Druckschrift 
4 (1484)
Entstehung
Seite
CCLXIv
Einzelbild herunterladen
 

Tractatꝰ magrī Ioh̓ Garſon

pregrauēt intolerabili iugo ceruices ſubditoꝝ. verum hoc alibi Propoſitio. xviij. Lex ciuilistolerans vſuras aliqͣs nō ideo ſꝑdicenda eſt ꝯtraria legi diuine vl̓ecc̄ie. Poſſꝫ hic fie̓i declaratio qͥdſpectet ad legē ciuilē et qͥd ad canonicā et quid ad theologicā. ſuꝑqua re alibi traditū inuenit̉. Quatū vero ſpectat ad pn̄s ſatis eſt dicere ꝙ legiſlator ciuilis attēdit cōſiſtentiā reipublice ad ꝯſecutionēpacifici ꝯuictꝰ inter ciues vt ꝙ nōfiant furta rapine homicidia et cetera hūanū cōuictū turbātia. Sꝫqꝛ frequent̉ effrenata neqͥtia nonp̄t ex toto ꝯpeſci agit more prudētis medici tolēat minora mala vtpeiora vitent̉. Datū ē iā exēplumde meretricibꝰ et in antiqͣ lege delibello repudij et de vſuris dadisalieno ſicut eſt textꝰ Deutꝭ. xxiij. iāallegatꝰ. et xxviij. Fenerabis gentibꝰ multis et ipſe a nullo fenꝰ accipies. Apparuit aūt minꝰ maluꝫ ꝙvſure leues fierent ꝓ ſuccurſu indigētiū. qͣꝫ vt inducerent̉ ꝑ indigentiā furari rapere aut paſſiꝫ diſtrahere ſua bona mobilia vel immobilia viliſſimo p̄cio cū dāno lōgemaiori qͣꝫ eſſet moderata receptioſub vſuris. Hec inde iudei viuerētin ocio ꝑ oppreſſionē incredibilexp̄ianoꝝ qͥbꝰ fenerant̉. Cōſtat ātꝙ hec tolerātia cōſona ē dictamini naturalis rōnis. imo ⁊ diuine legis p̄ſuppoſito pcc̄o. Cōſtat p̄tēaꝙ papa ſicut ē immediatꝰ dominꝰbonoꝝ tēporaliū p̄ſertim laicorūſic non debet paſſim irritare leges

vtiles ꝓ diſpēſatiōe taliū bonorūcōſtitutas. vtiles inqͣm ciuilit̓ licetfiant cū pcc̄o quo ad finem beatitudinis conſequende. Sufficit ꝙpapa vel eccleſia ſignificent vel piudicent tales vel tales contractꝰillicitos eſſe de iure euangelico etin foro conſciētie Si āt vltra voluerit papa procedere per irritationem etiam ciuilem omnium hiuiuſmodi contractuum per penam excōmunicationis ⁊ aliter. ſicut videtur feciſſe in quadam conſtitutiōeet concilio gene̓ali non eſt noſtrūos ponere in celum Supponimusbonis rationibꝰ et circumſtantijsmotum eē et nolle moderationibꝰvtilibꝰ obuiare Propoſitio xviij Lex antiqua prohibens iudeisvſuras proximis ſuis. ſed de alienis concedens inuenitur apud doctores habere multiplicem intellectum. Dicentes enim ſic vſurā eēillicitam ꝙ nullo modo poteſt bene fieri. ſicut nec mendaciū. ponūtconſequenter iudeos peccaſſe dando alienis ad vſuram et ꝙ deꝰ ſufficienter edocuit eos ſuper hoc ꝑviros eleuatos ⁊ propheticos cōmendantes eos qui pecuniam ſuam non dant ad vſuram. ſicut inpſalmo. et in Ezechiel̓ xxviij. Naꝫplus loquendo de proximo qͣꝫ dealijs quia etiam omnis homo cenſendus eſt noſter proximus. exponunt vlterius ꝙ dum permittituriudeis Deutron̄. xxviij. ꝓ benedictiōe ꝙ fenerabuntur extraneis fenus hic accipitur pro ſuperabundantia non ꝓ vſura Iel dicūt ꝙ

.