De floribusregularū moraliū
deū dilige̓ aūt aliud bonū face̓ exaffectu. quē indiſpoſitio corꝑalisimpedit ꝓ regula diceremus. ¶Tollat̉ ſuꝑbia a viris deuotis etabſtractis. qꝛ ſentire ꝯſolationesſpūales in affectu non eſt ſignū infallibile ꝙ charitas inſit. Sic̄ eaꝝcarētia charitatē deeſſe nō cōcludit Nā aſſuefactio et ꝯplexio autdiabolica illuſio cauſe ſūt cur tales affectus qn̄qꝫ vel inſūt vel nōinſūt ¶ Adorās adoratione deodebita abſolute. idolū vel diabolum trāſfigurantē ſe in āgelū lucꝭ.ſeu xp̄m. a moͣri crimīe neqͥt excuſari Deqꝫ hic ignorātia inuincibilis locū habet. ſed ꝓbādi ſūt ſp̄sſi ex deo ſint Secꝰ ſi ſub cōditioneimplicita vel explicita hec adoratio fieret Ibi ꝓbabilis ꝯiecturade ſic agēdo ꝯtingeret ꝙͣ admod̓hoſtiā nō ſacratā imo lapidē hoſtie ſil̓em. caſus aliqͥs licite faceretadorare ¶ Pia intētio faciendi ettenēdi ẜm intentionē ecc̄ie ſi nō excuſaret multos ex xp̄ianis ſimplicibus. idolatre cēſerent̉ in adorationibꝰ imaginuꝫ. citius pulcre qͣꝫturpis. et veteris qͣꝫ noue qͣſi numīe aliqͦ ille magꝭ. qͣꝫ alie replerēt̉¶ De Inuidia Ca iij.Quidia que eſt dolorde alieno gaudio. vel gaudiū demalo ex gene̓ ſuo moͣrlis eſt quiacōtra charitatē Et p̄ẜtim ſi dolorſit de bōis ſpūalibꝰ Sed ex defc̄udeliberatōis vt in pͥmis motibusvel ex malicia ꝯplexionis melāco
regularū moraliūlice. aut qͥa dolor ille trahit̉ extragenꝰ inuidie p̄t nō eſſe moͣrlis vtdū dolet aliqͥs ex iuſta cā et finebono ¶ Detractō q̄ eſt diminutōfame alteriꝰ occulta. vel diffamatio q̄ eſt publica vel cōtumelia etex ꝓbratio que fiūt in facie eiꝰ quiledit̉. ſunt ex genere ſuo moͣrles ſidamnū vel dedecꝰ ſit noͣbile. etſinō trahant̉ extra ꝓpriā rōem. vtſi fiant ad cautelā alioꝝ ne ſeducant̉. aut pro bono reipublice velcōitatis alicuiꝰ. aut ꝓ correctōnefraterna Sed apud imperfectosiſta bn̄ agere. ſcilꝫ alios rc̄e increpare. ſicut et ſe digne laudae̓ difficillimū eſtDe IraRa per zelū que eſt demalo culpe. dicit̉ ex ſe laudabil̓ ſꝫex mō ꝓſequēdi p̄t fieri vituꝑabilis. dū nec tꝑūs nec locū nec mōdū nouit obẜuare p̄ſertim qn̄ ꝑtinacie ꝯiūcta eſt. et turbantiū ſeditionū magis adductiua qͣꝫ ſedatiua ¶ Ira que eſt motꝰ ꝯcitatus ad inferendū vindictā ꝓ malo ſibi vere illato. ſi ſit ẜm ordinēiuris nō eſt de ſe vituꝑabilis: ſedreducit̉ ad iraꝫ zeli. vt in iudicevel ꝑ iudicē ſecus ſi ex libidine ꝓprie vindicte pͥncipalit̓. vel ſi iniuria nō ſit vere facta. ſed ita leuit̓et irrōnabiliter eſtimat ¶ Ira eſtqn̄qꝫ naturalis paſſio vt in melācolicis et colericis. qn̄qꝫ pͥmꝰ motus qn̄qꝫ ſola impatientia abſqꝫappetitu vlterioris vindicte. qn̄qꝫ