¶ De muyſticacheologia

¶ Conſideratio octauiaeſt paſſionum et affectionum orignes aduertere. Et hec ars traditurſub triplici modo cognoſcendi reſpectu diuini iudicij prout miſeretur modo incomprehenſibili peccatoribus et proceditur in vires anime nr̄e varias exēplificando ẜm ꝙinclinant ad virtutum excellentiamvel viciorum enormitatem.Abet hanc proprietatem theologia myſtica ꝙ in affectu reponitur omnibus alijs ſcientijs repoſitis in intellectū/ Et quoniam om̄isaffectio. vel amor eſt. vel ab amoreconſurgit ẜm philoſophicaꝫ deductionem Nonne rationabiliter ip̄atheologia myſtica nominari debetars amoris vel amādi ſcientia. Atuero non eſt ſic ſolus amor quinorigo ſit ceteroꝝ affectuum vel paſſionum. ita vt ip̄m etiam odium pariat. Illa inſuper que hic cōfuſa ſūtomnia. ſpes. metus. meror. gaudiūinde quippe proueniunt ſi diligiturdeus ſuper omnia. conſequens eſtvt odiat̉ quicquid eius amori contrarium fuerit apprehenſum. Rurſus quia deus tanquam obiectumſumme conueniens preſentatur anime per cognitionem ſubſequit̉ gaudium de preſentia. Et ſi abſit triſti-

tia ſpes vel metus oriuntur. Ceterum de numero paſſionū multi multa tradiderūt vt Ariſtoteles in rhetoricis. Hugo in tractatu de oratione Guilhelmus parifienſis in ſuopenitētiāli Et alij quidē nūc pluresenūerant nūc pauciores Neminimꝰearū alio loco vſqꝫ ad vicenariumextendiſſe Hugo in ſuo oratōne nouenario contentus eſt quāuis easinnumerabiles eſſe non ābigat. Etquoniam in paucioribus via magis concertabitur ad preſens easſub ternaria gloria poſſumus concludere ad tria appropriata in diuinis. potentiam. ſapientiā .ſ. et bonitateꝫ ẜm qd̓ ſatis aperte poteſt recipi id quod venerabilis Richardꝰait dum contemplationis gratiamtripliciter oriri ꝯmemorat ẜm tresexclamationes de aſcenſu anime inCanticis ex abundātia deuote cōpunctionis quaſi virgula fumi. exmagnitudine admirationis quaſiaurora conſurgens. ex plenitudineexultationis quaſi innixa ſuper dilectum ſuum. Itaqꝫ ſi conſideroprofundius diuinam potentiam etopulentiam reſpectu mee infirmitatis ac indigentie quā ratione nonpotero compungi non perhorreſcere non timere meam miſeriam indignitatemqꝫ viuendo ſub hoc terribiliſſimo iudice in conſilijs ſuper filios hominum in quem deliqui ſubtali domino magno quem offendi.