cōſolatione theologieLibri tertij de
peccatū facienti penā eſſe. om̄is ātvirtꝰ magnū ſui premiū eſt Additmalos eſſe impotētes nec adipiſciqd̓ cupiūt. Goni vero deſideriorūſuoꝝ quibꝰ appetūt ſūmū bonū cōpotes ſūt. Nā ꝑticipatiōe diuinitatis dij fiūt Docet rurſus fortunaꝫomnē bonā eſſe. et ꝙ ſepe plus aduerſa qͣꝫ ꝓſpera ꝓdeſt. Deniqꝫ nulla p̄t in iſtis inferioribꝰ mutabilibꝰet caducis bonis atqꝫ fortuitis inueniri vel hauriri felicitas q̄ ſufficientiā q̄ potentiā que reuerentiā celebritatē letitiā ſtabiliter veras donet. Specioſa quidē ſūt iſta ait boetiꝰ ad ph̓iaꝫ tu tm̄ cū audiunt̉ oblectāt. ſed miſeris maloꝝ altior ſenſus eſt. Oſtendenda fuit ꝑ theologiā altior felicitas. quā pete̓. ⁊ infelicitas om̄ino peſſima quā refuge̓deberemꝰ. in cuiꝰ reſpectu pn̄tē mortē nō eſſe timendā aſtrueret. Dolitetimere ait eos qͥ corpꝰ occidūt. ſꝫ euqͥ p̄t aīaꝫ et corpꝰ mittere in gehēna ignis. Cū em̄ triplex ſit maloruꝫpena. q̄daꝫ ꝯtracta. q̄daꝫ inflicta.q̄daꝫ ꝑmiſſa. Primā plurimi nihilipendūt nec aduertunt quā ph̓ia tn̄recte ꝓbat magnā eſſe. qꝛ pͥuat animā magno virtutis bono. tollensab eo modū ſpēꝫ ⁊ ordinē Inflictapena qꝛ ſenſū doloris infert plꝰ extimeſcit̉ et fugit̉. Tertiā vt pͥmā nōattendūt pcc̄ores dū in penā pͥorūpcc̄oꝝ permittunt̉ iuſto dei iudicioad alia et alia crebro labi. Theologia vero xp̄ianoꝝ ph̓ie doctrinasſi recte ſi vere ſūt ſi ſalutares appro
cōſolatione theologiebat vtēs eis iure ſuo et catholicasreddens ſi tenebroſiores ſūt illuminat. Si noxijs erroribꝰ mixte ſūt ſeparat precioſū a vili. illud retinensaliud exterminās. qm̄ nihil inqͥnatū. nihil ſordidū. nihil falſū vel noxiū ſecū intrat. nō ſiſtit in ꝯſideratione ſola mutabilitatis reꝝ infra lahētiū in variabilitate ſortis hūaneIn imꝑfectione fallaci eoꝝ omniūque mundꝰ inferior oſtentat. q̄ ſuntdiuitie. opes. dignitates. regna. gloria. voluptates. q̄ frequētiꝰ recidūtin ꝯtraria. Grigit ſe ꝯfeſtim altiusreſpiciēs vera beatitudinis formānō ſimulacrū quoddā vel idolū beatitudinis quale ſtoyci ponere viſiſūt in honeſto qd̓ ſui ip̄iꝰ premiū ē.ꝓ cuiꝰ obſeruatione mors voluntaria etiā ꝓpria manu (ſicut egit Catho) ẜm eos queri p̄t quā eē viambreuē et expeditā ſed mendacit̉ dixerūt ad libe̓tatē. Sileo de porcinisvoluptatibꝰ epicuri. Sed neqꝫ primi boni ſola ꝯtemplatio qualē locutꝰ eſt Ariſtotꝭ beatitudo dici pōt.ſublimiore et eternā dat theologiaIn cuiꝰ aſpectu/ monſtrat momētaneū et breue hoc tribulationis/ ſupͣmodū immenſū glorie pondꝰ oꝑariin nobis. ꝯtemplātibꝰ nō ea que vident̉ ſꝫ q̄ nō vident̉ Oſtēdit ex aduerſo miſeriā ineſtimabilē fine cariturā qualē nullꝰ philoſophantiū cōcepiſſe viſus ē. Quid āt grauitatishabere cenſebit̉ pena tꝑalis quantalibet eterne vite et morti collataminꝰ certe qͣꝫ ictꝰ leuis virge ad ſuꝑ