Tractatus Magiſtri Henrici de hagia
in xp̄ianos int̓ qͦs ex vſuris viuēꝑmittunt̉ ꝙ qͥdā xp̄iani manifeſtedāt. ad vſuras qͥdeꝫ iudeis pecunias ꝯcedūt et vſuras cū eis diuidūt. quidā palleatis vſurarie iniqͥtatis cōtractibus et mōis varijsſine labore ſtudēt diuitijs abūdaeDe iſtis ergo xp̄ianorū vſurarijsin hoc peioribus iudeis dicenduꝫeſt ꝯn̄ter vbi qꝛ xp̄ianoꝝ auaricisvſuras ſubtiliores ſūt iudeis ⁊ eoacutiꝰ ſtudēt hāc palleare iniqͥtatēquo apertius et vl̓ius ꝓhibita eſtxp̄ianis qͣꝫ iudeis Id̓o ad depalleādū iniqͥtatē illā apud xp̄ianosmultifarie obūbratā Expedit iamartentiꝰ et ſb̓tilius videre deſpēbvſure et ip̄ius deſcpͥtionibꝰ ac modis varijs caſibꝰ et ꝯtractibus qͥbus aꝑte et occulte ꝯmitti ſolꝫ etde caſibꝰ ſeu de contractibus in qͦbus ꝯmitti videt̉ et tn̄ nō ꝯmittit̉.Capl̓. xxxj. de diuiſioneyſure in varias ſpeciesNantū ad pͥmū ego iuriſte dicūt duas ſpēs vſureeſſe videlꝫ vnā ſpūalem etaliā corꝑalē Prima eſt equa qꝛ ꝑxp̄m in euāgelio iuſſa vbi ait Nōne oportebat te dae pecuniā meānumularijs ⁊ ego veniēs cū vſurꝭ.exegiſſē eā Scd̓a vero vſure ſpēsvidelꝫ corꝑalis de qua hic agimꝰmoͣris iniqͥtas eſt vt in ſuꝑioribꝰon̄ſum fuit Ueꝝ nō videt̉ nec eſtdiuiſio hec vſure in ſpēs ꝯueniensqꝛ vt ex p̄habitis eſt manifeſtū ſoū̓ figuratīe et ꝑabolice lucrū bonoꝝ oꝑm dr̄ vſura ſpūalis Sic̄ gͦfatuū eſſet dice̓ ꝙ due ſint ſpecies
vitis ſcꝫ ſpūalis et corꝑalis eo ꝙͣxp̄ūs dixit Ego ſū vitis vera Itain ꝓpoſito et in cet̓is pl̓ibus ſeruitdiuiſio vſure ẜm ꝓportionē eiꝰ adſortē vel ad pͥncipale vt in centeſimā vel ſex ageſimā vel aliā quotāde qua habet̉. xlvij. di. Eſt diuiſioin ſpēs qꝛ eſt ſolū ẜm magꝭ. ⁊ miꝰq̄ ꝯſtituūt gradus vſure et n̄ ſpēsUeꝝ tn̄ vſura ꝓprie dicta diuidit̉in vſurā ſortis et in vſurā vſurarūque ſcꝫ ſcd̓a imꝓbū fenꝰ appellat̉qꝛ om̄is ip̄am exercēs fit infamisip̄o iure et ẜm leges verum ꝙ ẜmalios in vtraqꝫ pcc̄m moͣre cōmittitur ⁊ infamia irrogat̉. vi. q. i. Infames Itē meliꝰ diuidit̉ in vſuraaꝑtam et palleatā et in vſurā exteriorem ⁊ interiorēCapi. xxxij. de quatuormōis qͥbus mutuatio fieri poteſt.Irca qd̓ aduertendū ē omutuatio in qua pͥncipal̓rt primo ꝯſiſtit vſura pōtqͣdruplicit̓ fieri. pͥmo cū pacto lr̄isvel fideiuſſoribꝰ firmato deſuperreddēdo aliqͦ vt ē pecunia vl̓ resvel vtile obſequiū ⁊ ẜm hoc vſuraeſſet ex mutuo lucrū pacto vel pignere exactū Scd̓o mutuatio pōtfieri ſine pacto licet pͥncipalit̓ fiatex intētione vel ſpe cōſequēdi aliqͥd p̄dictoꝝ vltra ſortē ita videlꝫꝙ ſi mutuas nihil vltra ſe obtenturū ſꝑaret mutuaturus nō eſſet ⁊ẜm hoc vt dicūt vſura eſt quicqͥdſorti accidit primarie intentum velſperatū. Tertio aliquis mutuarepōt nō cōſtituendo pͥncipalit̓ cāmmutuādi lucrū tꝑale ſed ſpūale vt