xvi
De ꝑpetua abſēcia prelatoꝝ ab eccleſijs ſuis.Ed redeo ad nr̄os epiſcopos qui in omni lubricitate ab ineunte adoleſcentiaeducati tales teſtes vt dixerim miniſtros in eccleſiam inducunt intusquorū geſta memorabilia. Illud ame p̄termitti nō debꝫ ꝙ multi ex illis qͥ paſtorali apice potiunt̉ ꝑqꝫannoſa tempora potiti ſunt. nunqͣꝫciuitates ſuas intrauerunt. ſuas eccleſias viderunt. ſua loca vel dioceſes viſitauerūt. nunqͣꝫ pecorū ſuoꝝvultus agnouerūt. vocē audieruntvulnera ſenſerunt. niſi ea forte vulnera que ipſi ſuis vberibus ſpolijsꝑ aliēos mercenarios eis intulerūtAlienos dixi. qꝛ et ipſimet mercenarij ſūt. qui nō gregis ſui cuſtodiamſalutē. ꝓfectū querūt. ſꝫ ſolū tꝑalisfͥcedis retributionē Itaqꝫ ipſi vere ſunt mercenarij. tm̄ ep̄i habentesnomen qꝛ res ꝑ nomen ſignata ꝓcul abeſt. Nomen etenim ep̄i ſpeculator ſonat vl̓ ſuꝑintendens. ſpeculatorem inqͥt ꝓph̓a poſui te domuiiſrl̓. Hi ꝟo ſuꝑ ouiuꝫ profectu nihilprorſus intendunt. nihil ſpeculant̉.nihil proſpiciunt. ſui corporis curāagūt. ſeſe et nō oues paſcūt. nō magnopere penſantes qͦs ouibus caſus accidat vtrū morbo vl̓ ieiunioꝯſumpte pereant dū ſibi vel ex eaꝝmorte aliquid capeſcāt.De prelatis ī curijs prin
cipum reſidentibusT enim dicet forſan aliqͦsIure eis ignoſcenduꝫ eſt ſiraro ſuas dioceſes adeuntaut ſuas tardiꝰ reuiſant plebiculasqm̄ ꝓ conſilio a principibus accerſiti magna regni negocia tractantinnixamqꝫ ſuis humeris rempublicaꝫ regunt. tutant̉. ſuſtinent. alioqͥngrauiſſime collapſurā. qd̓ vtiqꝫ laudabiliꝰ videt̉ eſſe qͣꝫ ſue priuate reiconſulere. ¶ Primū illud nequaqͣꝫeis dederim ꝙ ipſi vltro a principibꝰ tanqͣꝫ ꝯſiliarij euocent̉. quinimomagnis ſumptibꝰ amicorūqꝫ interceſſionibꝰ hoc impetrant. nō qͥdemzelo aliquo vel cura reipublice cuius nulla apud eos charitas ē. ſedꝓpter ſtipendia et larga munera q̄exinde eis ꝓueniunt. vt alieno ſumptu viuētes ſuarū ꝓuentus eccleſiarum in eraria recondant. Deniqꝫqualē reipublice languenti īmo extincte et iam ꝓpe ſepulte vtilitatemafferunt. vtinā nullā ⁊ perniciem afferrent. Aunquid ea re queſo ꝓſūtꝙ omniū tributorū onera quibushodierna tempeſtate populꝰ vrget̉ſuis calliditatibꝰ ⁊ ſuggeſtionibusmultis reperiūt. et reꝑta incumulātet tam in longū ꝑducta. Unde ⁊ iāpridē vſus in regno iſto inoleuit ꝙaliqͥ ep̄i taliuꝫ exactionibꝰ preſunt.de cauſis etiā et querelis eorum decernunt. Num idcirco ꝓſunt ꝙ adcontionē vocati. ⁊ ſuā iuſſi dice̓ ſententiā. magis ea que principi ſciuntplacitura qͣꝫ reipublice ꝓfutura ꝑ-