Tractatus magiſtri henrici de hacis
rum. Item ex p̄rogatiuis et pͥuilegijs ꝯceſſis ꝓhibitiones tales facere poſſumꝰ Itē cur nō lice̓t hisqui plꝰ in colēdo vineas ꝑdider̄tvt diuites de ſuis vinis reẜuatisdamnū recuꝑare Ip̄i etiā ſūt quipͥncipalit̓ portāt pondꝰ exactiōiset ſteure. ergo licet eis quōcūqꝫ derebus ſuis lucrari qͣntū pn̄t. Sedqͥd ſunt hec niſi excuſatō in pcc̄is:Hōne ꝟbi gr̄a in r̄gione hac tātūbladū abundat ꝙ magna ꝑs deducit̉ ī regiōes circūiacētes. Nōne ſūt regiones multe minꝰ longede bladis hn̄tes vbi ſolū ceruiſiahabet̉ ⁊ cariſtia panis nō eſt Itēper cariſtiā panis ſe excuſātes nullam rōem hn̄t ꝓhibēdi ne ceruiſiaaliundē adducat̉ vel de blādo abalia regione adducto hic decoqͣt̉¶ Scd̓a eoꝝ ratio minꝰ valet qͥavidemꝰ ꝙ in regionibus fecūdisvbi eſt vel fuit ſolū cultura agrorū ꝓ frumētis. plurimū cōis victeſt copioſior Quid etiā boni vēitcōitati ex nimio cultū vineaꝝ Nōne inde vēit ebrietas. diſcordia. luxuria. homicidia ⁊ ſimilia vicia Etſi diuitibꝰ ad cumulandū pecūiastalis cultura ꝓſit tn̄ finaliter pauperes deſtruit Tū qꝛ euentus crementi vineaꝝ dubiꝰ eſt Tū qꝛ vincultura magnoꝝ eſt ſūptuū. ꝓpterqd̓ ſi ſemel pereūt pauꝑes recuperare nō poterūt. vel difficulter qͣreꝯueniētius eis eſſet colere terramhabilē ꝓ bladis De blado enimpoſſent comedere bibere et aīalianutrire. qd̓ facere nō pn̄t de vinisPro qͥbꝰ etiā ſuffice̓t cultura mō-
tiū ꝓ frugibꝰ inutiliū qꝛ magis vtmedicina ſit. inſtitutum eſt vinumqͣꝫ vt ſit cōis potus hoīm Apl̓s ꝯceſſit vſum modici vini ꝓpter infirmitatē ſtomachi Propheta dicitvinū eductū de terra vt qn̄qꝫ t̓ſtecor hoīs letificet. nō vt qͦtidie hominē inebriet ¶ Ad tertiam rn̄det̉ꝙ p̄rogatiue libertates et priuilegia nō dant̉ ciuitatibꝰ vel cōitatibus vt ſub taliū coloe̓ illi qui p̄ſūtimpie et inique agāt. nō fuit illa intentio pͥuilegiantiū. cū hoc ſit pͥuilegioꝝ dānabilis abuſio Sꝫ dant̉vt pleniꝰ bonū cōe ab his qͥ p̄ſūtꝓcurari poſſit Itē ſicut ingruensnc̄itas frāgit cōem legē ita pͥuilegia et libertates interrūpit. ſic̄ manifeſtū eſt de pͥuilegijs cleri tēporeguerre vel alteriꝰ inopinate nc̄itatis Ita in ꝓpoſito de pͥuilegijs ciuitatis cuiuſcūqꝫ Itē ſicut ꝑ varietatē tꝑm hoīm ⁊ ꝑticulariū caſuūmoderari oportꝫ et variari legesIta et pͥuilegia cōſuetudines et libertates Nō ergo valet defenſioilla et minꝰ valet qd̓ qͣrto p̄tenſuꝫeſt. qꝛ pauꝑes ſemel ꝑdētes impēſas ꝓ vineis totū qd̓ habuerūt ꝑdūt qͣntū nō ꝑdūt diuites Nō ſūtergo in hoc caſu a diuitibꝰ grauādi ſed pie p̄dictis modis ſubleuādi. Ꝙ etiā nihil ſit ꝙ vltimo p̄tēdebat̉. manifeſtū ē qꝛ nō ſequit̉ diuites pͥncipalit̓ portāt pōdꝰ exactionis et ſteure igit̉ licet eis indr̄nterqͦcūqꝫ mō in recōpenſā lucrai qd̓nemini lucrari licet cū in cōmodoalteriꝰ. qui aūt ſic lucrari volūt qͦdmirū ſi iuſto dei iudicio tandē gra-