verba et recipiēda De qua vnione loquit̉ btūs dionyſiꝰ libro dediuinis noībus capl̓o de amore.Et amor dinus extaſim faciens ⁊nō ſines ſui ipſoꝝ eſſe amatoe̓s ſꝫamandoꝝ Propt̓ qd̓ paulus magnus in ꝯtinētia d̓ini amoris diuinō amore ꝑticipās Uiuo ego iānō ego. viuit vero in me xp̄ūs tāqͣꝫ ſui amati viuens vitā ſicut valde diligibilit̓ Hec dionyſiꝰ vndepatet ꝙ amor extaticus duo ſupponit .ſ. eſſe nat̉e nr̄e et eē gr̄e q̄ introducit in tāto gradū vt animapotiꝰ xp̄m ſentiat qͣꝫ ſeip̄am Gr̄aenī tanqͣꝫ deifica habꝫ mentē deoaſſimilare et ip̄am deiformi diſpoſitōne induere Ad hos deiformeshabitꝰ tā excelſos tam a nr̄a infumitate tā lōginquos et viſui nr̄otā abſcōditos exponēdos om̄inominores ſumꝰ. qͥa iſta ſūt myſtēiaregni dei q̄ vt exiſtimo nō ꝯmunit̉oībus ſꝫ puritate intelligētie ⁊ diuinis illumīationibꝰ et gr̄a pͥuilegiatis cōicanda ſūt. Intꝰ audiūt̉ibiqꝫ dicūtur. id̓o is qui foris ſūtdici nō debuerūt Ne tn̄ hi qui foris ſūt derelinq̄rent̉ ſi ab his quiintus ſūt nō vocarent̉. aliqualitererāt innoteſcēda vt diſceret infirmi qͣntū eis deſit. et ad quā perfectionē aſpirare deberēt Hec eniꝫarchana et ꝓfunda ſi nō guſtant̉nō amant̉. etſi nō amant̉ nō intelligūtur. et ergo dijudicāda nō ſūtab his qui nō guſtauerūt vnuſqͥsqꝫ enī bene iudicat q̄ nouit ⁊ horum eſt bonꝰ iudex vt ait ph̓us ⁊

hoc de primo.Ecūdo vidēdū eſt qͣliterdoctrina p̄fati viri a ſnijsſc̄oꝝ pr̄m nō diſcrepat. ſꝫper om̄ia ip̄is ꝯſonat et ꝯcordatDe hac enī vnitate dicit beatusGern̄. in epl̓a ad fr̄es de montedei Initas ſpūs cuꝫ deo. homīscor ſurſū hn̄tis ꝓficientis in deūvolūtatis eſt ꝑfectio. cū iā non ſolūmodo vult qd̓ deus vult. ſed ſiceſt nō tm̄ affectus ſed etiā in affc̄uꝑfectus vt nō poſſit velle niſi qd̓deus vult. velle autē qd̓ vult deꝰhoc iā ſimile deo eſſe eſt. nō poſſevelle niſi qd̓ vult deus. hoc eſt iāeſſe qd̓ deus eſt. cui iā velle ⁊ eſſeid ip̄m eſt. vn̄ bene dicit̉ quia tūcvidebimus eū ſicuti eſt cū ſit ſimil̓ei erimus hoc erimus quod ille ēQuibus eniꝫ ptās data eſt filiosdei fieri data eſt poteſtas nō qͥdēvt ſint deus. ſed ſint tamē qd̓ deeſt poſtmodū loquit̉ de triplici ſimilitudine hominū cū deo. ⁊ dein̄ſubiūgit Dicit̉ aūt hec ſimilitudodei vnitas ſpūs non tm̄ qͥa afficitſpiritū homīs ſpūſſanctꝰ. ſed quiaip̄a eſt ſpūſſāctus deꝰ charitas qͦcū ſit amor pr̄is et filij et vnitas ⁊ſuauitas ⁊ bonū et oſculū ⁊ āplexus et quicqͥd cōmune p̄t eſſe amborū in ſūma illa vnitate veritatis et veritate vnitatis. hoc idemhomi ſuo modo fit ad deū quodcōſubſtantiali vnitate filio eſt adpatreꝫ vel patri ad filiū. cū in amplexū patris et filij mediam quodāmodo ſe inuenit homīs beats