AmnihusSermo de

Et operimentum tuum vermes remorſus ſcilicet amariſſimi peccatorum. Iacet caro cū pcc̄ore ⁊ teterrimum fetorem illecebraꝝ eructuatIacet mūdus et duros curaꝝ aculeos ingerit atqꝫ mordaces defiderioꝝ pulices multiplicat Iacet diabolus et horridis fantaſiaꝝ erroꝝemulationū ambiguitatum ſpinisiter turbat. Pernicioſos nimirumhos dixerim cubicularios aīaꝝ qͥbus irrepentibus ꝑ eccleſiaſtica cubilia attracta eſt ſordidiſſima diraqꝫ diſſenſio. ꝯculcans omnia om̄iaꝓterēs. ſꝫ de hͦ portentuoſo ſciſmate in ſacris eccleſie cubilibus ſe verſante qualis vnqͣꝫ ſermo ꝓ rei indignitate ſufficiet enarrare; Quantoꝯſultius erat viri pr̄es ⁊ fr̄es quanto iuſtius aduocae deū in cubiculū.ſuū in cubiculū ꝯſcīe. qd̓ adeo coanguſtū et breue eſt dicit ſermo ꝓpheticus vt duos caꝑe nequeat. Quales duos; Sponſū et adulteꝝ. deum et mundū. Ita ꝑgebam declaniare ꝯtra vanitates ⁊ inſanias falſas hominū ꝯtemnentiū cubiculuꝫꝓprie ꝯſcientie. hominū alibi gloriāalibi letitie oleū cū fatuis virginibꝰmira ſtoliditate querentiū. Cupiebam inſuꝑ ſpecialiori deſcenſu tresorantiuꝫ thalamos morales contexere ẜm tres ſtatus hominū quospreſenti ſermoni videmus intereſſe.Quoſdam intueor incipientes ⁊ iuniores. hos appropriate monere cōnabar ad mundiciā cubiculi ſui. qd̓ꝯſcientiam appellamus. nam in pue

ris nonne debet angelica puritaseffulgere. Alij ſunt ꝓficientes et ꝓuectiores. his ſuadere conabar molliciem cubiculi ſui quod eſt conſcientia vt etmites eſſent non reliſtētesmalo. contra crebriores illius etatis inſultus per patiētiam et miſerationem non eneruatam ſegnit̓iem fierent molliores. Deniqꝫ r̄liquos aſpicio ſeniores ⁊ perfectos. hos mais decet quierum tranquillū qꝫ cuhiculū. vbi ſomno contemplatōnisIn pace in id ipſum dormiant cordein ſuperne viſionis ſpectacula vigilante. Quale eſt illud Ego dormioet cor meū vigilat Ita inqua pergēmeditabar. dū ſtudioſitas ſpeculatrix aut affuit aut affuiſſe viſa eſt.que greſſū orationis nr̄e retorquēet ad ſupernos vnde ceperamus ciues regredi ſuadebat ml̓ta ſuꝑ eorū ſtatū. ml̓ta ſuꝑ eoꝝ felicitate leticia et exultatiōe diligent̓ int̓rogāsz ¶ Dic primo inquit ſi letitia ſācto/rū ſit eoꝝ principal̓ btitudo Principalem nō eſſe reſpondi. ſed ad beatitudinē cōſequit̉. que in clara deicognitione et fruitiua eius dilectione cōſiſtit quibus poſitis in animabene diſpoſita tanqͣꝫ conuenientiſſimis formis coniungentibus animepotentias ſupremas cū obiecto ſūme conuenienti cū omni bono. vt ſetitia et exultatio conſequat̉ neceſſeeſt. Laudat igitur ſāctos thema noſtrum a ſue felicitatis effectu. ſic̄ ibiTorrente voluptatis tue potabiseos. Et ibi Adimpleb̓ me letitia cū