omniū ſanctorū

lxxv

oſa. vel ab offenſaꝝ diuinaꝝ reliqͦis aut occaſionibus liberari deſiderat ¶ Secundā conſideratio. Noneſt inopinabile ẜm eandem animāſimul et ẜm idem diuerſis tamē reſpectibus lugere et conſolari inſtarxp̄i. Si em̄ ꝯcedimꝰ animā ſimul intelligere recte et reflexe ⁊ de iudicioſuo formidoloſo certitudinalit̓ iudicare non videt̉ repugnātia ꝙ deluctū actuali tanqͣꝫ d̓ obiecto ſimulhabeat̉ actual̓ ꝯſolatio Nec aliqͥdapparet obſtare niſi ꝙ motus horūactuū ſunt ad ꝯtrarios effectꝰ. vnꝰad fugā. alius ad ꝓſecutionē. vnꝰad dilatationem cordis. alius adconſtrictionem. ſed hoc vltimuꝫ deluctū et conſolatione in ſenſualibverum eſt ita non ſe habere. in ſpiritualibus forte non eque. Cuius reiſatis vident̉ exꝑientiā dediſſe ſanctoꝝ plurimi quoꝝ vitā cū in luctuꝯtinuo eſſet. facies tam̄ ſerena ⁊ iocundā et inter medias lacrimas mira leti hominis ſuauitate et trāquillitate reſperſa fulgebat vt in Martinō. Dat exemplū climacꝰ de pueroſimul flente et clare ridente Et venerabilis Richardus tradit in eodēhomine cōtemplatiuo ſimul eſſe raptū mētis ad diuinā exemplo moyſi poſiti intra caliginem in monte etſimul fieri rebellionē in ſenſu moreidolatrantiū in valle. Ad hoc pōttrahi illud de Enea Mens immotamanet lachryme voluūtur inanes.Uel dicamꝰ. vt om̄is calumnie tollat̉ occaſio ꝙ luctus etᵇ conſolatioeandē anima tanta celeritate alter-

natim inuicē afficiūt quantā diſcernere non valemꝰ Et ꝯſequenter ponet̉ motꝰ cordis quaſi tremulus etmixtus ex ꝯſtrictione ⁊ dilatationeforte ſimilis motui campane dū tremit. et corde cithare dū reſonat. etita mirabilis armonia fit in cordenoſtro ex hac mutua percuſſione luctus et conſolationis qualeꝫ armoniam explicare ſicut difficile eſt itaexperiri facile. Hunc tremorem notabat exhortatio ꝓpheticā exultareiubens deo cū tremore. Exultatioquippe ſola dilatando facile euāneſceret. ſi luctus reprimens nō induceret hunc tremore. Quo tremoretandē exercitata anima more alaude volitando cantantis cadit in felicem ſpāſmū. et in illā extaſim rapitur vbi dicat cū ſilentio Bonū eſthic nos eſſe. Et illud. In pace in idip̄m dormiā ⁊ requieſcā Deniqꝫ ꝑdicta elucent veritates quas inopinabiles rident carnaliter ſapientesdū apl̓us precipit eſſe ſicut triſtes.ſemꝑ aut gaudentes. Et ꝓph̓a. ẜmmultitudinē doloꝝ meoꝝ in cordemeo ꝯſolationes tue letificaueruntanimā meā ¶ Tertia conſideratioAduerſitates corꝑales et luctꝰ ſenſuales trahūt de ꝑ accidens ad luctum bonū. Ex ſe em̄ indifferentiaꝫhabent ad honeſtū vel inhoneſtuꝫita ꝓſperitates et vana gaudia exoppoſito vehementer impediunt. ꝓpterea fortuna moderate aduerſaſecurior eſt regulariter et optabilior qͣꝫ multum proſpera. Hec quidēdeduxit certa ratione Boetius. Et