Aimittere Cancellariam

Clx

Bn̄dictuꝫ ne cede̓t ab amicis hocſuꝑbie ſcuto fuiſſe deceptū. qͣſi videlicet ecc̄ia recederet cū ſua ceſſione. nec alius talis ad regimē ipſidebitū poſſe reꝑiri. hec vero plāetentatio demonij meridiani Cōſideret̉ qͣnta ſit raritas deo in cōtēplationis qͥete viuentiū more pͥorū ſc̄oꝝ Ideo ſiquis tenuiter adhoc aptꝰ inueniat̉ cedendū ſibi puto. qꝛ talentū ſuū tale eſt non aliaagibilia ſaltem in tāto. ſicut opusoculi videre eſt nō laborare Habet enī quilibet donū ꝓpriū a d̓o.talē ceſſionē hac cauſa ip̄e Gregꝭ.nazāzenus et papa celeſtinꝰ ⁊ aliplures fuerūt executi Cōſideret̉ ſiad ep̄atum vocarer vel aliud ingens tꝑale bonū an amici cōſulerent oībus ſpretis cancellariā eſſetenendā. eſtimo nequaqͣꝫ. nō dubito tn̄ qͦn nūc ſecurius volendo deſcendere illam deſero qͣꝫ alit̓ aſcēdendo Ꝙ ſi in caſu dimiſſiōis officij ad maiora vel ꝓ mortꝭ. trāſituꝓuidendū reſtaret cācellarie agatur nūc ꝓut tūc. imo tāto ꝓuidiꝰqͣnto deliberario maior eſſe p̄t qͣꝫpͥmū data rapiat̉ occaſio Cōſideretur ꝙ multi etiā ex amicis ⁊ quidicūt ꝑicula ſe videre pn̄t abſquetātis inuidie odijs et aduerſitatūcauſis ſubire illud onus gratis inquo tātis gͣuatus ſū oneribus etnō irrōnabiliter vſqꝫquaqꝫ qͦrundam vexatꝰ odijs. qͥbus ꝑ meamforte ambitionē aut importunitatē ſpes quā ſitiunt adempta eſt etextorta Ꝙ ſi renuant videant qͣmequo mecū agant iudicio. attēdātne digito mouere nolint̓ onera q̄

in eis ceruicibus nolūt immanereDeniqꝫ neminem dubitare arbitror qͥn liceat ẜm iura oīa reſignare bn̄ficiū tale. reſignare in manuſuꝑioris. et vel religioneꝫ intrarevel aliter viuere. p̄ſertim bn̄ficiumaliud curatū habēti Ꝙ ſi licet. cognoſco me ⁊ mores meos. certusſum certitudine tali quam in talimateria ſufficientem exiſtimo ꝙmihi eſt expediēs Ꝙ ſi fingant nimis me amātes illud nō expediēseſſe reipublice vel alioꝝ ꝓfectui.audiant diuinū tonitruū Quid ꝓdeſt homīſi totū mundū lucretur.Uid eant demū ne ſint inter illosde qͥbus alibi Inimici homīs domeſtici eius Illud etiaꝫ pueris decātatū Que nocitura tenes qͣꝫuisſint chara relinq̄ Et ne me mutationis culpabilē arguant. ſi nunctam vehemēter fugio qd̓ tam diligenter ꝓſecutus ſum ſciant quiameū ſapere cum etate et experientia creuit. et me ſpes plurima fruſtrata eſt. certū vero eſt id idē illd̓tꝑibus mores ſapiēs Ꝙ ſi allegetur infamia mea. ſcio ꝙ per infamiā et bonā famā ꝑgitur ad celūScio ꝙ pro minimo mihi eſſe dētvt ab humano die iudicer qui meiudicat dn̄s eſt Ceteꝝ nō populari rumore. ſed ꝯſcientie ſimplicitate xp̄iani vita metitur Cōſultiꝰ ꝓfecto et honeſtius eſt illud vltrofacere qd̓ tandē ab inuito vl̓ ip̄amors extorquet¶ Expiiciunt.