Druckschrift 
4 (1484)
Entstehung
Seite
CCLIr
Einzelbild herunterladen
 

de contractibus ſcꝫ redditibus

C Cli

Ergo in alijs in quibꝰ eſt cxp̄ſſe a iure ꝓhibitū xp̄ianos hr̄emertiū iudeis om̄ino videt̉ eſſeꝯceſſū. qꝛ oīa ꝯceſſa ītelligunt̉it̓ exp̄ſſe ꝓhibita. vt notat̉ de trāſlatiōe int̓ corꝑalia Sꝫ iudeismercari emē et vēde̓ ē xp̄ianisexp̄ſſe a iure ꝓhibitū. igit̉ videt̉ ꝯceſſū Itē xp̄ianos hr̄e cōmertiū iudeis emēdo vēdēdo ſcitecc̄ia et patit̉. nec ꝓhibet ergo videt̉ approbare Iteꝫ ecc̄ia ꝑ̄mittiteos nobiſcū ꝯmorari ꝓpter humanitatē ꝯcedit eis multa pͥuilegiaet ꝓhibet ne moleſtent̉. vt de iud̓ca. iudei pͥmo. et plura iura. ſedqūo pn̄t ꝯmorari nobiſcū niſi vendant̉ eis nc̄aria vite: igit̉ Itē qn̄qꝫ ꝓpt̓ delicta iudeoꝝ ꝓhibenturxp̄iani hr̄e ꝯmertiū ip̄is ẜm iura. igit̉ ceſſāte tali ceſſabit effectꝰ et erit licitū ꝯuerſari ip̄is. et ꝯn̄s hr̄e ꝯmertiū eis emēdoet vēdēdo Itē vſurariꝰ vſurariāp̄t donare vēde̓ et cuꝫ mercariqꝛ res aliena licꝫ poſſit obligari p̄t tn̄ vēdi etiā neſcio dn̄o. et p̄talteri dari. vt. ff. de conhēda. emp̄et. l. alienā. qd̓ tn̄ dꝫ intelligide re mobili. qꝛ ſi res īmobilis vederet̉ furtū ꝯmittit̉. vt. ff. cōtrahēda emp̄. et ven. l. ſi in emptione.imo ſi pecūia aliena emo nomine mro ꝓpria mea ē res ēpta et illiꝰ cuiꝰ erat pecūia. ti. de rer̄ven ſi ex pecuia. igit̉ licet vſurariteneat̉ ad reſtitutionē tamen vereemit pecūia vſuraria Ad pri iſtoꝝ rn̄r breuit̓ ꝯcedēdo iudei tenent̉ ecc̄ie dare decimas pre

diales de t̓ris qͣs colūt vel de poſſeſſiōibꝰ ſi qͣs hn̄t. ꝓut etiā tenent̉fures et latrones qꝛ in talibꝰ t̓riset poſſeſſiōibꝰ ecc̄ia hꝫ qd̓ ſuū ēſcꝫ defraudari dꝫ ecc̄ia ꝓpt̓ maliciā poſſeſſoris iniuſte poſſidētis.vn̄ minꝰ hr̄e debꝫ qd̓ ſuum eſtde talibꝰ t̓ris vel poſſeſſiōibꝰ ab illo poſſidet iniuſte qͣꝫ ab illo quipoſſidet iuſte Et ex arguiturSi ecc̄ia recipit ſuū etiaꝫ de maleadqͥſitis cur non laici ſua vēdūtab eis qͥbꝰ vēdūt ſua reciperēt ſuum Rn̄r bn̄ cōcedēdo pari rōe ecc̄ia recipit ſuū de male adqͥſitis etiā laici ſua vēdūt reciperepoſſēt ſuū etiam de male adqͥſitisab illis qͥbꝰ vēdūt. et hoc ſi in illismale adqͥſitis vel apud illos qͥbvēdūt haberēt aliqͥd qd̓ eſſꝫ ſuuꝫſꝫ ī caſibꝰ ꝯcluſionū con qͣs fit iſta laici vēdūt ſua iudeis vl̓ alijsvſurarijs nihil p̄ter vſurā hn̄tibusquā tenent inuito illo a receꝑūt nihil hn̄t qd̓ ſit ſuū in rebꝰ poſſeſſis ab vſurarijs vel apud vſurarios. igit̉ nihil iuſte et licite poſſūt reciꝑe ab eis ſuis vēdunteis Et eodem rn̄r ſi fiat argumētū de decimis ꝑſonalibꝰ Ętiaꝫdato ꝯcederet̉ iudei etiā tenerent̉ ad tales decimas. qd̓ tn̄ꝯcedit̉ cōiter a doctoribꝰ iuris canonici. vt pꝫ gloſā in. ca. de t̓risde decim̄. dicētē iudei qꝛ ſūtde corꝑe ecc̄ie ſoluūt decimasꝑſonales. Ibi tn̄ aduertendūglō illa et ſi ſūt ſimilia dc̄a intelligi debēt iudei non ſoluūt decimas perſonales. nec ecc̄ia dꝫ eas

I z