Liber primus de cōſolatione eccleſe
¶ Incipit liber primus de cōſolatiōeeccleſie Metrū pͥmū Sponſe plangētis In quo plāgiſponſa recolens ſtatus pͥoris delicias et amenitatemCorēs delicijs cantabā carmina letisDulcifluos qꝫ ſonos me reſonāte dabātTSciſmata ſcindebā. ſectas vanas qꝫ cauebamDogmate mellifluo ſciſmata deſpiciensAFortis et armata conſeui ſemina grataLumine que rūtilo lumina clara dabamMater eram natis chriſti de ſorte vocatisGrata mihi ſoboles grataqꝫ mater eramPetra mihi petrus phebus radians mihi paulusSponſa fui domini. ſponſus et ille mihiCetus apoſtolicus cantabat cantica TuiusDelicias colui. terrea queqꝫ rigansSecta procaxqꝫ grauis. ſententia falſa rebellisNon eſt fuſa meo dogmate ſplendiferoCandidā tota patens. maculā rugam qͣꝫ relinquēMelle fluens fueram dulcia mella gerensMecum plauſerunt et dulce melos cecineruntClimata ſeptena carmine mellifluoAſtra poli radijs ſplendebant ſplendida clarisNumina ſtellifera gaudia plura dabantMetrū ſcd̓m in quo plangit ſponſa caſum pͥmiſtatus et inuehit ꝯtra papā cardiales ⁊ aliosp̄latos ecc̄ie qui ſūt oēs vicio ſymonie irretitiEd reſtat lachrymoſa dies qua triſtia promoIEn lachrymoſa dies carmina flenda dabitFlebilis iſte dies cecidit. qua gloria ſponſeGloria qua cecidit en lachrymoſa diesTriſte dabo carmen plauſum quia triſtia pelluntAudiat hinc ſponſus. Nam lachrymoſa diesProſternor fortis collidor leſa reformansCuncta fouens pereo. viua regens moriorMe gratam matrē perimit mea proles iniquaQuam genitam paui pectore ſepe meoQuis vidit ſimile quis talia ſenſit amaraꝘ ꝓpriam voluit quiſqꝫ perire matrem.