Libri quarti decōſolatione theologi.

vertit̉ reprobis ad ſuā aliorūqꝫ ꝑniciem. Uinū quoqꝫ quanto meliꝰtāto furioſiores eos qui ad ſobrietatē ipſo non vtunt̉/ reddit. nō vinivicio ſed potantium. Dicta ſint hecinterim qͣtinꝰ animo tuo triſti mosgereret̉ et ſolueret̉ queſtio facta ſimul vt ea que de theologica ꝯſolatione ſcribimus qualiter et a quibꝰaccipienda ſint vtiliter inſinuaremꝰCōfido in dn̄o ꝙ apud idiotas ſolicitos de ſalute ſua in quibꝰ eſt ſimplex fides. certa ſpes. et ſuauis charitas inſidebūt fructuoſiꝰ in animotheologice ſententie (ideo non fruſtra ſūt) qͣꝫ apd̓ repletos litteris ggnentibus ſcientiā illā quaꝫ inflaredicit apl̓s Oculū ꝟo qͥs neſciat qͣntū turbat aut excecat inflatio; Sualij minus culpabilit̓ neſcio minustolerabilit̓ errātes quos ex doctrina dū moralē querūt certitudinemnullū lumē ratōnis mouet ad aſſenſum cuiuſuis agibilis. tm̄ modo ſatis eſt ſi dicere potuerint Hoc ſcriptū eſt. hoc talis doctor in lecturaſua ſenſit. hoc alius ita poſuit. ſimiles aſpicientibus verſo ad ſolē dorſo ſplendorē eius in montibꝰ quosad aſpectū ſolis nullus ſufficit oſtēdentis digitus attollere. Tur ita:Quia deorſum oculū mergere ſoliti ſūt vbi nō aſpicit̉ ſol niſi circūuolutus caligine Nlane. lucis naturaneduꝫ ſenſibilis ſꝫ intelligibilis itahabet. vt quāto longius ab origine protendit̉ eo fiat debilior craſſior et ſubobſcurior. Propterea ſi lu

Lmen intellectuale iugiter ad infimaꝯſiderādā demergitur groſſeſcit ⁊craſſeſcit quodāmō ineptumqꝫ reddit̉ ſuperiora qͣꝫuis lucidiora cōſpicere. Sed neqꝫ lumē veritatis accipiunt iſti niſi circūuolutū ſit quādāveluti caligine traductionis humane ¶ Monachꝰ Experimur id ſepequod dicis. Sed quid ꝓinde faciendū ſit inſinua ¶ Uolucer. ¶ Monēdi ſūt ab ingreſſu ſtudij non ita figere ſolā in ꝯſtitutionibus ſuis retinendis memoriā vt plurimū moseſt qͥn exerceāt intellectū rōnemqꝫꝯſulāt ex qͥbus pͥncipijs vel moralibꝰ vel theologicis originent̉ hmōiꝯſtitutiones Ita enim fiet vt colluſtrent̉ luie pͥmoꝝ pͥncipioꝝ ꝙ ſi vl̓nolūt vel neq̄unt credāt illuſtratisRecogitēt inſuꝑ preſtantiā hūaneꝯditionis q̄ ad hoc ꝯdita eſt vt totū ſenſibilē mundū qͥ ꝑ ſenſuū portas ingredit̉ imprimēdo ſpēs ſuasatꝫ ſimulacra reducāt in primū pͥncipiū deū cū quadā ſimplificatōneet puritate Ita ꝓcedens a deo mūdus fit eo ꝯtinue vtilior ī ſuis partibus qͦ longinqͥor ꝓut in elemētisvide̓ eſt ⁊ in ſolis lumīe. Rurſus ātreddit̉ ſpūalior magis ac magꝭ. ꝑoꝑationē intellectꝰ agentis in fantaſmata corꝑalia. Ex qͥbꝰ elicit ſuaꝟtute ſpēs intelligibiles ſimpliceset incorꝑeas. Et ſic̄ natū ex carneſenſuuꝫ caro erat ſuo mō ſic qd̓ naſcit̉ ex intelligibili ſpū ſpūs ē Adeoqͥdē vt nō dubitauerit apl̓s dicereQui adheret deo vnꝰ ſpūs ē cū eo