam ſemperqꝫ teneboDicite ſi lateat magno ſectabor amoreEius vt ex ore vocem mittat mihi dulcemNecrum octauū in quo vocat ſponſumIc vbi ſponſe manes ſolito quem diligo niſud Que ſplendore tuo ſū pulcra venuſtaqꝫ viſuDic vbi ſpōſe cubas ne ꝑ vaga ſim vaga currēsAiccidas rogo te mihi ſubde ſilentia queſoAudi nūc miſere vocem. carmēqꝫ dolorisHorroris planctum tua te precor audiat aurisAſetrū nonū in quo loquit̉ ſponſocantās carmen el egiacum ad ipſūE mihi ponſe icꝰ mͥ. ve. ve ve mihi ſpōſev P dolor o rabies ve mihi ſponſe meusTerricolis ſic predixit dulcis ꝑanimphUe. ve. ve. ſit eis. ve mihi ſponſe meusIn me tela. mea proles traiecit iniqua