Traccatus ingrī heurici de hoyca

nō poſſint in ꝑſona Puta ꝙ ꝑſona obliget̉ ad ſoluēdū redditꝰ aliqͦs nō referēdo ad rē aliā certā d̓qͣ redditꝰ hr̄i pn̄t Et rōnē reddūtqꝛ in tali obligatiōe nō res ſꝫ ꝑſona libera obligat̉. q̄ obligari vl̓ pigne̓ari nō p̄t ¶ Sꝫ cōtra ꝑſona libera p̄t in ẜuitutē redigi et in obfidē poni igit̉ ꝑſona libera p̄t obligari. igit̉ et impignerari. ꝯn̄s tencū reductio in ſeruitutē magna ſitobligatio et obſidis poſitio. veraſit impigneratio An̄s māifeſtū eſtex ſcripturis ſacris vtriuſqꝫ teſtamēti noui et vete̓is ex gloẜ aucͣtēticis et pl̓iuꝫ auctoꝝ .ſ. Augꝭ. et aliorū dictis atqꝫ ex legibꝰ hūanis q̄oīa ita māifeſta ſūt. qd̓ nō eſt optalia ſingillatim aut diſtincte allegare In̄ qͣꝫuis ſeruitꝰ illa diſpotica dura vel abiecta de qͣ loquūt̉ph̓i ⁊ leges dīne ⁊ hūane nō ſit delege nature ẜm pͥmeuaꝫ hoīs ꝯditionē: nō tn̄ ſꝑ ē iniuſta pꝰ hoīs lapſū et p̄uaricationē Nā ſic̄ patꝫ ꝑAugꝭ. xix. de. ciui. dei. c. xv. Deꝰ itahominē ꝯdidit ꝙ ip̄m roͣlē ſc̄m adimaginē ſuā voluit niſi irrōnabilibꝰ dn̄ari. nō hominem homini. ſꝫhominē pecori Cōditio aūt ẜuitutis mere intelligit̉ impoſita pcc̄ori.ꝓin̄ nuſqͣꝫ ſcripturaꝝ legimꝰ ẜuūan̄qͣꝫ hͦ vocabulo noe vſꝰ pcc̄m filijvindicaret Nomē itaqꝫ ſſtd̓ culpameruit nō natura Et pꝰ q̄dā ſb̓ditaugꝭ. pͥma gͦ ẜuitutis cā pcc̄ꝫ ē vthō hōi ꝯditōis vincl̓o ſb̓deret̉ qd̓nō fit niſi d̓o iudicāte apd̓ quē nōē iniqͥtas et nouit diuerſas penasdiſtribue̓ mēitis delinquētiū ¶ Exhis pꝫ ꝙ ꝑſōa q̄ libe̓a ē p̄t illiber

tari et in ẜuitutē redigi meito pcc̄ꝓprij vel alieni iuſto dei iudicio qͥmeritis delinqͣtiū nouit diſtribue̓penas Ita chanaan cū toͣ poſteritate ſua mēito pcc̄i pr̄is ſui chamaddictꝰ ē ẜuituti Sic ec̄ iā ſi qͥs bonꝰ princeps vel qͥcūqꝫ iuſte dn̄anscōitati vide̓t aliꝙͣ ita vicioſū ꝙ libertas eius nociua ſit reipublicepoſſit eū iuſte pūire pena ẜuitutisſic̄ ec̄ in certis caſibꝰ poſſꝫ eū iuſteoccide̓ ꝓpt̓ bonū reipublice Itē ꝑſona libe̓a ſeip̄aꝫ p̄t volūtarie vēde̓ et ꝓ p̄cio ẜuituti ſe ſb̓ijce̓ vt apparet exo. xxi. et deū. xv. ¶ Itē ꝑſona q̄ libe̓a ē p̄t capi in bello ⁊ iure belli in ẜuitutē redigi In̄ augꝭxix. de ci. dei. c. xv. Origo vocabuliẜuoꝝ in latina lingua inde credit̉ducta ꝙ hi qͥ iure belli poſſēt occidi a victoribꝰ ꝯẜuabant̉ et ẜui fiebāt a ſeruādo appellati Ex his arguit̉ ad ꝓpoſitū nr̄ꝫ ſic Aliqͥs hn̄sẜuū in ẜuitute diſpotica de qͣ nūcdc̄m ē hꝫ in eo ẜuitutes ꝑſonalesigit̉ hꝫ. in eo redditū ꝯſtitutū ī ꝑſōa. ꝯn̄a tenet cū ẜuitꝰ ꝑſonal̓ qͣmdn̄s hꝫ ī ẜuo ſit ius ꝑcipiēdi operas ac alia emolimēta ꝓueniētiade ꝑſōa ẜui q̄ ec̄ eſtimari ⁊ mēſurari pn̄t pecūia. ſꝫ tale ius ē vere redditꝰ. igit̉ ⁊cͣ ¶ Itē hn̄s talē ẜuū loco ẜuitij et oꝑaꝝ p̄t ec̄ ẜuo ꝯſētiēte ī eo ꝯſtitue̓ redditū vel cēſū ānuuꝫ alicꝰ certe qͦte pecūiaꝝ. qͣm qͥdēqͦtā ille de labore vel induſtria ꝑſonali ꝯuenient̓ dare poſſit ¶ Itēhō qͣntūcūqꝫ liber ad tēpꝰ vel advitā ſuā totā ſaltē qͣꝫdiu de ſuo labore vl̓ īduſtria vltra ſuā nc̄itatētātū vel tātū p̄t reſiduaē̓. obligae̓

5