Druckschrift 
2 (1483)
Seite
CXIv
Einzelbild herunterladen
 

De floribusregularū moraliū

deū dilige̓ aūt aliud bonū face̓ exaffectu. quē indiſpoſitio corꝑalisimpedit regula diceremus.Tollat̉ ſuꝑbia a viris deuotis etabſtractis. qꝛ ſentire ꝯſolationesſpūales in affectu non eſt ſignū infallibile charitas inſit. Sic̄ eaꝝcarētia charitatē deeſſe cōcludit aſſuefactio et ꝯplexio autdiabolica illuſio cauſe ſūt cur tales affectus qn̄qꝫ vel inſūt velinſūt Adorās adoratione deodebita abſolute. idolū vel diabolum trāſfigurantē ſe in āgelū lucꝭ.ſeu xp̄m. a moͣri crimīe neqͥt excuſari Deqꝫ hic ignorātia inuincibilis locū habet. ſed ꝓbādi ſūt ſp̄sſi ex deo ſint Secꝰ ſi ſub cōditioneimplicita vel explicita hec adoratio fieret Ibi ꝓbabilis ꝯiecturade ſic agēdo ꝯtingeret ꝙͣ admod̓hoſtiā ſacratā imo lapidē hoſtie ſil̓em. caſus aliqͥs licite faceretadorare Pia intētio faciendi ettenēdi ẜm intentionē ecc̄ie ſi excuſaret multos ex xp̄ianis ſimplicibus. idolatre cēſerent̉ in adorationibꝰ imaginuꝫ. citius pulcre qͣꝫturpis. et veteris qͣꝫ noue qͣſi numīe aliqͦ ille magꝭ. qͣꝫ alie replerēt̉ De Inuidia Ca iij.Quidia que eſt dolorde alieno gaudio. vel gaudiū demalo ex gene̓ ſuo moͣrlis eſt quiacōtra charitatē Et p̄ẜtim ſi dolorſit de bōis ſpūalibꝰ Sed ex defc̄udeliberatōis vt in pͥmis motibusvel ex malicia ꝯplexionis melāco

regularū moraliūlice. aut qͥa dolor ille trahit̉ extragenꝰ inuidie p̄t eſſe moͣrlis vt dolet aliqͥs ex iuſta et finebono Detractō eſt diminutōfame alteriꝰ occulta. vel diffamatio eſt publica vel cōtumelia etex ꝓbratio que fiūt in facie eiꝰ quiledit̉. ſunt ex genere ſuo moͣrles ſidamnū vel dedecꝰ ſit noͣbile. etſi trahant̉ extra ꝓpriā rōem. vtſi fiant ad cautelā alioꝝ ne ſeducant̉. aut pro bono reipublice velcōitatis alicuiꝰ. aut correctōnefraterna Sed apud imperfectosiſta bn̄ agere. ſcilꝫ alios rc̄e increpare. ſicut et ſe digne laudae̓ difficillimū eſtDe IraRa per zelū que eſt demalo culpe. dicit̉ ex ſe laudabil̓ ſꝫex ꝓſequēdi p̄t fieri vituꝑabilis. nec tꝑūs nec locū nec nouit obẜuare p̄ſertim qn̄tinacie ꝯiūcta eſt. et turbantiū ſeditionū magis adductiua qͣꝫ ſedatiua Ira que eſt motꝰ ꝯcitatus ad inferendū vindictā malo ſibi vere illato. ſi ſit ẜm ordinēiuris eſt de ſe vituꝑabilis: ſedreducit̉ ad iraꝫ zeli. vt in iudicevel iudicē ſecus ſi ex libidineprie vindicte pͥncipalit̓. vel ſi iniuria ſit vere facta. ſed ita leuit̓et irrōnabiliter eſtimat Ira eſtqn̄qꝫ naturalis paſſio vt in melācolicis et colericis. qn̄qꝫ pͥmꝰ motus qn̄qꝫ ſola impatientia abſqꝫappetitu vlterioris vindicte. qn̄qꝫ